สายลมยามราตรีคืนนี้พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง กลบเสียงสะอื้นที่ดังมาจากในห้อง เปลวเทียนริบหรี่ส่องสว่างอยู่จนถึงกลางดึกจึงมอดดับลง
ยามเหม่าในวันรุ่งขึ้น
ชิงหลันถูกเสียงความเคลื่อนไหวตอนเสิ่นเหยียนฮุยลุกจากเตียงปลุกให้ตื่น แม้สติยังไม่แจ่มชัด นางก็ขยับตัวลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ เตรียมปรนนิบัติท่านชายใหญ่ชำระล้างและแต่งกาย
มือข้างหนึ่งยื่นขวางมาบังตรงหน้านาง
ขัดขวางไม่ให้นางลงจากเตียง
“เจ็บหรือไม่”
เปลวเทียนเมื่อคืนถูกจุดขึ้นใหม่ ทว่าเหลือเพียงไส้สั้น ๆ ราวกับพร้อมจะมอดดับได้ทุกเมื่อ แสงในห้องจึงสลัวพร่า บุรุษยืนขวางอยู่ตรงหน้า บดบังแสงที่ส่องเข้ามาจนหมด ทำให้ร่างสูงใหญ่ของเขายิ่งดูสูงตระหง่าน
ชิงหลันครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็เม้มริมฝีปาก เอ่ยเสียงออดอ้อน
“อืม เจ็บเจ้าค่ะ”
“เจ็บก็พักเสีย”
“แต่บ่าวอยากปรนนิบัติท่าน”
เสิ่นเหยียนฮุยกล่าวว่า “ไม่ต้องให้เจ้าปรนนิบัติ”
เขาเพิ่งพูดจบ สาวใช้ตัวน้อยตรงหน้าก็ขยับกาย เขาจึงยื่นมือไปกดนางไว้ ทว่ามือกลับกดลงตรงเหนือเนินอกของนางพอดี
เขาฝึกยิงธนูมาเนิ่นนาน ฝ่ามือจึงมีหนังด้านหนา ขณะที่ผิวกายของสาวใช้ผู้นี้กลับบอบบางนุ่มนวล ผิวเนียนนุ่มสัมผัสเข้ากับหนังด้านหยาบกระด้าง สัมผัสแปลกประหลาดนั้นทำให้ทั้งสองชะงักงันราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
สาวใช้ตัวน้อยจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย ดวงตาคู่นั้นทั้งสดใสและฉ่ำวาว ร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ มีเพียงผ้าห่มคลุมปิดส่วนสำคัญไว้ แต่ก็ปิดไม่มิด เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าเลือนราง บางครั้งความคลุมเครือก็ชวนดึงดูดยิ่งกว่าการเปิดเผยเสียอีก
เสิ่นเหยียนฮุยรู้สึกเพียงว่าไฟราคะสายหนึ่งปะทุขึ้นในท้องน้อย
เขารีบชักมือกลับ
ไม่มองสาวใช้นางนั้นอีก
นางเป็นอะไรกัน เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้... ทั้งที่นางไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงนั่งเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ทว่าดวงตาคู่นั้นและเรือนร่างของนางกลับคอยยั่วยวนเขาอยู่ทุกขณะ
ทำให้เขาเกิดแรงปรารถนาจะหักห้ามใจไม่อยู่ขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ไม่ได้
