หลินฮวนวางสายโทรศัพท์ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว เขาพูดกับหลี่เทียนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เทียนหมิง สองสามวันนี้ช่วยดูแลบริษัทให้หน่อยนะ ฉันต้องกลับบ้านเกิดไปจัดการเรื่องนี้สักหน่อย”
หลี่เทียนหมิงพยักหน้า ช่วงที่ผ่านมาเจอเรื่องราวมามากมาย ทำให้เขานิ่งขึ้นเยอะ การพาพนักงานบริการลูกค้าคนใหม่ กับจัดการดูแลระบบหลังบ้านในแต่ละวันก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
จัดการงานส่วนใหญ่เสร็จแล้ว หลินฮวนก็เรียกหลินเสวี่ยเข้ามาในห้องทำงานของเขา
ช่วงนี้หลินเสวี่ยอยู่แต่ในบริษัท เห็นน้องชายสั่งการให้พนักงานใต้บังคับบัญชาทำงานยุ่งไปหมด และเห็นยอดเงินในระบบหลังบ้านที่เคลื่อนไหวเข้าออกจริง ๆ ความตื่นตะลึงในใจของเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความภูมิใจ
ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจว่าน้องชายเอาความสามารถทั้งหมดนี้มาจากไหน แต่ขอแค่เขาทำงานที่สุจริต เธอก็สบายใจ
“เสี่ยวฮวน เรียกพี่เหรอ?” หลินเสวี่ยเดินเข้ามานั่ง
“พี่สาว มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกความจริงกับพี่” หลินฮวนทำสีหน้าจริงจัง “ที่จริงฉันโกหกพี่ และพ่อกับแม่”
หลินเสวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง “เรื่องอะไรเหรอ?”
“ฉันสอบเอ็นทรานซ์ไม่ได้ 500 กว่าคะแนน ได้แค่ 498” หลินฮวนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ที่รับฉันเรียนต่อก็ไม่ใช่มหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง เป็นมหาวิทยาลัยระดับสอง สถาบันการเงินแห่งหนึ่งในเมืองจิงหนานนี่เอง”
ได้ยินดังนั้น หลินเสวี่ยก็อึ้งไปพักหนึ่ง แต่แล้วเธอก็หัวเราะออกมา “นึกว่าเรื่องใหญ่ซะอีก ตอนนี้แกมีความสามารถเปิดบริษัทหาเงินได้แล้ว คะแนนมันจะสำคัญอะไร? ทางบ้านทำงานหามรุ่งหามค่ำส่งแกเรียน ก็หวังให้แกได้ดีในวันข้างหน้าไม่ใช่เหรอ? แกดูตัวเองสิ เพื่อนร่วมชั้นที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ เรียนจบออกมาแล้วยังหาเงินได้ไม่เท่าแกเลย”