“แค่อาณาเขตภาพลวงตา คิดจะกั้นข้า?”
ฉู่เฟิงส่งเสียงเย็นเยียบ เสียงไม่ดัง แต่กลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาดดั่งฟันเหล็กกล้า
เขามองไปรอบกาย ดวงตาคู่นั้นที่ความโกรธแผดเผาจนแดงก่ำกลับนิ่งสงบไร้คลื่น
หวาดกลัว?
ตั้งแต่รู้ว่าพี่ใหญ่ถูกกดขี่ ความรู้สึกทั้งหมดในใจเขาเหลือเพียงหนึ่งเดียว—ฆ่า!
เจตนาฆ่า!
เจตนาฆ่าที่ท่วมท้น!
เสียงปีศาจเหล่านี้ มิเพียงแต่จะสั่นคลอนจิตใจของเขาได้ กลับเหมือนราดเหล้าแรงลงในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน ทำให้ความมุ่งมั่นสังหารที่เดือดพล่านอยู่แล้วในกาย แตกสลายไปอย่างสิ้นเชิง!
เขาสัมผัสได้ เคล็ดมารสังหารในกาย กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่งในความเร็วที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กระแสเจตนาฆ่าที่บริสุทธิ์ เยือกเย็น และอยู่เหนือสรรพสิ่ง ผุดพลุ่งจากทั่วร่าง เกือบจะหลอมรวมเป็นรูปธรรม
วี้—!
กระบี่สังหารเทพในมือ ราวกับสัมผัสได้ถึงเจตนาของนายท่าน ส่งเสียงก้องกระหายเลือดมากขึ้นเรื่อย ๆ บนตัวกระบี่ แสงสีเลือดเปล่งประกาย พิลึกพิลั่นยิ่งนัก
เขาถือกระบี่ มิได้ใช้วิชาตัวเบาใด ๆ ค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าท่ามกลางเงามารอันไร้ขอบเขต
ทุกย่างก้าวที่เหยียบลง เจตนาฆ่าบนกายก็เข้มข้นขึ้นหนึ่งส่วน
จนสุดท้าย กระแสเจตนาฆ่าที่หลอมรวมเป็นรูปธรรมนั้น ค่อย ๆ รวมตัวอยู่เบื้องหลังเขา กลายเป็นเงารางเลือนสูงนับร้อยจั้ง
เงาร่างนั้นสวมกุยเล้ย ปกคลุมด้วยเสื้อฟาง มองใบหน้าไม่ชัด แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เจตนาอันหยิ่งผยองที่มองสรรพชีวิตดั่งฟางเส้นหนึ่ง ประหารเทพมารทั้งสวรรค์และปฐพี ก็แผ่กระจายออกมาอย่างกึกก้อง!
“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
เงามารรอบข้างราวกับถูกยั่วโทสะ คำราม เสียงคำราม กลายเป็นคลื่นทะเลสีดำ คลั่งไคล้หลั่งไหลเข้ามาหาฉู่เฟิงจากสารทิศ