หลินฮวนพิงพนักเก้าอี้หนังในร้านเน็ต มองสคริปต์บนหน้าจอที่ทำงานราบรื่น พลางคิดคำนวณในใจ
หกเครื่อง มันช้าเกินไป
หลังจากดีบักและปรับแต่งตลอดหลายวันนี้ ตัวสคริปต์ฉีดหน่วยความจำระดับล่างก็เสถียรมากแล้ว
แม้ว่าชาติก่อนเขาจะไม่ใช่แฮกเกอร์ระดับอัจฉริยะ แต่ในฐานะสถาปนิกอาวุโสที่โหมงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตยักษ์ใหญ่มานานกว่าสิบปี การเขียนโปรแกรมช่วยเล่นเกมยุคแรกแบบปี 2009 นี่มันเหมือนเอาเครื่องยิงขีปนาวุธมายิงยุง มันง่ายเกินไปสำหรับเขา
ตอนนี้งานของเขาในแต่ละวันก็ไม่ได้หนักหนา นอกจากรีสตาร์ทเครื่องเวลาเครื่องค้าง หรือส่งเงินในเกมกับไอเทมไปเข้าเมลตัวละครหลักตามเวลา ที่เหลือก็นั่งมองหน้าจอเฉย ๆ
เมื่อโมเดลธุรกิจมันเวิร์กแล้ว และไม่ต้องเพิ่มค่าแรงคน ก็ต้องเร่งขยายกำลังการผลิตทันที
หลินฮวนลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์หน้า
เจ้าของร้านเน็ตกำลังคาบบุหรี่ดูซีรีส์ต่อต้านญี่ปุ่นอยู่
“เฮีย ผมเห็นห้องวีไอพีหกที่นั่งข้าง ๆ ก็ว่างนะ งั้นผมขอเหมาห้องนั้นด้วยเลย เงื่อนไขเดิม ผมจ่ายล่วงหน้าให้ 1500 ก่อน ที่เหลืออีกครึ่งเดือนค่อยจ่ายทีหลัง”
เจ้าของร้านอึ้งไป เอาบุหรี่ขยี้กับที่เขี่ยบุหรี่ มองหลินฮวนด้วยความสงสัย “ก็ได้อยู่หรอก แต่น้องชาย เอ็งเล่นอะไรกันแน่? เอ็งมีแปดมือหรือไง เล่นได้สิบสองเครื่อง?”
หลินฮวนยังคงหน้าเฉย โกหกส่ง ๆ “รับจ้างเล่นเกมออนไลน์น่ะครับ ซื้อโปรแกรมสคริปต์ในเน็ตมา ช่วยคนอื่นเปิดบอทฟาร์มเลเวล ต้องใช้หลายเครื่องรันข้อมูลพอดี สบายใจได้ มันก็แค่เกม ไม่ผิดกฎหมายอะไร”