ฉู่เฟิงแลกสายตากับฉู่เทียนหลง ดวงตาของบิดาบุตรทั้งสอง ฉายประกายเย็นเยียบในเวลาเดียวกัน
ทั้งสองคนเคลื่อนกายวาบ ปรากฏตัวนอกจวนโหวในชั่วพริบตา
เห็นเพียงกลางอากาศ ไม่รู้ว่าเมื่อใด มีร่างสวมเสื้อคลุมดำใบหน้าสวมหน้ากากอัปลักษณ์ลอยอยู่หลายสิบคน
พวกเขาดุจวิญญาณในรัตติกาล ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ทุกคนแผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวเหนือขอบเขตทงเซวียน กลิ่นอายนักฆ่าที่เย็นชาอำมหิต ชวนให้ขนลุกเกาะกุม
และเบื้องหน้าของคนชุดดำเหล่านี้ ยืนชายหนุ่มรูปงามจนแทบผิดมนุษย์ สวมชุดคลุมสีม่วงหรูหรา
มุมปากเขาร้ายกาจรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่มองชีวิตไร้ค่า
ใต้เท้าของเขา กำลังเหยียบร่างที่ซอมซ่อไร้สภาพอยู่คนหนึ่ง
ผู้นั้น คือบุตรชายของมู่หรงเทียนที่หนีจากเขาหวงจู่ มู่หรงโยว!
มู่หรงโยวในเวลานี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจที่รอดตายกับความอาฆาตแค้นบ้าคลั่ง เขายื่นนิ้วชี้ไปที่ฉู่เฟิงกับฉู่เทียนหลงด้านล่าง เสียงแหบพร่าแผดกรีดร้อง
“ท่านน้อย! ใช่พวกเขา! พวกเขาแย่งตราเก้าจังหวัดไป! ยังฆ่าบิดาข้า!”
สายตาของฉู่เฟิงจับจ้องไปที่กลุ่มคนชุดคลุมดำ ดวงตาคมเข้มขึ้น
“อีกแล้วพวกหอหยานอวี้หรือ?”
ชายหนุ่มประหลาดได้ยินดังนั้น มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก้มมองมู่หรงโยวใต้เท้า ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง
“ไอ้ขี้แพ้ ภารกิจของเจ้าสำเร็จแล้ว”
พูดจบ เขาใช้เท้าเหยียบลงเบา ๆ
กรุบ!
ศีรษะของมู่หรงโยว แตกกระจายดุจแตงโม สมองและเลือด กระเด็นเปื้อนพื้น
จนตาย ดวงตาของเขายังคงแฝงความไม่อยากเชื่อ
ชายหนุ่มประหลาดสะบัดเท้าอย่างรังเกียจคราบเลือด ก่อนจะหันสายตากลับมายังฉู่เฟิง แล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“แนะนำตัวหน่อย”
“หอหยานอวี้ สาขาหลิงโจว ท่านน้อย ลี่เทียนซิง”