ที่สี่แยกทางเข้าหมู่บ้าน มือของหลินเจี้ยนจวินที่กำลังแจกบุหรี่ไม่ได้หยุดพักเลย
ในหมู่บ้านซานเหมินปี 2009 ถึงแม้นักศึกษามหาวิทยาลัยจะไม่ได้หายากแบบยุค 80-90 ที่ผู้ใหญ่บ้านจะยอมไปเชิญถึงบ้านพร้อมของขวัญและป้ายเชิดชูเกียรติ แต่บ้านไหนที่มีลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับหนึ่งในเมืองเอกได้ ในหมู่เพื่อนบ้านที่ต้องพบหน้าค่าตากันทุกวัน ก็ยังเป็นเรื่องใหญ่ที่น่าภาคภูมิใจของวงศ์ตระกูลอยู่ดี
"เจี้ยนจวินเอ๋ย เจ้าหลินฮวนนี่ทำให้ตระกูลหลินมีหน้ามีตาเลยนะ มหาวิทยาลัยระดับหนึ่งในเมืองใหญ่ เรียนจบไปก็นั่งออฟฟิศสบายแล้ว" เพื่อนบ้านที่รับบุหรี่ไปเอ่ยชมด้วยความอิจฉา
หลินเจี้ยนจวินหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ โบกมือไปมาพลางว่า "ที่ไหนได้ ก็เด็กมันขยันเอง"
ทว่าเสียงคึกคักยังไม่ทันเลยเที่ยง ที่บ้านของหลิวเหล่าซื่อทางตะวันตกของหมู่บ้านกลับมีข่าวแปลกๆ ออกมา
หลิวเสี่ยวปิง ลูกชายของหลิวเหล่าซื่อ กำลังเรียนอยู่ ม.5 ปีหน้าต้องสอบเกาเข่าเหมือนกัน ตอนนี้ในบ้านมี "คู่มือการกรอกใบสมัครสอบเกาเข่า" ที่เอามาจากโรงเรียนวางอยู่เล่มหนึ่ง
พอได้ยินพ่อคุยโต๊ะกินข้าวว่าหลินฮวนสอบเข้าสถาบันการเงินจิงหนานซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งได้ หลิวเสี่ยวปิงก็กัดตะเกียบพลางขมวดคิ้ว
"พ่อ ฟังผิดแล้วมั้ง? สถาบันการเงินจิงหนาน เมื่อสองสามวันก่อนผมเปิดหนังสือดู มันเป็นไหม่สองนะ" หลิวเสี่ยวปิงคายกระดูกไก่ออกมา
หลิวเหล่าซื่อตาเขม็ง "พูดเหลวไหลอะไร? พ่อแก่หลินพูดเองกับปากเลย มหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง! ไอ้หนูหลินฮวนสอบได้ 556 คะแนน คะแนนขนาดนั้นจะปลอมได้ไง?"
"556 คะแนนในมณฑลเราน่ะ จะเอาสายบัญชีของมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งน่ะยังเสียวๆ เลย อีกอย่าง ชื่อที่เรียกว่า 'สถาบัน' น่ะ ส่วนใหญ่ก็คือไหม่สอง ที่เขาเรียกว่ามหาวิทยาลัยระดับหนึ่งจริงๆ ต้องชื่อ 'มหาวิทยาลัย'" หลิวเสี่ยวปิงไม่ยอม วางชามแล้วควักมือถือก๊อปปี้แบรนด์ดัง ต่อสายหาเพื่อนที่เรียนอยู่ ม.6 โรงเรียนมัธยมอำเภอ ซึ่งกำลังศึกษาคณะกันหัวปักหัวปำ