ทะเลเลือดสลายหายไป
เงาร่างของฉู่เฟิงปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง
รอบกายเขาห้อมล้อมด้วยแสงสีทองจางๆ เรือนกายปราณพุ่งสูงขึ้นกว่าที่ผ่านมาอย่างมาก — ขอบเขตหยวนเซิน!
กำแพงขอบเขตแดนทองคำขั้นเก้า ภายใต้การปะทะของกระแสเลือดปีศาจอันไร้ขีดจำกัด ถูกทลายลงโดยตรง
หัวมังกรดำนั่นได้หายไปอย่างเงียบเชียบ หดกลับเข้าไปในร่างของฉู่เฟิงอีกครั้ง
เย่หงหลวนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา ใบหน้ามีเลือดติดอยู่ มงกุฎหงส์เอียงไปข้างหนึ่ง ดูยับเยินไม่เป็นท่า แต่ดวงตาคู่นั้นจ้องมองฉู่เฟิงเขม็ง
"วิชาของเจ้า—"
"ทะลวงแล้ว" ฉู่เฟิงยักไหล่ "นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คาดไม่ถึง"
เย่หงหลวนจ้องเขาไปสองสามวินาที แล้วไม่ได้ถามต่อ
ฉู่ชิงเกอก็เดินเข้ามา มือหนึ่งกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือดกล่าว "ไอ้หมอนั่นล่ะ? หายไปไหน?"
"พี่ใหญ่ เขาตายไปแล้ว เหลือแม้แต่เศษก็ไม่มี!"
ฉู่เฟิงยิ้มกว้าง
ได้ยินดังนั้น ฉู่ชิงเกอกวาดตามองฉู่เฟิงขึ้นลง แล้วกล่าว "นานไม่เห็นหน้า ไม่คิดว่าน้องเล็กจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้!"
"เหอะๆ ยังเทียบพี่ใหญ่ไม่ได้หรอก พี่ใหญ่สู้กับขอบเขตเทียนเซียงได้เชียวนะ!"
ฉู่เฟิงเอ่ยอย่างรู้สึกได้
มุมปากฉู่ชิงเกอกระตุกเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไร แต่บนใบหน้าที่เย็นเยียบดุจหิมะนั้น กลับมีประกายความภาคภูมิใจจางๆ ไปแวบหนึ่ง
"แค็ก" ฉู่หลิงหยานหัวเราะออกมาข้างๆ
ในเวลาเดียวกัน
บนท้องฟ้า
บรรพชนทั้งสี่ตระกูลใหญ่ถูกฉู่เทียนหลงจัดการจนล้มลงนอนกับพื้นแล้วลุกไม่ขึ้น
นักสู้ขอบเขตเทียนเซียงคนอื่นๆ ก็ถูกฉู่ชิ่งชางสังหารไปเกือบหมด ผู้รอดชีวิตหนึ่งสองคนหนีหายไปนานแล้ว