อี้อู มณฑลเจ้อเจียง หมู่บ้านชิงหยานหลิว
กลางดึก ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยควันบุหรี่ หลิวอี้โยนบุหรี่ยี่ห้อลี่ฉวินสองซองลงบนโต๊ะ ก่อนจะดึงม้านั่งยาวมานั่ง
รอบโต๊ะยาวมีผู้ชายนั่งอยู่สิบกว่าคน ล้วนเป็นญาติพี่น้องตระกูลหลิวของเขาทั้งสิ้น
บนผืนแผ่นดินเจ้อเจียงแห่งนี้ ความคิดเรื่องวงศ์ตระกูลและหัวคิดทางการค้าฝังลึกลงในสายเลือด
เรียกได้ว่าสามัคคีกันมาก
แค่มีใครสักคนหาเงินก้อนโตได้ พริบตาเดียวก็จะดึงญาติพี่น้องทั้งหมู่บ้านให้เข้ามาร่วมทำด้วย
"อี้ เรียกพวกเรามาด่วนขนาดนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" หลิวต้าขุย ลูกพี่ลูกน้องที่นั่งอยู่ทางซ้ายพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วถามด้วยความสงสัย
หลิวอี้ไม่พูดอะไร ปลดล็อกโทรศัพท์โนเกียของตัวเอง เปิดข้อความแจ้งยอดโอนเงินจากธนาคารเจี้ยนหาง แล้วเลื่อนไปวางตรงกลางโต๊ะยาว
ตัวเลขยาวเหยียดเปล่งแสงสลัวบนหน้าจอ
"หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น... สามแสนเจ็ดหมื่นเหรอ?!"
หลิวต้าขุยที่อยู่แถวหน้าพอเห็นตัวเลขชัด มือที่คีบบุหรี่ก็สั่นสะท้านทันที ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
คนรอบข้างกรูล้อมเข้ามา จ้องมองข้อความนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นในห้องทันที
"อี้ นี่แกขายโรงงานหรือเปล่า? เอาเงินมากมายมาจากไหน?"
"พูดบ้า โรงงานขายไปก็ไม่ได้ราคานี้" หลิวอี้ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ แล้วลดเสียงลง "นี่คือค่าคอมมิชชันจากที่ฉันไปขายซอฟต์แวร์ 'ผู้ช่วยดูแลร้านอีคอมเมิร์ซ' ให้บริษัท LY Technology จากจิงหนานในหมู่บ้านช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ขาดไม่เกิน เพิ่งเข้าบัญชีตอนบ่าย"
เหล่าญาติที่นั่งทำเถาเป่าอยู่บนโต๊ะมองหน้ากันไปมา
พวกเขารู้ว่าหลิวอี้หิ้วคอมพิวเตอร์วิ่งไปวิ่งมาช่วงนี้ แถมยังรู้ว่าซอฟต์แวร์นั้นดีจริง แต่ใครจะไปคิดว่าของพวกนี้จะทำกำไรสุทธิได้มากกว่าสามแสนในเวลาแค่ครึ่งเดือน
ญาติอีกหลายคนที่ทำงานอยู่ตามโรงงานเครื่องหนังและโรงงานโลหะยิ่งฟังแล้วตาแดงก่ำ
ปี 2009 คนทั่วไปออกไปทำงาน เดือนหนึ่งอย่างเก่งก็ได้แค่หนึ่งสองพันหยวน สามแสนเจ็ดหมื่นนี่ไม่กินไม่ใช้ก็ต้องเก็บทั้งชาติ
จริงอยู่ เงินแค่นี้เอาไปพูดในคอมเมนต์ติ๊กต็อกคงต้องฝึกอีกเยอะ เพราะคนที่นั่นขับเฟอร์รารี่กันทุกคน