อีกประเดี๋ยวก็ต้องไปที่ทำการขุนนางแล้ว
เสิ่นเหยียนฮุยทำหน้าขรึม ก่อนทิ้งท้ายว่า “พักผ่อนให้ดี ข้าไปก่อน”
จากนั้นก็รีบสวมชุดลำลอง แล้วออกจากห้องไปทันที
ในเมื่อท่านชายใหญ่กล่าวเช่นนั้น ชิงหลันก็ไม่คิดฝืนตนเองให้ลำบาก เมื่อคืนเสิ่นเหยียนฮุยทำให้นางเหน็ดเหนื่อยไปเกือบครึ่งค่อนคืน บัดนี้ขาทั้งสองยังอ่อนแรง ส่วนตรงนั้นก็เจ็บระบม หลังเสิ่นเหยียนฮุยจากไป นางจึงนอนพักฟื้นแรงอีกครู่ใหญ่ กว่าจะลุกขึ้นชำระล้างก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม
เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่เสิ่นเหยียนฮุยเรียกนางมาปรนนิบัติ ตามธรรมเนียมแล้ว วันนี้นางต้องไปคารวะสะใภ้ใหญ่
เสิ่นเหยียนฮุยแต่งงานเมื่อสามปีก่อนแล้ว
ภรรยาของเขาคือบุตรีคนที่สี่แห่งตระกูลหาน
ตระกูลหานมีชาติกำเนิดจากครอบครัวยากจน ฐานะชาติตระกูลมิอาจเทียบกับคุ้มเจิ้นกั๋วกองได้เลย
ในปีนั้นคุ้มเจิ้นกั๋วกองรุ่งเรืองถึงขีดสุด คุณหนูใหญ่ของตระกูลยังได้รับความโปรดปรานในวัง ทั้งให้กำเนิดองค์ชาย ส่วนเสิ่นเหยียนฮุยก็เป็นผู้มีความสามารถ ทั้งบุ๋นและบู๊โดดเด่น นับว่ามีบารมีสมกับเป็นทายาทของเจิ้นกั๋วกอง
ครานั้นแม่สื่อที่มาสู่ขอแทบเหยียบธรณีประตูคุ้มเจิ้นกั๋วกองจนพัง
แต่ฮูหยินใหญ่เห็นว่าต้นไม้สูงย่อมเป็นเป้าลม หากให้บุตรชายแต่งกับสตรีจากตระกูลใหญ่เข้าไปอีก มิเท่ากับทำให้ฝ่าบาททรงระแวงหรือ นางจึงจัดให้บุตรชายแต่งกับคุณหนูตัวน้อยผู้อ่อนหวานอ่อนโยนจากตระกูลหาน
ใครจะคิดว่าความอ่อนหวานอ่อนโยนเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงภาพลวง แท้จริงแล้วนางเป็นสตรีขี้หึงที่เติบโตมาในความทะนุถนอมของครอบครัว เพียงแต่หานชูเจินมิได้แสดงความหึงหวงออกมาตรง ๆ หากลอบลงมือทั้งต่อหน้าและลับหลัง อนุภรรยาหลายคนที่รับเข้ามาก่อนหน้านี้ล้วนถูกนางจัดการ จนถึงบัดนี้เสิ่นเหยียนฮุยก็ยังไม่มีทายาท
คราวนี้ชิงหลันได้รับเลือกให้เป็นสาวใช้ปรนนิบัติ เป็นการตัดสินใจของฮูหยินใหญ่ฝ่ายเดียว มิได้แจ้งให้ทางหานฮูหยินรับรู้ ชิงหลันรู้ดีว่าการไปคารวะครั้งนี้ย่อมถูกเพ่งเล็ง ในใจจึงอดหวาดหวั่นอยู่บ้างไม่ได้
แต่ถึงจะหวาดหวั่นก็ตาม
นางก็จำเป็นต้องไป
พวกบ่าวไพร่อย่างพวกนางไม่มีสิทธิ์เลือกเองแม้แต่น้อย
หลังชำระล้างอย่างง่าย ๆ ชิงหลันก็สวมกระโปรงสีเขียวอ่อน สีสันไม่ฉูดฉาด ดูเรียบขรึมกำลังดี
นางมุ่งหน้าไปยังเรือนของหานฮูหยิน
