หลิงจู่รับรายการสินค้ามาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนกวาดตามองสองสามครั้งท่ามกลางแสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดง
บนกระดาษเต็มไปด้วยชื่อสินค้าจิปาถะเรียงแน่น ตั้งแต่เมล็ดพันธุ์พืชไร่นาไปจนถึงพิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้าง มีครบทุกอย่าง
นิ้วของเขาไล่ไปตามหน้ากระดาษ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่รายการเมล็ดพันธุ์
“เมล็ดข้าวสาลี 50 กระสอบ เมล็ดผักเขียวพันธุ์ให้ผลผลิตสูง 30 กระสอบ ต้นกล้าเบอร์รีทนแล้ง 20 มัด ข้ารับไว้ทั้งหมด”
ลาวฝูได้ยินดังนั้นก็ยินดีจนใบหน้าเหลือแต่รอยย่น
ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ เมื่อมีเมล็ดพันธุ์ก็เท่ากับมีหลักประกันว่าจะหยั่งรากตั้งหลักและมีชีวิตรอดต่อไปได้
หลิงจู่พลิกแผ่นหนังแกะไปมา สายตาเลื่อนไปยังรายการสุราและพิมพ์เขียว
“เอลแรง 10 ถัง กับไวน์ผลไม้รสหวานละมุนอีก 5 ถังนั่น ขนลงมาให้ข้าทั้งหมด”
มนุษย์หมาป่าสองสามตนที่อยู่ไม่ไกลได้ยินคำพูดนั้น หูแหลมพลันตั้งชัน ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ด้วยความตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้
นิ้วของหลิงจู่ไล่ลงไปอีก ไม่นานก็สะดุดตากับสิ่งของสองชิ้น
พิมพ์เขียวโรงหมักสุรา กับพิมพ์เขียวกำแพงหิน
“พิมพ์เขียวสองแผ่นนี้ ข้าก็จะเอาไปด้วย”
ซานเดรอยิ้มร่าพลางชูนิ้วขึ้นมาหลายนิ้ว
“ท่านลอร์ดช่างตาถึงจริง ๆ! พิมพ์เขียวโรงหมักสุราราคา 2 เหรียญทอง ส่วนพิมพ์เขียวกำแพงหินเพียง 3 เหรียญทองเท่านั้นขอรับ”
“เมื่อมีพิมพ์เขียวกำแพงหินนี้ ประกอบกับวัสดุที่กองพะเนินอยู่ในมือท่าน การป้องกันอาณาเขตก็จะแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัวทันที!”