หลินฮวนมองรอยฝ่ามือที่ชัดเจนบนใบหน้าของหลี่เทียนหมิง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือตบไหล่เขาเบา ๆ โดยไม่พูดอะไรหนัก ๆ เลย
เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว จะมาตำหนิหรือดุด่ายังไงก็ไม่มีประโยชน์อะไร
แถมเขาก็เพิ่งจะ 18 ใครบ้างไม่เคยทำผิดพลาดหรือก้าวพลาดมาบ้าง?
หลี่เทียนหมิงกัดฟัน เงยหน้าขึ้นมองหลินฮวน แววตาฉายแวบหนึ่งของความเด็ดเดี่ยว “พี่ฮวน ผมตัดสินใจแล้ว จะตามพี่ไปทำต่อ”
หลินฮวนมองเขา “พ่อแม่นายจะยอมเหรอ? วันนั้นที่สถานีตำรวจ สายตาพ่อนายนี่เหมือนอยากจะกินฉันเข้าไปเลยนะ”
“ผมคุยกับพวกท่านแล้ว บอกว่าผมไปเรียนเทคนิคที่เมืองหลวง ถึงพวกท่านจะยังไม่สนับสนุน คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงจัง แต่ยังไงก็ตาม ผมรู้ว่ารอบนี้สิ่งที่ผมเลือกต้องถูกต้องแน่” หลี่เทียนหมิงกระตุกมุมปาก แต่น้ำเสียงหนักแน่น “พี่ฮวน ผมรู้ตัวดีว่าตัวเองหัวไม่ดี สอบเข้าโรงเรียนดี ๆ ไม่ได้ ถ้าเดินตามทางที่พ่อแม่ปูไว้ให้ อนาคตอย่างเก่งก็แค่เข้าโรงงานเป็นกรรมกร ชีวิตก็มองเห็นปลายทางแค่นั้น แต่ผมเชื่อมั่นว่า ถ้าได้ตามพี่ไป จะต้องมีอนาคตที่ดีแน่”
“โอเค” หลินฮวนพยักหน้า ลากเก้าอี้พลาสติกตัวหนึ่งมาให้เขา “งั้นเราเริ่มกันใหม่ แต่บทเรียนครั้งนี้นายต้องจำไว้ ทรัพย์ในอย่านำออกนอก รู้ตัวไหม?”
“รู้แล้วครับ คราวนี้ผมจำฝังใจเลย ใครถามก็ไม่บอก!” หลี่เทียนหมิงพยักหน้าหนักแน่น สีหน้าจริงจัง
คืนนั้นทั้งสองคนนอนไม่ค่อยหลับ
หลี่เทียนหมิงก็เพราะรู้สึกผิด ส่วนหลินฮวนกำลังคิดว่าหนทางข้างหน้าควรจะเดินต่อไปยังไง
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หลินฮวนตื่นแต่เช้า ล้างหน้าแล้วนั่งลงหน้าเครื่องหลัก Q8200 เครื่องเดียวที่มี
ถ้าจะแก้เกมนี้ เงินทุนเดียวที่เขามีตอนนี้คือเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตในหัวสมองนี่แหละ
เทคโนโลยีดี แต่ก็ต้องมีทางเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็วด้วย