ที่หน้าประตูเรือน นางถูกปล่อยให้ยืนรออยู่ครึ่งชั่วยาม
จึงค่อยมีคนพานางเข้าไป
ชิงหลันก้มหน้าอย่างสำรวม เมื่อเดินมาถึงเบื้องหน้า สิ่งแรกที่นางเห็นคือรองเท้าปักลายเถาไม้ด้วยดิ้นทอง มีไข่มุกกลมเกลี้ยงประดับอยู่เม็ดหนึ่ง นางก็รู้ทันทีว่าสตรีตรงหน้าคือสะใภ้ใหญ่
นางหยุดฝีเท้า แล้วยอบกายคารวะ
“บ่าวคารวะสะใภ้ใหญ่”
ชิงหลันถูกทรมานมาทั้งคืน อีกทั้งยังถูกปล่อยให้รออยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน ย่อมอ่อนแรงเป็นธรรมดา น้ำเสียงจึงไม่หนักแน่นสดใสดังแต่ก่อน ทว่าเสียงของนางไพเราะยิ่ง แม้ยามนี้จะฟังดูอ่อนแรง ก็ยังมีเสน่ห์เฉพาะตัว ฟังแล้วเย้ายวนกว่ายามปกติอยู่หลายส่วน
แต่เสน่ห์เย้ายวนนั้นกลับฟังขัดหูหานฮูหยินยิ่งนัก
หานฮูหยินทำหน้าบึ้ง มองสาวใช้ตัวน้อยตรงหน้า รูปโฉมมิได้งามล่มเมือง ทว่ามีบุคลิกอ่อนโยนละมุนละไม ชวนให้ผู้คนขุ่นเคืองยิ่งนัก
หานชูเจินรู้ดีว่าแม่สามีไม่พอใจนาง แม้แต่ตอนกลับบ้านเดิม มารดาก็ยังเกลี้ยกล่อมนางว่า ควรให้สามีรับอนุสักคน ตระกูลสูงศักดิ์ให้ความสำคัญกับการสืบทอดทายาทเป็นที่สุด ในเมื่อนางไม่อาจให้กำเนิดบุตรแก่จวนกั๋วกง ก็ควรรู้จักวางตัวให้เหมาะสม ปล่อยให้สตรีอื่นให้กำเนิดบุตรสักคนสองคน ถึงเวลานั้นไม่ว่านางจะอุ้มมาเลี้ยงเอง หรือรอให้ตนมีบุตรในภายหลัง ก็ล้วนสมเหตุสมผล
แต่นางไม่ยินยอม
สามีผู้ประเสริฐดุจเซียนของนาง ทั้งดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง จะยอมให้ผู้อื่นมาแบ่งปันได้อย่างไร
แม้จะต้องแบ่งให้ผู้อื่นเพียงไม่กี่คืนต่อเดือน นางก็ไม่ยอม!
ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ถ่วงเวลามาเนิ่นนานหลายปี
เพียงแต่ไม่คิดว่าแม่สามีจะข้ามหัวนาง แล้วเลือกสาวใช้ปรนนิบัติให้สามีโดยตรง ทั้งสามียังตอบตกลงอีกด้วย เมื่อคืนพอได้รู้เรื่องนี้ หัวใจนางแทบหลั่งเลือด นอนไม่หลับทั้งคืน ใต้ตาจึงคล้ำเขียวเป็นปื้น
สำหรับตัวต้นเหตุที่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างนางกับสามี ท่าทีของนางย่อมไม่ดีอยู่แล้ว
“ลุกขึ้นเถิด”
กล่าวจบ นางก็ส่งสายตาไปทางแม่นมสวี่
แม่นมสวี่ติดตามนางมาหลายปี เพียงเห็นสายตาก็เข้าใจความหมาย หลังชิงหลันนั่งลง แม่นมสวี่ก็สั่งให้สาวใช้น้อยยกถาดใส่วอลนัตมาวางตรงหน้านาง
“ท่านชายใหญ่โปรดซุปถั่วกับลูกจันทน์ บัดนี้คุณหนูชิงหลันก็เป็นคนของท่านชายใหญ่แล้ว ควรทำสิ่งใดเพื่อท่านชายใหญ่บ้าง แกะวอลนัตเหล่านี้ออกมาเถิด”
