เลือดสีแดงเข้มพวยพุ่งออกมา กระเด็นใส่หน้าฉู่ชิงเกอเปรอะไปหมด
ความร้อนของของเหลวดูเหมือนจะปลุกบางสิ่งขึ้นมา
มือที่ถือดาบของฉู่ชิงเกอกระตุกอย่างแรง
ในดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น ปรากฏการดิ้นรน ความเจ็บปวด และความสับสนขึ้นมาเล็กน้อย
นางมองดูชายหนุ่มที่ถูกนางแทงทะลุหน้าอกตรงหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เปล่งเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน
"เสี่ยว...เฟิง?"
"พี่ใหญ่!" ฉู่เฟิงยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
"ได้เวลานี้แล้ว!"
ในทะเลญาณ หลิงเอ๋อร์ตวาดขึ้นอย่างแหลมคม!
วี้~!
หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ฉวยจังหวะที่ฉู่ชิงเกอเสียสมาธิ ระเบิดพลังดูดซับที่ไม่เคยมีมาก่อน!
ครั้งนี้ ฉู่ชิงเกอไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป
ร่างของนางกลายเป็นแสงสีขาว ถูกบังคับดูดเข้าไปในหอคอย
"ไม่!"
เจ้าสำนักนิกายเทียมารเห็นดังนั้น คำรามด้วยความโกรธ ฝ่ามือหนึ่งผลักมังกรอสูรให้กระเด็น รีบจะแย่งชิงหอคอยหยินหยางสร้างสรรค์
"เจ้าช่างกล้า!"
ฉู่เฟิงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ อดทนต่อความเจ็บปวดที่หน้าอก หยิบยาบำเพ็ญรักษาบาดแผลสองสามเม็ดโยนเข้าปาก
เขามองเจ้าสำนักนิกายเทียมารที่สู้กับมังกรอสูรจนบาดเจ็บทั้งคู่ ความคิดฆ่าในใจพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง
"ทุกคนในนิกายเทียมาร ฟังคำสั่งข้า!"
"จงสังหารเด็กหนุ่มคนนี้ ชิงสมบัติวิเศษมา!"
เจ้าสำนักนิกายเทียมารตวาดอย่างดุดัน
วี้ด! วี้ด! วี้ด!
ในส่วนลึกของพระราชวัง พลังอันแข็งแกร่งนับไม่ถ้วน พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า!
ขอบเขตทงเซวียน! ขอบเขตฟ่าเซียง!
ผู้อาวุโสและพิทักษ์ธรรมของนิกายเทียมารกว่าสิบคน ล้อมฉู่เฟิงไว้เป็นวงกลม
"ฆ่า!"
ฉู่เฟิงมองฝูงชนที่พุ่งเข้ามา ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย