เมื่อเห็นหลี่เทียนหมิงที่นั่งข้างๆ ตาเป็นประกาย กำลังเคาะแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง หัวใจที่หนักอึ้งของหลินฮวนก็เต้นแรงขึ้นมาทันใด
ใช่แล้ว ฉันเป็นโปรแกรมเมอร์นี่หว่า
มองไปในอนาคต หลังจากอายุ 35 เขาก็เป็นได้แค่มดงานเขียนโค้ดระดับล่าง แต่ตอนนี้ปีอะไร?
2009
ภาษาโปรแกรมและการป้องกันความปลอดภัยไซเบอร์ในปีนี้ยังอยู่ในระดับพื้นฐานมาก
เทคนิคพลิกวงการและตรรกะแก่นที่ถูกผู้เชี่ยวชาญในยุคนั้นขัดเกลามา ถ้าถูกนำมาใช้ในตอนนี้ ก็คือการถล่มแบบข้ามมิติ
มันเหมือนกับมนุษย์ดึกดำบรรพ์จุดกองไฟขึ้นครั้งแรก แล้วจู่ๆ ก็ค้นพบว่าสัตว์กลัวก้อนหินยังไงยังงั้น
หลินฮวนดึงสายตากลับมา วางสองมือบนคีย์บอร์ด
เขาเริ่มจัดระเบียบความคิดก่อน ถ้าอยากหาเงินได้เร็ว เกมก็เป็นทิศทางที่ดีมาก
ปีนั้นคนที่สร้างตำนานความร่ำรวยในเกมไม่ใช่มีแค่คนสองคน
อย่างเช่นอดีตมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจีน เฉินเทียนเฉียว อาศัยเกม "ตำนาน" เกมเดียว ทำเงินได้มหาศาล
ธุรกิจคืออะไร? ก็คือการค้นหาความต้องการ และแก้ปัญหาให้คนที่มีความต้องการเหล่านั้น
และการฟาร์มเงินในเกมก็คือความต้องการสำคัญของนักเล่นเกมแน่นอน
ดังนั้น แก้ปัญหานี้ได้ ก็เท่ากับหาเงินได้
หลินฮวนเปิดเบราว์เซอร์อย่างคล่องแคล่ว พิมพ์ URL อย่างรวดเร็ว โหลดชุดคอมไพเลอร์ภาษา C++ แบบเบา และโหลดดีบักเกอร์ OD ที่ใช้บ่อยที่สุดสำหรับงานย้อนวิศวกรรมในปีนั้นมาด้วย
พอติดตั้งเสร็จ เขาก็แทรกเข้าไปในไดเรกทอรีรากของเกม "ดันเจียนแอนด์ไฟเตอร์" ตามเส้นทางฮาร์ดดิสก์ของคอมพิวเตอร์ร้านเน็ต
เจอไฟล์ระบบ TP (TenProtect) ที่ใช้ป้องกันโปรแกรมโกง ก็ลากเข้าไปในดีบักเกอร์
บนหน้าจอกระโดดออกมาเป็นชุดคำสั่งแอสเซมบลีและโค้ดระดับล่างแน่นขนัด
หลินฮวนกวาดสายตาแค่สองครั้ง ก็รู้ในใจแล้ว
ความคิดก็คือความคิด แต่ถ้าลงมือทำก็ต้องดูสักหน่อยว่า ระบบป้องกันโปรแกรมโกงตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
ระบบ TP ในปี 2009 แทบจะเท่ากับเดินเปลือยกาย
หนึ่งเพราะสเปกเครื่องคอมพิวเตอร์ยุคนั้นไม่ค่อยดี ถ้าโปรแกรมกันโกงทำลึกเกินไป กินทรัพยากรหน่วยความจำมากไป เกมก็จะกระตุกจนเล่นไม่ได้ ทางการต้องยอมประนีประนอมกับสมรรถนะของฮาร์ดแวร์ สองเพราะระบบนิเวศเครือข่ายคอมพิวเตอร์ตอนนั้นเปราะบาง ยังไม่มีแพตช์และอัปเดตมากมายเหมือนยุคหลัง
ในสายตาของเซียนรุ่นเก๋าที่เคาะสถาปัตยกรรมระดับล่างมาสิบกว่าปีแบบหลินฮวน เจ้าสิ่งนี้มันมีช่องโหว่พรุนเหมือนรังผึ้ง
แล้วหลินฮวนก็ไม่ได้ตั้งใจจะแก้ค่าตัวเลขในเกมด้วย พวกนั้นเป็นโปรแกรมโกงแบบกดปุ่มเดียวเคลียร์ทั้งแมพ บินทะลุฟ้าดำดิน
ถึงจะหาเงินได้เหมือนกัน แต่มันไม่ยั่งยืน โดนแบนบ่อย
สิ่งที่เขาอยากทำ เป็นแค่สคริปต์ช่วยฟาร์มเงินอัตโนมัติเท่านั้น
เพราะแบบนี้ หนึ่งความเสี่ยงต่ำ ต่อให้ผิดกฎหมายอาญาก็แค่ขั้นเบา ไม่นับว่าเป็นอาชญากรรมร้ายแรงแน่นอน สองไม่ค่อยโดนแบน ค่อนข้างเสถียร
การหาเงินเราหาช่องทาง คิดหาวิธีได้ แต่ต้องคิดถึงราคาที่ต้องจ่ายและผลที่จะตามมาจริงๆ ด้วย
ถ้าได้เงินมาสมใจ แต่ตัวคุณเข้าไปนอนในคุก แล้วคุณจะไปฟ้องใคร?
อิสรภาพนี่แหละที่ไม่มีราคา
ด้านข้าง หลี่เทียนหมิงที่กำลังรอให้ตัวละครในเกมฟื้น ถือโอกาสชำเลืองดูหน้าจอหลินฮวน ก็ชะงักไป
เขาเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลขกระโดดเต็มจอ ราวกับคัมภีร์สวรรค์
"เฮ้ย ทำไรอ่ะ?" หลี่เทียนหมิงอดถามไม่ได้
"หาเงิน" หลินฮวนไม่แม้แต่จะเงยหน้า นิ้วเริงระบำบนคีย์บอร์ด
หลี่เทียนหมิงทำหน้าไม่เชื่อ "อะไรก็ไม่รู้เนี่ย หาเงินได้ไง?"
"บอกก็ไม่เข้าใจ เล่นเกมแกไป"
หลายสิบนาทีผ่านไป หลินฮวนเข้าใจตรรกะของโค้ดระดับล่างของเกมอย่างถ่องแท้ มองดูเวลาที่มุมขวาล่างของคอมพิวเตอร์
เกือบห้าโมงครึ่งแล้ว
งานพาร์ตไทม์เดิมของเขาคือหกโมงเย็นถึงหกโมงเช้าของอีกวัน
แต่ตอนนี้ เขาไม่มีทางไปเป็นเด็กเสิร์ฟแล้ว
เอาเวลาไปรินน้ำยกแก้ว เป็นการผลาญชีวิตชัดๆ
หลินฮวนหยุดมือ มองไปทางหลี่เทียนหมิง "มีเงินติดตัวมั้ย? ให้ยืมหน่อย"
หลี่เทียนหมิงล้วงกระเป๋า "เหลือแค่สิบกว่าหยวนเอง เอาไปทำไร? หิวเหรอ?"
"ไม่ใช่ ฉันจะสร้างธุรกิจ"
ได้ยินสองคำนี้ หลี่เทียนหมิงเบิกตากลม "เฮ้ย! สร้างธุรกิจ?"
"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าซอกแซก" หลินฮวนน้ำเสียงเรียบเฉย "นายเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดออกมาตอนนี้ ถือว่านายร่วมลงทุนด้วยตั้งแต่ต้น ต่อไปจะพากินของดีอยู่ดี"
หลี่เทียนหมิงเก็บสีหน้าติดตลกลง
รู้จักกันมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลินฮวนเอ่ยปากขอยืมเงิน
ในความทรงจำของเขา หลินฮวนแม้บ้านจะจน แต่ก็มีศักดิ์ศรีมาก ไม่เคยยืมเงินใคร
วันนี้จู่ๆ ก็เอ่ยปาก ต้องมีเหตุผลแน่
เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปด มิตรภาพมักบริสุทธิ์
"ได้" หลี่เทียนหมิงไม่พูดพล่าม "ฉันเก็บได้สามร้อยหยวน ตั้งใจจะซื้อชุดวันชาติอยู่ ฉันจะกลับบ้านไปเอามาให้ ยังไม่พอเดี๋ยวค่อยหาทางอีก แต่คงหาเพิ่มได้ไม่เท่าไหร่"
"ขอบใจ" หลินฮวนตบไหล่เขา
สิบกว่านาทีต่อมา หลี่เทียนหมิงเหงื่อท่วมหัววิ่งกลับมา ยัดแบงก์ร้อยสามใบใส่มือหลินฮวน
ถึงจะเจ็บอยู่บ้าง แต่หลี่เทียนหมิงก็ยื่นให้โดยไม่ลังเล
หลินฮวนมองเงินในมือ แล้วมองหลี่เทียนหมิง พยักหน้า
ถึงในร่างจะเป็นวิญญาณอายุ 45 ปี แต่น้ำใจแบบลูกผู้ชายนี้ก็ทำให้เขาซึ้ง
ลุกขึ้น เดินตรงไปเคาน์เตอร์ร้านเน็ต
คนดูแลร้านมองนาฬิกาบนผนัง "เหลืออีกยี่สิบนาที เล่นต่ออีกหน่อยก็ได้ ไม่ต้องรีบ"
หลินฮวนฟาดเงินลงบนเคาน์เตอร์ "วันนี้ผมไม่อยากทำงานแล้ว เปิดเครื่องให้เครื่องนึง เหมาคืน"
ในสายตาตกตะลึงเล็กน้อยของคนดูแลร้าน หลินฮวนหยิบเงินทอนกับบัตรชั่วคราว กลับไปที่ตำแหน่งมุมเดิม
แต่เขาก็เข้าใจได้ เพราะเด็กวัยนี้ชอบเล่นเกมก็ปกติ
ส่วนที่ต้องเสียเงินเล่นเน็ต ก็เพราะหลินฮวนรู้สึกว่า ไม่ได้ทำงานแล้วยังจะใช้เครื่องคนอื่นฟรีอีก มันไม่สมเหตุสมผล
นั่งลงที่เดิม แสงสีฟ้าจากจอทาบลงบนใบหน้าหลินฮวน
ตอนนี้ เขามีสีหน้าฮึกเหิม
เขียนโปรแกรมช่วยระดับล่างแบบอัตโนมัติ ต้องจับข้อมูล แก้พารามิเตอร์ และทดสอบซ้ำๆ อยู่เรื่อย
ปี 2009 ไม่มีผู้ช่วย AI ที่ตรวจข้อผิดพลาดได้ด้วยคลิกเดียวแบบยุคหลัง งานพื้นฐานทั้งหมดต้องพิมพ์ด้วยมือทีละบรรทัด
จนกระทั่งสองทุ่ม
หลี่เทียนหมิงถอดหูฟัง มองคนข้างๆ ที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดเปาะแปะ "ฉันต้องกลับแล้ว ถ้าไม่กลับตาแก่ที่บ้านคงเอาเข็มขัดเจ็ดหมาป่ามาฟาดฉันแน่ เรื่องเงินถ้าไม่พอ พรุ่งนี้ฉันจะช่วยหาทางให้นะ"
