"ให้ตายเถอะ... ใหญ่เหลือเกิน... ขาวเสียด้วย..."
ภายในห้องนอน ฉู่เฟิงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมามองกระต่ายขาวเบื้องหน้า หลุดปากออกมา
"ฮือ ๆ... ท่านซื่อจื่อ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว ข้าน้อยเป็นห่วงแทบตาย!"
ทันใดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยมาใกล้ พร้อมเสียงสะอื้นออดอ้อน
เด็กสาวผู้หนึ่งในชุดโบราณ รวบผมแกละคู่ เข้ามาสวมกอดศีรษะของฉู่เฟิงแน่น น้ำตาหยดร่วงจากดวงตา
ฉู่เฟิงตะลึงงัน ตกตะลึง: "ตายแล้ว นี่ใช่ตำนานล้างหน้าด้วยน้ำนมหรือไม่?"
"เจ้า... ผู้ใดกัน?"
จนกระทั่งฉู่เฟิงรู้สึกถึงความอึดอัดหายใจไม่ออก จึงรีบผลักเด็กสาวตรงหน้าออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
เสียงร้องไห้ของเด็กสาวชะงักกึก ขนตาที่มีหยาดน้ำตากะพริบปริบ ๆ ใบหน้าตะลึงงัน: "ท่านซื่อจื่อ? ท่านเป็นอะไรไป? ท่านจำซวงเอ๋อร์ไม่ได้แล้วหรือ?"
ซวงเอ๋อร์?
ฉู่เฟิงขมวดคิ้วครุ่นคิด
สิ่งที่ตาเห็นคือเด็กสาวใบหน้าอ่อนเยาว์ ทรวงอกอวบอิ่ม เตียงสลักลวดลาย คานเรือนโบราณ ชายชราหลายคนในชุดขุนนางโบราณ ทุกสิ่งแปลกตาทำให้สมองเขาว่างเปล่า
ขณะนั้นเอง ความทรงจำซึ่งไม่ใช่ของเขา หลั่งไหลราวน้ำป่าทลายทำนบ ไหลบ่าเข้าสมองในพริบตา
"อ๊าก——!"
ความเจ็บปวดรุนแรงถาโถม ฉู่เฟิงกุมศีรษะ เปล่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด
"ท่านซื่อจื่อ!"
ซวงเอ๋อร์ตกใจหน้าเปลี่ยนสี หมอหลวงที่เพิ่งโล่งอกไม่กี่คน หัวใจแทบกระเด็นออกจากลำคอ กรูเข้าไปดูอาการ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ความเจ็บราวฉีกร่างจึงค่อย ๆ จางลง
ฉู่เฟิงนอนแผ่บนเตียง หายใจหอบถี่ แต่แววตาเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
ให้ตายสิ ข้าข้ามภพแล้ว!
เมื่อครู่ก่อนเขายังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ถวายความเคารพต่อภาพยนตร์รักโลดโผนชั้นยอดของแผ่นดิน พริบตาต่อมา เขาก็กลายเป็นไอ้โชคร้ายที่ชื่อเดียวกับเขา
ราชวงศ์ต้าเฉียน ท่านซื่อจื่อแห่งจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ
ปู่เป็นอัครมหาเสนาบดีซ้าย ประมุขสี่กง ขุนนางเก่าแก่สามรัชกาล อำนาจบารมีล้นฟ้า
พ่อเป็นเทพสงครามต้าเฉียน ได้รับบรรดาศักดิ์โหวพิทักษ์แดนเหนือ กุมทัพม้าเหล็กชายแดนเหนือสามแสนนาย บุกเบิกแดนให้ราชวงศ์สามพันลี้ เกรียงไกรทั้งแปดทิศ
เบื้องบนยังมีพี่สาวสามคน ล้วนเป็นมังกรหงส์เหนือผู้คน
ทว่าเมื่อมาถึงเขา กลับแปรเปลี่ยนเป็นคนละเรื่อง กลายเป็นไอ้ไร้ประโยชน์ที่กินดื่มเสพกาม เล่นพนัน โกงหลอกลวงช่ำชองทุกด้าน แบกฉายา "เสเพลอันดับหนึ่งแห่งต้าเฉียน" นำหน้าวงศ์ตระกูลมาเหยียบย่ำ
และเมื่อคืนวาน เขาถึงกับแย่งชิงดอกไม้งามคนใหม่แห่งกรมดุริยางค์ ลงไม้ลงมือกับคุณชายน้อยแห่งจวนกั๋วกงปกป้องชาติ กลับถูกอีกฝ่ายทุบเสียเกือบตาย สุดท้ายเป็นผลดีแก่ผู้ข้ามภพอย่างเขา
เมื่อย่อยเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ฉู่เฟิงไม่รู้ควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ขณะนั้นเอง
"โครม!"
