เผ่าอมตะ ตระกูลลั่ว
สี่คำนี้ ดั่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์สี่ลูก ทับถมอยู่บนใจของฉู่เฟิงอย่างหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
เขาร้องเรียกในใจโดยไม่รู้ตัว: “หลิงเอ๋อร์ เจ้าเคยได้ยินชื่อตระกูลนี้หรือไม่?”
ในทะเลญาณ หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์สั่นไหวเล็กน้อย เสียงใสของหลิงเอ๋อร์ ครั้งแรกที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและหวาดระแวงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เผ่าอมตะ……นายท่าน ผู้ที่ถูกขนานนามว่า ‘เผ่าเทพ’ ได้นั้น ดูไปทั่วสรวงสวรรค์ทั้งปวง ก็มีเพียงที่แห่งนั้นเท่านั้น!”
“ที่ใดกัน?” ฉู่เฟิงถามต่อ
“แดนเทพ”
เสียงของหลิงเอ๋อร์เบามาก แต่กลับดูเหมือนแฝงไว้ซึ่งน้ำหนักอันไร้ขอบเขต
“แดนเทพ?” คิ้วของฉู่เฟิงขมวดเป็นปม คำนี้ สำหรับเขาแล้ว ช่างห่างไกลและแปลกประหลาดเกินไป
“ที่นั่น……เป็นดำรงอยู่สูงสุดที่เหนือโลกของพวกเจ้าไปอีกหลายมิติจนนับไม่ถ้วน”
“พูดง่ายๆ ก็คือ ในแดนเทพ แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับล่างสุด ก็ยังแข็งแกร่งเกินกว่าผู้แข็งแกร่งสูงสุดของพวกเจ้าเสียอีก”
“ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงที่นั่น บางทีเพียงแค่ความคิดหนึ่ง สายตาหนึ่ง ก็สามารถทำให้แผ่นดินเก้าจังหวัดทั้งผืน พร้อมด้วยทะเลดาวอันไร้สิ้นสุดโดยรอบ กลายเป็นธุลีจักรวาลได้หมดสิ้น”
ฟึ่บ!
ใจของฉู่เฟิงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความเย็นเยียบพลุ่งจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง
เพียงสายตาเดียว ก็สามารถทำลายโลกทั้งใบได้หรือ?
นี่มันช่างน่ากลัว ช่างเหลือเชื่อเพียงใด!
เขาคิดเสมอว่า ขอบเขตราชา ขอบเขตจักรพรรดิคือจุดสูงสุดแล้ว แต่บัดนี้ หลิงเอ๋อร์กลับบอกเขาว่า ในที่ที่เรียกว่า “แดนเทพ” นั้น สิ่งเหล่านี้ บางทีอาจไม่ถึงขั้นเป็นจุดเริ่มต้นด้วยซ้ำ