"พอก่อน ขอบใจ" หลินฮวนมองเขาแวบนึง
หลี่เทียนหมิงโบกมือ แล้วเดินออกจากร้านเน็ต
ด้านข้างว่างลง หลินฮวนหมกมุ่นในโค้ดอย่างเต็มที่
ในที่สุด อดหลับอดนอนจนถึงเที่ยงคืน ผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูปก็ปรากฏขึ้น
การทดสอบครั้งแรกเข้าแผนที่เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ปัญหาก็เผยออกมา
ปี 2009 ร้านเน็ตโดยทั่วไปยังใช้ซีพียูแบบคอร์เดียวรุ่นเก่า การประมวลผลงานแบบหลายเธรดจะกระตุกง่ายมาก
ตอนแรกหลินฮวนคิดมักง่าย เขียนตรรกะการหาทางเดินโดยใช้ "การจำลองการกดคีย์"
ผลคือพอลองเข้าแผนที่ ตัวละครเหมือนเป็นพาร์กินสัน เดินสองทีก็สะดุด พอเจอฝูงมอนสเตอร์ก็ชักกระตุกอยู่กับที่
หลินฮวนเปิดหน่วยความจำดู แล้วลบโค้ดส่วนนั้นทิ้งทันที
การจำลองการกดคีย์ มีดีเลย์ตอบสนองสูงเกินไป เป็นไปไม่ได้
เขาเปลี่ยนแนวคิดทันที ใช้เทคนิค "การอัดฉีดแพ็กเก็ตหน่วยความจำ" ที่เป็นที่แพร่หลายในยุคหลังโดยตรง
ไม่ผ่านคีย์บอร์ดเมาส์ แต่จี้ที่อยู่หน่วยความจำของเกม ส่งคำสั่งการกระทำไปยังเซิร์ฟเวอร์โดยตรง
คอมไพล์ใหม่ รันอีกครั้ง
ตัวละครบนหน้าจอเปลี่ยนไปในพริบตา
เข้าแผนที่ ดึงมอนสเตอร์ ฟันปล่อยพลัง โจมตีทลายภูผา เก็บเหรียญทอง
การกระทำลื่นไหลราวกับสายน้ำ การเชื่อมต่อทักษะก็ราบรื่นมาก
มอนสเตอร์เพิ่งโผล่มา คำสั่งความเสียหายก็ทำงานแล้ว ความเร็วในการเคลียร์แมพสูงยิ่ง
มองภาพที่ราบรื่นไม่ติดขัด หลินฮวนยกมุมปากขึ้น
การถล่มแบบข้ามมิติทางเทคนิคนี้ มีประโยชน์จริงๆ
พอถึงช่วงหลังเที่ยงคืน การทดสอบก็ลุล่วง
ถึงจะมีบั๊กเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง แต่ไม่มีผลต่อฟังก์ชันหลัก
แต่เมื่อต้องเปลี่ยนแผนที่หรืออัปเดตเกม ปริมาณงานก็ยังมีอีกมาก
หลินฮวนเปิดโน้ตแพด เริ่มคำนวณบัญชี
"ดันเจียนแอนด์ไฟเตอร์" มีขีดจำกัดค่าความเหนื่อยล้า ตัวละครธรรมดาวันละ 156 แต้ม
เขาเพิ่งทดสอบมา ขีดสูงสุดของเครื่องที่ร้านเน็ตนี้คือ "เปิดสามจอ"
ภายใต้การสนับสนุนของสคริปต์ ตัวละครหนึ่งใช้เวลาสามชั่วโมงเพื่อฟาร์มค่าความเหนื่อยล้าจนหมด
ตามราคาตลาดในเว็บซื้อขาย 5173 ปี 2009 อัตราแลกเงินในเกมประมาณ 1 ต่อ 18
ต่อหนึ่งตัวละครที่ฟาร์มค่าความเหนื่อยล้าหมดบวกกับเปลี่ยนไอเทม ผลิตผลถือว่า 1 ล้านเหรียญทอง ตีเป็นเงินหยวน 5.5 หยวน