ตอนชิงหลันเพิ่งเข้าจวน นางเคยเป็นสาวใช้ทำงานหนักในห้องครัว เพียงมองเปลือกวอลนัตก็รู้ว่าเป็นวอลนัตเปลือกแข็ง มิใช่ชนิดเปลือกบาง เปลือกของชนิดแรกแข็งราวกับเหล็ก ต้องใช้ค้อนขนาดเท่าไข่ไก่ทุบจึงจะแตก ส่วนชนิดหลังออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยก็แกะออกได้แล้ว
แม่นมสวี่สั่งให้คนนำถาดวอลนัตมาวางตรงหน้านาง จุดประสงค์นั้นเห็นได้ชัดเจน
ก็เพื่อระบายโทสะให้สะใภ้ใหญ่
ชิงหลันกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
นางนึกว่าสะใภ้ใหญ่จะใช้กลอุบายใดมาจัดการตนเสียอีก จึงเฝ้าระแวดระวังจนใจเต้นระทึก ที่แท้ก็แค่ให้แกะวอลนัต แม้จะทำให้นิ้วเจ็บแดง แต่สำหรับชิงหลันที่ชาติก่อนผ่านความทุกข์ทรมานทางกายมาจนพอแล้ว เรื่องนี้ยังอยู่ในขอบเขตที่นางรับไหว
ชิงหลันเชื่อฟัง หยิบวอลนัตขึ้นมาแล้วเริ่มแกะด้วยมือ
ไม่นาน เปลือกวอลนัตที่หยาบและแข็งก็เสียดสีกับนิ้วของนาง จนเกิดรอยแดงขึ้นทีละเส้น
นางไม่รู้เลยว่าแม่นมสวี่ที่อยู่ข้างกายกำลังมองนางด้วยสายตาเย็นชา หานชูเจินผู้ทำให้สามีไม่รับอนุและไม่แตะต้องสตรีอื่นมาตลอดสามปี จะปล่อยให้ชิงหลันผ่านเรื่องนี้ไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร
“อุ๊ย ที่แท้เป็นวอลนัตเปลือกแข็งนี่เอง บ่าวที่ยกมาไม่รู้จักดูให้ดีเสียเลย ไยจึงยกวอลนัตเช่นนี้มา ทำให้คุณหนูชิงหลันต้องลำบากเสียแล้ว บ่าวชราจะนำค้อนทุบวอลนัตมาให้คุณหนูเดี๋ยวนี้ คุณหนูรับไว้ให้ดีนะเจ้าคะ”
ชิงหลันได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น
สายตาที่สบประสานกับนางคือแววตาเย็นเยียบของแม่นมสวี่
ไม่ดีแล้ว!
ชิงหลันเพิ่งคิดจะลุกขึ้น
สาวใช้หลายคนข้างกายก็กรูกันเข้ามา กดตัวและมือของนางไว้ แล้วกดมือขวาลงบนโต๊ะอย่างแรง แม่นมสวี่ถือค้อนเล็กทุบลงไปเต็มแรง ความเจ็บปวดพลันแล่นปราดขึ้นมาในทันที
ทันทีที่สาวใช้ปล่อยมือ นางก็หมดแรง ไถลลงจากเก้าอี้คุกเข่ากองกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นลึกถึงกระดูกทำให้นางสะอื้นเบา ๆ เหงื่อเย็นไหลพราก เล็บมือยังถูกทุบจนหัก เลือดสีแดงสดไหลหยดลงบนพื้นอิฐ สีแดงชัดเจนสะดุดตายิ่งนัก
สะใภ้ใหญ่ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ชิงหลัน เจ้านี่ช่างสะเพร่าจริง ๆ แค่ทุบวอลนัตให้ท่านชายใหญ่ ยังทุบโดนมือตัวเองเสียได้ คราวหน้าต้องระวังหน่อย ครั้งนี้บาดเจ็บแค่นิ้ว คราวหน้าอาจต้องเสียชีวิตก็ได้”