ฉับ!
ท้องฟ้าเบื้องบนยอดเขาตงหวง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่ง ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมา
ครู่ต่อมา บุรุษนับสิบสวมเกราะดำสนิท กลิ่นอายลึกล้ำดุจห้วงสมุทร ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ
พวกเขาทุกคน ต่างมีพลังเหนือระดับนิพพาน น่าเกรงขาม ระหว่างเคลื่อนไหว เป็นระเบียบวินัย สายลมแห่งศึกโลหิตพัดโหมเข้ามา ชวนขนลุกยิ่งกว่าแรงกดดันของราชันย์เมื่อครู่เสียอีก!
ผู้นำของพวกเขา คือบุรุษวัยกลางคนสวมเกราะเงิน ใบหน้าเย็นชา กลิ่นอายของเขาลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง
ผู้คนในจวนตะวันออก เพิ่งจะวางใจได้ไม่นาน ก็ต้องตกใจขึ้นมาอีกครั้ง
คนเหล่านี้ เป็นใครกัน?
ส่วนบรรพชนของจวนตะวันออก เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์รูปดาวและกระบี่บนอกของพวกเขา ดวงตาหม่นหมองนั้นหดเกร็งทันที ใบหน้าเผยความตกตะลึงและหวาดหวั่นยิ่งกว่าเมื่อเห็นราชันย์เมื่อครู่หลายร้อยเท่า
"พวกเจ้า... พวกเจ้า... องครักษ์เทียนฉีแห่งนครเทียนฉีหรือ?!"
น้ำเสียงของเขาในตอนนี้สั่นเทา
ตงหวงเทียนและคนอื่นๆ ได้ยินคำว่า "นครเทียนฉี" และ "องครักษ์เทียนฉี" ก็ยังคงงงงวย
หัวหน้าองครักษ์ชุดเกราะเงิน เพ่งมองบรรพชนจวนตะวันออกแวบหนึ่ง น้ำเสียงไร้อารมณ์
"เจ้าก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง ยังรู้จักองครักษ์เทียนฉีอีก"
"พับ!"
บรรพชนจวนตะวันออก ผู้แข็งแกร่งขั้นขอบเขตสร้างสรรค์ขั้นเก้าสูงสุด กลับหมอบกราบลงกับพื้นต่อหน้าพวกเขา ทั้งที่บาดเจ็บสาหัส ท่าทางต่ำต้อยถึงที่สุด
ฉากนี้ ทำให้ศิษย์จวนตะวันออกทุกคนรู้สึกอับอายและไม่เข้าใจอย่างยิ่ง