ประตูห้องถูกใครผู้หนึ่งถีบจากข้างนอก เปิดออกด้วยเท้า เศษไม้ปลิวว่อน
"ไอ้ลูกทรพีนั่นอยู่ไหน? ตายหรือยัง!"
เสียงตะคอกดังกัมปนาทดังก้องเข้ามา
ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ สวมเกราะ เต็มไปด้วยฝุ่นธุลี นำพาไอสังหารอันเป็นเอกลักษณ์จากสนามรบ ก้าวย่างดุดันเดินเข้ามา
หมอหลวงไม่กี่คนเห็นผู้มาเยือนก็ขาแทบอ่อน รีบคารวะ: "กราบเรียนท่านโหว ท่านซื่อจื่อ... ท่านซื่อจื่อปลอดภัยแล้ว"
ผู้มาเยือน มิใช่ใครอื่น คือพ่อฟรี ๆ ของฉู่เฟิงในชาตินี้ เทพสงครามต้าเฉียน โหวพิทักษ์แดนเหนือ——ฉู่เทียนหลง
ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของฉู่เทียนหลงจับจ้องฉู่เฟิงบนเตียง โทสะแทบปะทุออกมา
"ไอ้สารเลว! เพื่อหญิงโสเภณี แกถึงกับตีรันฟันแทงแย่งชิง ยังถูกคนตีเกือบตาย! หน้าตาของจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ ถูกไอ้ลูกทรพีอย่างแกทำพังพินาศ! วันนี้ข้าจะหักสามขาของแก ดูว่ายังจะออกไปขายขี้หน้าที่ไหนได้อีก!"
เสียงยังไม่ทันขาดคำ ฝ่ามือใหญ่เท่าพัดหวายของเขาก็เงื้อขึ้น หอบหิ้วลมวูบ ฟาดตรงไปยังขาทั้งสองของฉู่เฟิง!
"ตายแล้ว!"
ฉู่เฟิงตาแทบถลน
เพิ่งข้ามภพมา ความร่ำรวยศฤงคารยังไม่ทันได้แตะ ก็จะกลายเป็นไอ้พิการขันทีแล้วหรือ?
"ฉู่เทียนหลง ไอ้บ้านี่เจ้าคิดก่อกบฏหรือ!"
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามที่ดุดันเหี้ยมเกรียมดังมาจากข้างนอก
ชายชราผมขาวโพลน แต่กระปรี้กระเปร่า รุดเข้ามาราวกับสายลม ยกมือขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก็ปัดฝ่ามือสายฟ้าฟาดนั่นให้สลายไป
ชายชราฉวยโอกาสท้าวสะเอว ระเบิดอารมณ์ใส่เทพสงครามต้าเฉียน: "ไอ้ลูกกระต่าย ปีกกล้าขาแข็งแล้วหรือ? หลานชายของข้า เจ้ายังกล้าลงมือ!"
ผู้นี้ มิใช่ใครอื่น คือปู่ของฉู่เฟิง อัครมหาเสนาบดีซ้ายแห่งราชสำนัก กั๋วกงสกุลฉู่——ฉู่ชิ่งชาง!
ฉู่เทียนหลงที่เมื่อครู่ยังเดือดดาลดุดัน พอเห็นชายชรา อำนาจบารมีหดหายไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ: "ท่านพ่อ ท่านดูที่ท่านตามใจเขาจนเป็นเช่นไรเถิด! หน้าตาของสกุลฉู่ข้า ถูกเขาทำหายหมดแล้ว!"
"หลานข้า ข้าไม่ตามใจแล้วใครจะตามใจ? จะให้เจ้าไอ้พ่อที่อยู่แต่ชายแดนตลอดปี รู้จักแต่ฟันคนมาทะนุถนอมหรือ?" ฉู่ชิ่งชางเคราลุก "ข้าขอบอกไว้เลย วันนี้ ถ้าเจ้ายังกล้าแตะต้องเสี่ยวเฟิงแม้แต่นิ้วเดียว ข้าจะฟาดเจ้าให้ตายก่อน!"
เทพสงครามต้าเฉียนผู้เกรียงไกรแปดทิศ ในยามนี้ก้มหัวลง ราวกับเด็กทำผิด แม้แต่ตดยังไม่กล้าปล่อย
"เจ๋งจริง ปู่ของข้านี่!"
ฉู่เฟิงดูจนตาค้าง ในที่สุดก็เข้าใจ เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงได้เสียคนเช่นนี้ ที่แท้รากเหง้ามาจากตรงนี้
ฉู่ชิ่งชางด่าลูกชายเสร็จ ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที รุดสามก้าวเป็นสองก้าวมาถึงหน้าเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยและเอ็นดู: "เสี่ยวเฟิง หลานรักของข้า เป็นอย่างไรบ้าง? ให้ปู่ดูหน่อย เจ็บตรงไหน?"
