กระบี่นี้ปราศจากท่วงท่าอันวิจิตร ปราศจากการเคลื่อนไหวที่ฟุ่มเฟือย เป็นเพียงการแทงตรงไปข้างหน้าอย่างไม่หันกลับ
หนทางแห่งกระบี่นั้นเรียบง่ายยิ่งยวด
รูม่านตาของเซี่ยหมิงหดลงในที่สุด
เขายื่นสองนิ้วออกไป หนีบกระบี่เขียวสามฟุตนั้นไว้
ปลายกระบี่ห่างจากหว่างคิ้วของเขาเพียงสามนิ้ว
“น่าสนใจ กายกระบี่โดยกำเนิด… น่าเสียดาย ระดับพลังของเจ้าต่ำเกินไป”
สองนิ้วของเขาดีดออก
ฉู่ชิงเกอพ่นเลือดออกมาเป็นกำใหญ่ ร่างทั้งกายกระเด็นปลิวล้มลงไป
“พี่ใหญ่!”
ดวงตาของฉู่เฟิงแดงก่ำ กำลังจะพุ่งเข้าไป แต่ร่างสีแดงเพลิงร่างหนึ่งก็เร็วกว่าเขา
ฝ่ามือขวาของฉู่หลิงหยานโอบด้วยเปลวไฟหนานหมิงหลี่ฮั่ว กระหน่ำใส่กลางหลังของเซี่ยหมิง
ในเวลาเดียวกัน เย่หงหลวนในมงกุฎและอาภรณ์เจ้าสาว ถือกระบี่ยาวที่ปรากฏขึ้นในมือเมื่อใดไม่รู้ พลังแห่งขอบเขตทะลุห้วงเวหาปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ประกอบกับพลังอำมหิตแห่งการข้ามภูเขาซากศพและทะเลเลือดของนาง ฟันมาจากด้านข้าง
ป้าดาวก็ไม่รีรอ กระบี่ปีศาจฟันลงมาจากด้านหน้า
สามคนลงมือพร้อมกัน สามทิศทาง ล้อมเส้นทางหนีของเซี่ยหมิงไว้มิดชิด
เซี่ยหมิงหัวเราะเย็นเยียบ ร่างไม่ขยับเขยื้อน เพียงส่งพลังปราณสายเลือดออกไปสั่นสะเทือน
ครืน!
ฉู่หลิงหยาน เย่หงหลวน และป้าดาว ถูกสะเทือนปลิวออกไปพร้อมกัน ต่างตกสู่พื้นพร้อมบาดแผลคนละระดับ
“มดปลวกทั้งหลาย”
เซี่ยหมิงสะบัดแขนเสื้อ บนอาภรณ์ไร้รอยยับแม้แต่รอยเดียว
ฉู่เฟิงก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าทุกคน