หลังจากส่งเซวี่ยเซิ่งหัวแห่งเน็ตหรุ่ยอินฟอร์เมชันกลับไปแล้ว หลินฮวนก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในเขตสำนักงาน เรียกหลี่เทียนหมิงมาพบ
ช่วงไม่กี่วันนี้ ที่นี่รับพนักงานใหม่เป็นฝ่ายบริการลูกค้าผู้หญิงหลายคนที่ทยอยเริ่มงาน บรรยากาศอึมครึมที่เคยมีแต่ผู้ชายในออฟฟิศก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
หลี่เทียนหมิงมีความรู้เรื่องระบบหลังบ้านอยู่บ้าง นับว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มพนักงานกลุ่มนี้แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แต่สุดท้ายเขาก็เพิ่งอายุสิบแปด ใบหน้ายังคงมีความใสซื่อแบบเด็กมัธยมปลายที่ยังหลงเหลืออยู่
พนักงานสาววัยยี่สิบต้น ๆ พอมีเวลาว่างก็มักจะชอบแกล้งเขา เรียกเขาว่า "น้องเทียนหมิง" ติดปาก
หลี่เทียนหมิงไม่เคยพูดอะไร หน้าแดงระเรื่อทุกวัน นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกทั้งเขินและมีความสุขไปในตัว
"เทียนหมิง วันนี้ฉันให้แกหยุดครึ่งวัน" หลินฮวนตบไหล่เขา
หลี่เทียนหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นจากกองข้อความหวังหวัง "พี่ฮวน ให้ผมหยุดไปทำอะไรครับ? ข้อมูลหลังบ้านยังต้องคอยดูอยู่เลย"
"ออกไปหานายหน้าน่ะสิ หาที่อยู่ให้เราเปลี่ยนใหม่" หลินฮวนพูด
"หา? ตอนนี้อยู่หมู่บ้านกลางเมืองนั่นก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ค่าเช่าก็ถูก แถมอยู่ห่างนี่แค่ไม่กี่ป้ายรถเมล์" หลี่เทียนหมิงดูจะสงสัย
หลินฮวนส่ายหน้า "เราจะลำบากโดยใช่เหตุทำไมล่ะ ต่อไปธุรกิจของบริษัทจะเพิ่มขึ้นเท่าตัว ร่างกายต้องสมบูรณ์ พักผ่อนให้เต็มที่ต่างหากคือต้นทุน แกไปเดินดูตามหมู่บ้านจัดสรรหรูแถวนี้ ตั้งงบไว้เดือนละห้าพัน หาที่กว้างหน่อย สภาพแวดล้อมดี ๆ"
หลี่เทียนหมิงฟังแล้วตาเบิกโต พูดออกมาว่า "บ้าไปแล้ว ห้าพันต่อเดือนเนี่ยนะ?"