เสียงถอนหายใจนั้น ราวกับมีมนตราอันแปลกประหลาดบางอย่างแฝงอยู่ ในชั่วขณะที่มันดังขึ้น กรงเล็บยักษ์สีทองที่ทรงพลังพอจะผนึกกาลเวลาและมิติไว้ได้ กลับชะงักงันอยู่กลางอากาศไปชั่วขณะหนึ่ง
ถัดจากนั้น ณ ทิศทางของเขตหวงห้ามหลังเขาจวนตะวันออก เงาร่างผ่ายผอม ค่อนข้างหลังค่อม ก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างช้า ๆ ทีละก้าว
เขาเดินช้ามาก ราวกับว่าทุกย่างก้าวต้องใช้พลังทั้งหมดที่มี
เขาสวมชุดคลุมยาวสีเทาซึ่งซักจนซีด ผมและเคราขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยจุดด่างดำแห่งวัยและรอยย่นอันลึก ดวงตาคู่นั้นขุ่นมัว ราวกับจะดับสูญไปเมื่อใดก็ได้
ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความเสื่อมโทรมของคนใกล้จะสิ้นใจ
ทว่าการปรากฏตัวของคนแก่ที่ดูเหมือนจะถูกลมพัดปลิวได้ตลอดเวลาคนนี้ กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ
ราวกับว่า เขาคือศูนย์กลางของฟ้าดินแห่งนี้
"ท่ะ...ท่านบรรพชน!"
ตงหวงเทียนเมื่อเห็นคนแก่ผู้นี้ สีหน้าเคร่งขรึมนั้นก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความเคารพอย่างสุดซึ้งในพริบตา เขาคุกเข่าลงกลางอากาศตรง ๆ แล้วคำนับคนแก่ผู้นั้นด้วยความยิ่งใหญ่
"เป็นท่านบรรพชน! ท่านบรรพชนออกจากการปิดด่านแล้ว!"
ตงหวงจิ้งและตงหวงซีเหยา มองดูเงาร่างที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้านั้น ในดวงตางดงามก็เต็มไปด้วยความตกใจและปีติยินดีเช่นกัน