"น้า เถ้าแก่ ห้องวีไอพีด้านในสุดนั่นว่างอยู่ใช่ไหมครับ? ผมจองเอง"
หน้าเคาน์เตอร์ เถ้าแก่วัยกลางคนที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้หลับตา ปรือตาขึ้นมามองหลินฮวน แล้วมองไปที่ห้องวีไอพีหกที่นั่งที่เขาชี้
"ห้องวีไอพีไม่คิดเป็นรายชั่วโมงนะ ต้องคิดเป็นวัน แต่เอ้อ ว่ากันตามตรงนะน้อง ร้านเน็ตพี่ตอนนี้กำลังติดป้ายขายกิจการอยู่ ถ้าน้องจองไป แล้วดันมีคนมารับช่วงต่อแล้วรีโนเวตเมื่อไหร่ น้องก็ต้องย้ายออกอย่างเดียว ค่าเน็ตพี่คืนให้ ส่วนที่เหลือต่างหากค่อยว่ากัน" เถ้าแก่พูดตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม
หลินฮวนพยักหน้า นี่มันตรงกับที่เขาคิดไว้เลย "ได้ครับ แล้วถ้าจ่ายเหมารายเดือนล่ะครับ คิดยังไง?"
เถ้าแก่ลุกขึ้นนั่งตัวตรง คิดในใจ "เครื่องในห้องวีไอพีสเปกดีกว่านิดนึง ถ้าน้องเหมารายเดือน พี่คิดเครื่องละ 700 ละกัน หกเครื่องก็ 4200 รวมค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตให้หมด ขอแค่อย่าทำเครื่องพังก็พอ"
หลินฮวนขมวดคิ้ว "แพงไปครับเถ้าแก่ ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียเปล่า งั้นว่ากันตรง ๆ เลย 400"
เถ้าแก่ฟังแล้วทั้งขำทั้งอึ้ง พูดสวนกลับไปว่า "ค่าไฟอย่างเดียวก็เป็นเงินเท่าไหร่แล้ว? ราคานี้ไม่ได้แพงเลยนะ"
หลังจากต่อรองกันไปมา สุดท้ายก็ลงตัวที่ 500 ต่อเครื่องต่อเดือน
แถวนี้ 500 บาทต่อเครื่องต่อเดือนนี่ก็สมเหตุสมผลแล้ว
หลินฮวนล้วงเงินปึกหนึ่งที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋าแนบเนื้อออกมา นับได้ 1500 บาท วางลงบนเคาน์เตอร์
"หกเครื่องผมเอาให้หมด นี่ 1500 ที่เหลืออีก 1500 อีก 15 วันให้ครับ"
เถ้าแก่เห็นตำแหน่งที่หลินฮวนล้วงเงิน สีหน้ากระตุกเล็กน้อยอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แล้วพออีกฝ่ายบอกว่าจะจ่ายแค่ครึ่งเดียวก่อน
คิ้วก็ขมวดขึ้นมาทันที "น้องเอ้ย นี่มันไม่ตรงตามกติกาเลยนะ ไหนใครเขาเหมารายเดือนแล้วจ่ายครึ่งเดียวก่อนกัน?"
หลินฮวนยิ้ม "เถ้าแก่ครับ ร้านเน็ตพี่วัน ๆ มีคนเข้ากี่คน? ปล่อยทิ้งก็เปล่าเปลือง ตอนนี้มีลูกค้าอยู่ตรงหน้า ปล่อยทิ้งก็เสียเปล่า แถมผมก็ไม่ได้หนีไปไหน ว่าไหมครับ? แถมยังจะขายกิจการอยู่แล้ว ได้เงินคืนมาก็ยังดีไม่ใช่หรือครับ?"
เถ้าแก่จ้องเงินบนเคาน์เตอร์ ลังเลอยู่สองสามวิ
จริงด้วย ร้านเน็ตก็เหมือนร้านอาหารนั่นแหละ สิ่งสำคัญคือจำนวนลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