ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
เขาดูมีอายุราวยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี ใบหน้างดงามยิ่งนัก แต่ความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยความพิลึกและทระนงอย่างบอกไม่ถูก สวมชุดคลุมปักลายสีแดงเข้ม เอวห้อยหยกแกะสลักรูปร่างประหลาด พลังรอบกายภายในถูกเก็บงำ แต่กลับกดดันอย่างเหลือล้น
เบื้องหลังเขา มีชายวัยกลางคนหน้าตาเย็นชาเดินตามมา
ผู้นั้นคือชายที่ปรากฏตัวที่หอหยานอวี้ก่อนหน้านี้ ผู้ที่หลิวหยูหยานเรียกขานว่าท่านซัว
หลิวหยูหยานเห็นชายหนุ่มในพริบตา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
นางไม่สนใจบาดแผล รีบลุกจากเตียงนุ่ม กล่าวด้วยความเคารพ "ท่านน้อย เหตุใดท่านจึงมาได้เล่า?"
น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดบัง
ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยปาก แต่ก็สังเกตเห็นฉู่เฟิงในห้อง
"เขาเป็นใคร?"
สามคำนี้ น้ำหนักไม่ได้หนักหนา เรียกได้ว่าเรียบเฉยด้วยซ้ำ แต่กลิ่นอายแห่งการมองจากที่สูงนั้น แม้แต่จะแสร้งก็ไม่คิดแสร้ง
หลิวหยูหยานใจเต้นโครมคราม รีบกล่าว "ท่านน้อย ผู้นี้เป็นแขกของหอหยานอวี้"
"แขก?" ดวงตาเรียวงามของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย กวาดมองฉู่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า "ยามดึกขนาดนี้ แขกไหนกันที่มาปรากฏตัวในห้องของเจ้า?"
หลิวหยูหยานอ้าปากจะพูด
ฉู่เฟิงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขามองหลิวหยูหยาน แล้วมอง"ท่านน้อย"ที่มาโดยไม่ได้รับเชิญผู้นี้ พอเดาความสัมพันธ์ได้คร่าวๆ