จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ โถงหารือ
ฉู่เทียนหลงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่จวนกั๋วกงปกป้องชาติให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ทันใดนั้น บรรยากาศในโถงใหญ่ก็ราวกับหยุดนิ่ง
"ไอ้สารเลว!"
ฉู่ชิ่งชางเดือดดาลลุกขึ้น ฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงตรงหน้า โต๊ะราคาพันตำลึงนั้นแตกกระจายทันที กลายเป็นเศษไม้เต็มพื้น
"เย่หงหลวนคิดว่าตนเป็นใครกัน! แค่หญิงตัวเล็กๆ จะได้แต่งกับหลานข้า นับเป็นบุญแปดชาติแล้ว! ยังกล้ามาตั้งเงื่อนไข? บังอาจนัก!"
ผู้เฒ่าเคราเฟิ้มตาแข็งขึง ตะคอกด้วยโทสะว่า "ฉู่เทียนหลง! เจ้าพาคนไปเดี๋ยวนี้ ไปจับหญิงนั่นมัดกลับมาให้ข้า!"
"ท่านพ่อ อย่ากระนั้นเลย!" ฉู่เทียนหลงขมวดคิ้วแน่น เสียงเข้ม "เย่หงหลวนคุมกองทัพตระกูลเย่ มีบารมีสูงส่งในกองทัพ หากบุกไปจับตัวนาง จะเกิดความวุ่นวายในกองทัพ ถึงคราวนั้นเมืองหลวงปั่นป่วน เข้าทางคนบางกลุ่มแน่นอน!"
"เข้าทาง?" ฉู่ชิ่งชางระงับโทสะลงเล็กน้อย ดวงตาดุจเสือหรี่ลง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
ฉู่เทียนหลงแววตาเยือกเย็นวาบ "เรื่องเมื่อคืนนี้ ข้าให้คนไปสืบแล้ว การปะทะระหว่างเฟิงเอ๋อร์กับเย่เฮ่าเหมือนมีคนจงใจจัดฉาก ตั้งแต่พบหน้า ทะเลาะ ลงมือ ทุกรายละเอียดประหลาดล้วนมีเจตนาให้ความขัดแย้งสองตระกูลเราลุกลาม"
"มีคนวางแผนลวงตระกูลฉู่ของข้า?" กลิ่นอายสังหารของฉู่ชิ่งชางยิ่งเข้มข้น
ขณะนั้น เสียงนิ่งสงบหนึ่งดังมาจากนอกประตู
"ท่านพ่อพูดถูก เรื่องเมื่อคืนเป็นแผนร้ายจริงๆ"
ฉู่เฟิงในชุดขาวเดินช้าๆ เข้ามา สีหน้ายังซีดขาวบ้าง แต่ดวงตาใสเฉียบคม ต่างจากความมัวซัวเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน
"พวกองครักษ์ที่ทำร้ายข้า หมัดเด็ดถึงตาย ไม่ใช่แรงปะทะแบบวิวาทธรรมดาเลย ไอ้เย่เฮ่าแม้จะเสเพล แต่ก็ไม่กล้าบ้าบิ่นถึงขั้นจะเอาชีวิตข้าในเมืองหลวง"
สายตาฉู่ชิ่งชางและฉู่เทียนหลงจับจ้องที่ฉู่เฟิงพร้อมกัน ฉายแววประหลาดใจ
นี่คือลูกทรพีที่คอยแต่ก่อเรื่องคนนั้นจริงหรือ?
"ดี! ดีนัก ไอ้สารเลว!" ฉู่ชิ่งชางโกรธจนขำ "กล้าวางแผนใส่หัวฉู่ชิ่งชาง รนหาที่ตายจริงๆ! สืบให้ข้า! ขุดลึกสามฉื่อก็ต้องลากตัวคนบงการออกมาให้ข้า!"
