ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักออกอีกครั้ง ในมือหลินเสวี่ยกำเงินม้วนหนึ่งไว้แน่น
เธอเดินเร็วๆ เข้ามา ยัดเงินใส่มือหลินฮวน รวมแล้วสามพันสองร้อย มีทั้งแบงก์และเศษเหรียญ
หลินเสวี่ยมองเขา กำชับว่า “เก็บเงินนี่ไว้กับตัวให้ดี อย่าทำหายเด็ดขาด อีกหลายเดือนนี้ ฉันคงส่งเงินกลับบ้านไม่ได้แล้ว”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจ “อาฮวน นายก็โตแล้ว ต้องรู้จักคิดได้แล้วนะ เงินนี่เอาไว้ซื้อคอมเรียนหนังสือ พอปิดเทอมหน้าร้อน นายก็ไปหาแถวนั้นรับจ้างทำงานพิเศษบ้าง ถ้าค่าเทอมยังไม่พอ ฉันจะหาทางยืมให้”
หลินฮวนก้มหน้ามองเงินในมือ รู้สึกหนักอึ้ง
เขาไม่ได้อธิบายอะไรมาก แค่กำเงินแน่นขึ้น แล้วพยักหน้า “พี่ ผมรู้แล้ว ผมยังมีธุระ อีกสองวันค่อยมาหาพี่ใหม่”
“อืม ไปเถอะ ระวังตัวด้วย” หลินเสวี่ยโบกมือ ริมฝีปากฝืนยิ้มออกมา “สู้ๆ นะ นักศึกษามหาวิทยาลัย”
หลินฮวนหันหลังเดินออกจากห้องส่วนตัว เขาหันกลับมามองทุกสองสามก้าว จนกระทั่งร่างบางของหลินเสวี่ยหายลับไปสุดทางเดิน จึงเร่งฝีเท้า
พูดตามตรง ตอนนี้ในใจหลินฮวนไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เขานึกถึงสภาพชีวิตที่ปล่อยปละละเลยของพี่สาวในภายหลัง
ใครจะคิดว่าพี่สาวคนเก่งก็เคยเป็นหญิงสาวสะสวยน่ารักมาก่อน
ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่อยากมีชีวิตที่ดี แต่มันไม่มีทางเลือก ยิ่งไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ
เหตุผลก็ไม่มีอะไร นอกจากสิ่งที่เรียกว่าเงิน
หลายคนคิดว่าการไม่มีเงินเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ธรรมดา แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ความจนมันรุมล้อมโจมตีคนเราจากทุกด้าน
ราคาที่แท้จริงของความจนคือการทำให้คุณโง่ลง ไม่ใช่แค่อิ่มท้องหรือไม่อิ่ม แต่เป็นเรื่องของการทำให้ไอคิวต่ำลง
คนคนเดียวกัน เวลาลำบาก โดยเฉพาะตอนที่ความอยู่รอดกดดัน ความสามารถในการคิดจะลดลง โอกาสทำผิดก็สูงขึ้น
จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ปัญหาเรื่องจิตใจ แต่เป็นปัญหาความกดดันจากการอยู่รอด