"ข้าให้เจ้าออกไปแล้วหรือ?"
เสียงนี้มิได้ดังนัก หากทว่ากลับดั่งคำสาปแช่งชี้เป็นชี้ตาย หวิดทำให้มู่ไป๋ยวี่ที่กำลังหมายจะผละหนี ชะงักค้างไปทั้งร่าง
เขาค่อยๆ หันกายกลับ มองดูเงาร่างที่ถือมีดยืนนิ่งดุจจุติแห่งมาร กล้ามเนื้อบนใบหน้ากำลังกระตุกโดยมิอาจบังคับได้
"เจ้า...เจ้าต้องการสิ่งใด?" น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความสั่นเทาที่แทบจะซ่อนไม่มิด "ข้าบอกเจ้าไว้เลย ข้าคือท่านน้อยแห่งนิกายเทพปีกสวรรค์แดนกลาง! หากเจ้าบังอาจแตะต้องข้าแม้เพียงเส้นขน บิดาของข้าจักไม่มีวันปล่อยเจ้าไป! ทั่วทั้งอาณาเขตตะวันออกจักต้องสังเวยชีวิตร่วมกับข้า!"
"แดนกลาง? นิกายเทพปีกสวรรค์?"
ฉู่เฟิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาก้าวเท้าทีละก้าวตรงไปยังมู่ไป๋ยวี่ ทุกย่างก้าวล้วนดั่งเหยียบย่ำลงบนหัวใจของทุกผู้คน
"ข้าแม้แต่เจ้าอังกล้าฆ่า แล้วจะไปกลัวนิกายบัดซบอะไรของเจ้า?"
"เจ้าคิดจะทำอะไร!" มู่ไป๋ยวี่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เขาคิดอย่างไรก็ไม่อาจเข้าใจ ว่าทำไมคนป่าเถื่อนแดนตะวันออกผู้นี้จึงบังอาจอหังการได้ถึงเพียงนี้!
หรือว่าเขาจะไม่รู้ว่า นิกายชั้นยอดของแดนกลางนั้นหมายความถึงสิ่งใด?
นั่นคือมหาอำนาจที่เพียงแค่กระทืบเท้า ก็ทำให้ทั่วทั้งแคว้นหลิงโจวสั่นสะเทือนได้!
"ป้าเฮย! ป้าไป๋! จงขวางมันไว้!" มู่ไป๋ยวี่ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว
แต่ทว่า สองเฒ่าขาวดำนั้น ต่างถูกฉู่ชิงเกอถ่วงเอาไว้อย่างมิดชิด แม้แต่จะดูแลตนเองยังมิไหว หาโอกาสหนีออกมาไม่ได้
เมื่อเห็นว่าฉู่เฟิงค่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที กระแสสังหารอันเย็นเยียบนั้น แทบจะทำให้ดวงวิญญาณของเขาแข็งเป็นน้ำแข็ง