เครื่องนึงเปิดสามจอ รอบนึงผลิต 16.5 หยวน หนึ่งวัน 24 ชั่วโมงเดินเครื่องต่อเนื่อง ได้ 8 รอบพอดี
คอมเครื่องเดียว รายได้เหรียญทองล้วนต่อวันก็เกิน 130 หยวน
นี่ยังไม่นับว่าถ้ามีดรอป "เสื้อคลุมพรหเมศ" หรือ "ดาบดาวตกแสงริบหรี่" พวกอุปกรณ์เทพที่ขายได้หลายร้อยถึงพันหยวน
แล้วต้นทุนล่ะ? ร้านเน็ตในอำเภอเล็กๆ เหมาเครื่องเดือนนึงก็อย่างมากสี่ห้าร้อยหยวน ค่าใช้จ่ายต่อวันแค่สิบกว่าหยวนเอง
กำไรล้วนร้อยยี่สิบต่อวัน หนึ่งเดือนก็สามพันหก
พ่อทำงานใช้แรงในไซต์ก่อสร้าง ตากแดดเผาลนสิบสองชั่วโมง เดือนนึงก็ได้แค่พันกว่า
ตอนนี้คอมเครื่องเดียวปล่อยให้ทำงานอัตโนมัติ เงินที่หาได้มากกว่าพ่อที่เอาชีวิตเข้าแลกสามเท่า
ถ้าเป็นร้อยเครื่องล่ะ?
แววตาของหลินฮวนสว่างขึ้นเรื่อยๆ
ลงทุนต่ำ ผลิตสูง ความเสี่ยงคุมได้ นี่มันธุรกิจที่กำไรมหาศาล
แต่ปัญหาความเป็นจริงก็อยู่ตรงหน้า—เขาไม่มีเงิน
เงินสองร้อยกว่าหยวนในมือ ยังไม่พอซื้อคอมมือสองสักเครื่องเลยด้วยซ้ำ
เมื่อโมเดลธุรกิจผ่านการทดสอบแล้ว เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือการหาเงินทุนเริ่มต้น จัดตั้งสตูดิโอของตัวเองเพื่อขยายขนาด
เวลาไม่เคยรอใคร
ความเจ็บป่วยของแม่ ชีวิตของพี่สาว ต่างกำลังนับถอยหลัง
หลินฮวนแพ็กโค้ดและข้อมูลทดสอบที่เขียนไว้อย่างดี
ยุคนี้ไม่มีคลาวด์ดิสก์ เขาล็อกอิน QQ โดยตรง ส่งไฟล์บีบอัดเป็นอีเมลแนบไปยังที่เก็บไฟล์ชั่วคราวของเมลตัวเอง
ลบร่องรอยบนคอมพิวเตอร์ ปิดเครื่อง ถอดบัตร
หลินฮวนเดินออกจากร้านเน็ต
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงสีขาวนวล อากาศเย็นยามเช้าสูดเข้าปอด ทำให้หัวของเขากระจ่างชัดเป็นพิเศษ
ตอนนี้ตัวเองยากจนข้นแค้น คนเดียวที่จะเอาเงินลงทุนออกมาได้ ทั้งยังเชื่อใจเขาเต็มร้อยและสนับสนุนเขาแบบไม่มีเงื่อนไข มีแค่คนเดียว
พี่สาวที่ทำงานอยู่ในคาราโอเกะในตัวเมือง
คิดถึงพี่สาว ฝีเท้าของหลินฮวนชะงักไป
ความรู้สึกผิดและขมขื่นจากก้นบึ้งหัวใจท่วมท้นขึ้นมาอีกครั้ง
ที่จริงเขาค่อนข้างไม่กล้าเผชิญหน้ากับเธอ สิ่งที่เขาติดค้างเธอ มันมากเกินไปจริงๆ
แต่เขาไม่มีทางถอย สูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าไปทางสถานีขนส่ง
วิธีเดียวที่จะเอาชนะความกลัวได้ ก็คือเผชิญหน้ากับมัน และจัดการมันให้อยู่หมัด