ดุด่าเสร็จ เขาพลิกน้ำเสียง มองฉู่เฟิง แววตาอ่อนโยนลง "หลานรัก เงื่อนไขที่เย่หงหลวนตั้งนั่น…"
"ข้ารู้หมดแล้ว" ฉู่เฟิงขัดอย่างสงบ
เขาสบตาประเมินของท่านปู่และบิดา พูดชัดถ้อยชัดคำ "ข้าตกลง"
"อีกหนึ่งเดือน การแข่งขันทำเนียบมังกรเฉียน สิบอันดับแรก ข้าจะเข้าไป"
สิ้นเสียง เงียบสงัด
ฉู่ชิ่งชางตะลึงงัน แม้แต่ฉู่เทียนหลงที่ปกติแม้กระทั่งไท่ซานถล่มยังหน้าไม่เปลี่ยน รูม่านตาก็หดตัวฉับพลัน
"ไอ้สารเลว!" ฉู่เทียนหลงได้สติก่อน ตวาดลั่น "เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดอะไร? ด้วยร่างกายถูกสุรากามกัดกร่อนของเจ้า ยังอยากติดสิบอันดับแรกทำเนียบมังกรเฉียน? ฝันกลางวัน!"
"เฮ้! เจ้าคนเป็นพ่อพูดจายังไง?" ฉู่ชิ่งชางไม่ยอม ฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยฉู่เทียนหลง ด่าว่า "หลานข้ามีความมุ่งมั่น เป็นเรื่องดี! ข้าเชื่อเสี่ยวเฟิง!"
เขาหันไปทางฉู่เฟิง โบกมือใหญ่ ฮึกเหิม "แค่สิบอันดับแรกทำเนียบมังกรเฉียนจะยากอะไร! คนมา! ไปเอาโอสถทองเก้าผันจากคลังสมบัติมาให้ข้า! แล้วพวกโสมเลือดพันปี เห็ดหลินจือหมื่นปีนั่น ขนมาให้ข้าหมด! วันนี้ข้าจะใช้วัตถุวิเศษดันหลานข้าเข้าไปให้ได้!"
มองท่านปู่ที่ปกป้องหลานไร้เหตุผล ฉู่เฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ส่ายหน้า
"ท่านปู่ ไม่ต้องหรอก"
เขายกมุมปาก เป็นรอยยิ้มลึกลับ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ข้ามีวิธีของข้า"
พูดจบ เขาก็หมุนตัว ภายใต้สายตาประหลาดใจไม่แน่ใจของปู่กับพ่อ กลับไปห้องนอนตน
กลับถึงห้อง ฉู่เฟิงเริ่มครุ่นคิดจะไปหาหญิงร่างพิเศษหรือสายเลือดพิเศษจากที่ไหน ก่อนหน้านี้เขาคิดถึงเย่หงหลวน แต่ตอนนี้คงพึ่งไม่ได้ชั่วคราว
เวลานี้ซวงเอ๋อร์ยกอ่างน้ำร้อนเข้ามา พูดเบาๆ "ท่านซื่อจื่อ ได้เวลาเปลี่ยนยาแล้วเจ้าค่ะ"
"นายท่าน"
ทันใดนั้น เสียงหลิงเอ๋อร์ดังขึ้น แฝงความตื่นเต้น "สาวใช้คนนี้ มีกายาหยินเร้นลับ! แม้จะเป็นแค่ร่างพิเศษขั้นต้นสุด แต่เปิดชั้นแรกของหอได้เกินพอแล้วเจ้าค่ะ!"
กายาหยินเร้นลับ?