มองแววตาจริงใจของชายชรา ฉู่เฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยสัมผัสความรักในครอบครัว คาดไม่ถึงว่าชาตินี้ เปิดฉากมาปู่ก็เข้าข้างอย่างไร้เหตุผลเสียแล้ว
"ท่านปู่ ข้าไม่เป็นไร" ฉู่เฟิงส่ายหน้า
"หลานเลวทรามของไอ้แก่เย่เทียนสยงนั่น ช่างบังอาจนัก! กล้ามาแตะต้องหลานของฉู่ชิ่งชางข้า ข้าว่ามันเบื่อชีวิตเต็มที!"
ฉู่ชิ่งชางหน้าดำคร่ำเครียด หมุนตัวกลับทันที เสียงดังกังวาน
"ผู้ใดอยู่!"
"รวบรวมองครักษ์ทั้งหมดในจวน ถืออาวุธให้พร้อม ไปกับข้า ถล่มจวนสกุลเย่เสีย! วันนี้ข้าจะสับไอ้ลูกกระต่ายสกุลเย่นั่นให้เป็นชิ้น ๆ ให้ได้!"
ฟู่!
ฉู่เฟิงสูดลมหายใจเฮือก
ท่านปู่นี่ก็ดุเกินไปแล้ว!
ตามความทรงจำ สกุลเย่กับสกุลฉู่ล้วนเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูงสุดของต้าเฉียน
เย่เทียนสยงผู้อาวุโสสกุลเย่ เคยเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพต้าเฉียน ได้รับการสถาปนาเป็นกั๋วกงปกป้องชาติ เช่นเดียวกันเป็นหนึ่งในสี่กง บุตรชายทั้งสี่สละชีพเพื่อชาติ กล่าวได้ว่าทั้งครอบครัวจงรักภักดี
ตระกูลเช่นนี้ ท่านปู่บอกจะถล่มก็ถล่ม?
ฉู่เทียนหลงเองก็ร้อนใจ: "ท่านพ่อ หากท่านทำเช่นนี้ ในเมืองหลวงต้องปั่นป่วนเป็นแน่!"
"ปั่นป่วนก็ปั่นป่วน เกี่ยวอันใดกับข้า!" ฉู่ชิ่งชางแค่นเสียงอย่างไม่ฟังเหตุผล "ใครกล้ารังแกหลานข้า ต่อให้อ๋องสวรรค์มา ข้าก็ไม่ยอม!"
ว่าแล้วก็จะเดินออกไปอีก: "เสี่ยวเฟิงรออยู่ก่อน ปู่จะไประบายอารมณ์ให้เจ้าเดี๋ยวนี้!"
"ท่านปู่ รอก่อน!" ฉู่เฟิงรีบเอ่ยปาก
"หืม?" ฉู่ชิ่งชางหันกลับ
ฉู่เฟิงจำใจกลืนน้ำลายกล่าว: "ท่านปู่ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างข้ากับเย่เฮ่า ข้าอยากสะสางด้วยตัวเอง"
"หึ เจ้าเด็กนี่ ถือว่าไม่โง่นัก" ฉู่เทียนหลงข้าง ๆ แค่นเสียงเย็น
ฉู่ชิ่งชางจ้องหลานชายอยู่หลายวินาที พยักหน้า: "ได้ ไอ้เด็กสกุลเย่นั่น เจ้าจัดการเอง แต่เจ้าเป็นหลานของฉู่ชิ่งชาง ถูกคนตีโดยไร้เหตุ หากสกุลฉู่ข้าไม่ขยับเขยื้อนเลย จะไม่ถูกคนหัวเราะเยาะว่าสกุลฉู่ไร้ผู้คนหรือ?"
"ท่านพ่อ ท่านหมายความว่า?" ฉู่เทียนหลงถาม
"ไอ้แก่เย่เทียนสยงนั่น มีหลานสาวอีกคนชื่อเย่หงหลวนไม่ใช่หรือ?"
ฉู่ชิ่งชางลูบเครา แววตาฉายแวบหนึ่ง
"เพื่อชดเชยความผิดที่น้องชายนางก่อ ก็ให้นางแต่งงานกับเสี่ยวเฟิงเสีย ถือเป็นการขอขมา!"
เย่หงหลวน!
สามคำนี้หลุดออกมา ฉู่เทียนหลง ไปจนถึงคนรับใช้ทั้งหมดในห้อง ใบหน้าเปลี่ยนสีกันถ้วนหน้า
ฉู่เฟิงใจสั่นไหว รีบค้นชื่อนี้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเศษความทรงจำที่เกี่ยวเนื่องลอยขึ้นมา เขาทั้งคนก็แข็งทื่อ