ทะเลมรณะ
ภายใต้ห้วงเหวลึก ความมืดมิดนิรันดร์
นี่คือเขตห้ามสัตว์ชีวิต เป็นสุสานแห่งแสงสว่าง
ณ ก้นบึ้งของความมืดนั้น วังแห่งหนึ่งซึ่งสร้างจากหินดำขรุขระและกระดูกสัตว์อันเย็นยะเยือก ทอดร่างราวกับอสูรโบราณจำศีล หมอบนิ่งเงียบ
นิกายเทียมาร
ภายในห้องขังอันมืดมิด ณ ใจกลางวัง
"กริ๊ก...กริ๊ก..."
โซ่ดำสี่เส้นที่เต็มไปด้วยลวดลายปีศาจประหลาด ทอดยาวจากมุมทั้งสี่ รัดตรึงแขนขาของสตรีผู้หนึ่งไว้แน่น
นางสวมชุดขาว ถึงถูกคุมขัง แต่ก็ยังสะอาดปราศจากมลทิน
นางสูงโปร่ง ผมดำยาวดั่งน้ำตก บนใบหน้าที่งดงามเย็นชานั้น ไม่มีความทุกข์ทนหรือความหวาดกลัวของนักโทษแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ใสกระจ่างดั่งน้ำในฤดูใบไม้ร่วง แหลมคมดั่งดาวเด่นในคืนหนาว
แววตานั้น ดั่งคมดาบที่ถูกชักออกจากฝัก capaz แทงทะลุความมืดมิดอันไร้สิ้นสุดนี้ได้
คือฉู่ชิงเกอ!
"กายกระบี่โดยกำเนิด งามจริงอย่างที่เลื่องลือ"
เสียงหนึ่งไม่ชายไม่หญิง แหบแห้งปนเสียงโลหะ ดังขึ้นอย่างช้าๆ ในห้องขัง
ในความมืด เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏ
เขาถูกคลุมด้วยชุดคลุมดำกว้างทั้งตัว ใบหน้าสวมหน้ากากขาวไร้ซึ่งใบหน้า ร่างทั้งร่างราวกับเงาที่เคลื่อนไหว ไม่มีแม้กลิ่นอายใดรั่วไหลออกมา
เจ้าสำนักนิกายเทียมาร!
เขาเดินวนรอบฉู่ชิงเกอหนึ่งรอบ สายตาใต้หน้ากากราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอก
"จิตใจกระบี่ของเจ้า บริสุทธิ์ และสะอาด หากสามารถใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อนิกายเทียมารของข้า อีกไม่นาน เจ้าจะกลายเป็นกระบี่ปีศาจที่คมที่สุดของนิกายข้า"