เมื่อเห็นข้อความถูกปฏิเสธอีกครั้งบนหน้าจอ หลินฮวนหยุดมือที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ด แล้วปิดหน้าเว็บทีละหน้า
“พี่ฮวน ไม่ส่งต่อแล้วเหรอ?” หลี่เทียนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ กำลังเตรียมจะก๊อปปี้วางต่อ เห็นดังนั้นก็หยุด
“ส่งอีกก็เปล่าประโยชน์ เราผิดทางแล้ว พวกเขาไม่เชื่อใจเรา” หลินฮวนเอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาว
เขารู้ดี นี่เป็นเรื่องของความเชื่อใจ ทุกคนอยู่หลังสายเน็ต มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ ต้องจ่าย 199 บาท ก็จริงว่าไม่เยอะ แต่ประเด็นหลักคือ API อินเตอร์เฟสนี่แหละ
นั่นหมายความว่าถ้าหลินฮวนได้อินเตอร์เฟสนี้ไปแล้ว ก็สามารถจัดการหน้าร้านของพ่อค้าได้ตามอำเภอใจ
เกิดมีเจตนาร้าย เล่นแกล้งก่อกวนให้เสียหายขึ้นมา ฝั่งนู้นจะวางใจได้ยังไง?
ห่างกันคนละจอ ใครจะรู้ว่าเป็นใคร?
หลี่เทียนหมิงเกาหัว “แล้วจะทำยังไงดี? จะให้พวกเขาเชื่อใจเราได้ยังไง? หรือว่าเราต้องไปหาเองทีละร้าน?”
หลินฮวนลืมตาขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย “พูดถูกแล้ว ต้องไปหาเองทีละร้านนี่แหละ เมื่อสร้างความเชื่อใจผ่านโลกเสมือนในเน็ตไม่ได้ ก็ใช้วิธีตรงที่สุด ให้พวกเขาเห็นการสาธิตกับตา เห็นคนเป็น ๆ ปัญหาก็จบ”
“ไปหาที่ไหน?”
“เจ้อเจียง” หลินฮวนลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะทำงาน “เก็บของ หยิบโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่านั่น เราไปกันเดี๋ยวนี้”
หลินฮวนรู้ดี ถึงจิงหนานจะเป็นเมืองเอกของมณฑล แต่ปัจจุบันศูนย์กลางอุตสาหกรรมไม่ได้อยู่ที่อีคอมเมิร์ซอินเทอร์เน็ต
ในปี 2009 แหล่งรวมอีคอมเมิร์ซที่แท้จริงอยู่ที่มณฑลเจ้อเจียง
และต่อจากนี้ไป อีคอมเมิร์ซที่คึกคักไม่แพ้กันก็ยังอยู่ที่เจ้อเจียง
แต่เขาไม่ได้เลือกไปเมืองต้าหัง
ถึงเมืองต้าหังจะเป็นฐานที่มั่นของหม่าเจี๊ยก แต่ราคาบ้านกับค่าครองชีพที่นั่นเริ่มพุ่งทะยานแล้ว หมู่บ้านอีคอมเมิร์ซที่แท้จริงซึ่งเป็นของพ่อค้ารากหญ้า อาศัยต้นทุนคลังสินค้าและโลจิสติกส์ถูก ๆ แล้วเติบโตอย่างป่าเถื่อน อยู่ที่อี้อู
หลินฮวนค้นข้อมูลการกระจายสินค้าขนส่งแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีทางอินเทอร์เน็ต แล้วจับสายตาไปที่หมู่บ้านกลางเมืองแห่งหนึ่งในอี้อู คือหมู่บ้านชิงหยานหลิว
ในยุคหลัง หมู่บ้านนี้ถูกเรียกว่า “หมู่บ้านร้านค้าออนไลน์อันดับหนึ่งของจีน”