ฉู่เฟิงมองสาวน้อยตรงหน้า แววตาฉายแววซับซ้อน
ซวงเอ๋อร์ไร้พ่อแม่ ก่อนหน้านี้ถูกหลอกไปซ่องเตรียมขาย บังเอิญพบเจ้าของร่างเดิม แล้วถูกซื้อมาเป็นสาวใช้ตน
แต่ไม่นาน ความซับซ้อนนี้ก็ถูกความกระหายรอดและความมุ่งมั่นแกร่งกล้าเข้าแทนที่
เขาสูดลมหายใจลึก เดินไปตรงหน้าซวงเอ๋อร์
ซวงเอ๋อร์ถูกเขาจ้องจนใจเต้นระรัว แก้มร้อนผ่าว เสียงเบาราวยุง "ซื่อ…ซื่อจื่อ…"
ฉู่เฟิงมองตานาง ถามจริงจัง "ซวงเอ๋อร์ เจ้า…ยินดีเป็นหญิงของข้าหรือไม่?"
ซวงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตใสแวววาวเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ จากนั้น ความดีใจใหญ่หลวงและความสุขก็ท่วมท้นใจ ทำให้นางน้ำตาคลอทันที
นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าหนักแน่น หนักแน่นยิ่งนักว่า "ซวงเอ๋อร์เกิดเป็นคนของซื่อจื่อ ตายเป็นผีของซื่อจื่อ!"
ฉู่เฟิงใจสั่น ไม่รีรอ ก้มอุ้มนางขึ้น เดินไปยังเตียงใหญ่แกะสลักลาย
…
ขณะเดียวกัน เมืองหลวง ลึกเข้าไปในจวนแห่งหนึ่งที่มีการรักษาเข้มงวด
"ปัง!"
ถ้วยกระเบื้องล้ำค่าถูกขว้างลงพื้นอย่างแรง กลายเป็นผุยผง
"ไอ้ขยะ! พวกไอ้ขยะ!" ชายหนุ่มหน้าเครียดเกรียมเต็มไปด้วยโทสะ "วางแผนมาตั้งนาน กลับฆ่าไอ้เสเพลนั่นไม่ได้!"
"องค์ชายสามโปรดระงับโทสะ" ชายชุดดำคุกเข่าตัวสั่น "ไม่มีใครคิดว่าไอ้เด็กนั่นจะถูกช่วยกลับมาได้จริงๆ"
ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าองค์ชายสามหน้าบึ้งตึง "คิดจะใช้โอกาสนี้ให้จวนกั๋วกงปกป้องชาติกับจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือผูกแค้น จะได้ดึงจวนกั๋วกงปกป้องชาติมาเป็นพวก ให้หงหลวนเป็นหญิงของข้า"
"ไม่คิดว่าไอ้เด็กนั่นชีวิตจะแข็งนัก ไม่ตายแถมยังกล้าตบแต่งหงหลวน นับว่ารนหาที่ตาย!"
เจตนาสังหารวาบในตาเขา สั่งเย็นชา "ไปติดต่อหอโยวหมิง สามวันนี้ ข้าต้องได้ยินข่าวตายของมัน!"
"ขอรับ!" ชายชุดดำร่างวาบ หายไปในความมืด
…
จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ ในห้องนอนฉู่เฟิง
เมื่อทั้งสองรวมกายกัน พลังหยินหยางล้ำลึกสุดพรรณนาก็พุ่งออกจากร่างซวงเอ๋อร์ หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลญาณของฉู่เฟิง ถูกหอคอยน้อยสูงเก้านิ้วนั้นดูดซับไว้ทั้งหมด
หึ่ง!
หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ส่งเสียงเบา ประตูโบราณของชั้นแรก ค่อยๆเปิดออก
จิตสำนึกของฉู่เฟิงถูกดูดเข้าไปทันที
เป็นห้วงมิติอลวน มีเพียงเงากายเทพเจ้าทองคำร่างมหึมาทะยานฟ้าจรดดินนั่งขัดสมาธิอยู่กลาง เงาเทพเจ้าลืมตาขึ้น เหมือนหยั่งรู้ผ่านกาลเวลาแสนนาน ชี้นิ้วไปกลางคิ้วฉู่เฟิง
"ข้าด้วยอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ ประทานกายเทพมารให้เจ้า!"
"ถ่ายทอดวิชาไร้เทียมทาน—เคล็ดเทพมารปฐมกาล!"