ในพริบตา ทวนยาวกระบอกจากที่ไกลสุดลูกหูลูกตาพุ่งทะยานมา ความเร็วรวดเร็วจนสายตาไม่อาจไล่ตามทัน ได้ทะลวงกำแพงหอหยานอวี้ตรงเข้าไป ปักเป้าหมายไปที่แผ่นหลังของท่านซัวผู้นั้นอย่างดุเดือด!
ท่านซัวสีหน้าเปลี่ยนพลัน ละทิ้งการสังหารฉู่เฟิง หันกลับมาประสานมือรับ
เปรี้ยง——!
ยอดตึกของหอหยานอวี้ทั้งหลังถูกคลื่นแรงปะทะนี้พลิกครึ่งหลัง อิฐหินเศษปูนปลิวว่อน ท่านซัวถูกแรงสั่นสะเทือนผลักถอยไปหลายสิบก้าว พื้นใต้เท้าแตกเป็นเสี่ยงๆ
ร่างของฉู่เทียนหลงปรากฏขึ้นนอกกำแพงที่แตกร้าว
เขารับทวนยาวสลักลายมังกรที่ปลิวกลับมาได้ด้วยมือเดียว สายตามองไปที่ฉู่เฟิงด้วยความเป็นห่วง: "เป็นอย่างไรบ้าง?"
"ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นไร"
ฉู่เฟิงยิ้มเผลอ ส่ายหน้า
จากนั้นฉู่เทียนหลงกวาดสายตาเย็นชามองชายหนุ่มผู้นั้น: "พวกเจ้าเป็นใคร"
น้ำเสียงเย็นเยียบ แฝงด้วยกลิ่นอายสังหาร
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เรียบผ้าที่เปียกชาด้วยน้ำชา รอยอาฆาตบนใบหน้าถูกกดลง เขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มล้อเล่น
"ตัวตนของข้า เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้"
"อาซัว!"
ท่านซัวเข้าใจทันที ร่างพุ่งทะยานออก ฝ่ามือฟาดใส่ฉู่เทียนหลง