จนถึงช่วงสี่ทุ่มกว่า หลินฮวนรู้สึกว่าตัวโค้ดตรงหน้าเริ่มซ้อนกัน ตาล้าแห้งจนแสบ จึงหยุดมือที่พิมพ์คีย์บอร์ด
เขาพิงพนักเก้าอี้ หันไปมองหลี่เทียนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ
เจ้าหมอนี่กำลังจ้องหน้าจอเกมด่านดันเจี้ยนใต้ดิน มือทั้งสองกดคีย์บอร์ดดังเปรี๊ยะเป็นจังหวะ หน้าแดงก่ำ ดูมีชีวิตชีวาสุด ๆ
“เมื่อกี้แกพูดอะไรกับฉันนะ?” หลินฮวนขยี้หว่างคิ้ว ถามไปเรื่อยเปื่อย
หลี่เทียนหมิงได้ยินก็รีบสลับออกจากหน้าเกมทันที คลิกเปิดกลุ่ม QQ ที่แช่ทิ้งไว้หลังบ้านมาตลอด “ก็พวกในกลุ่มนั่นไง สร้างข่าวลือว่าน้องสาวแกทำงานคาราโอเกะในเมือง บอกว่าเงินซื้อคอมแกมาทางไม่ชอบ ฉันโมโห เลยด่าพวกมันในกลุ่มไปยกใหญ่ ฉันบอกพวกมันไปว่าพวกเรากำลังสร้างธุรกิจกันอยู่ ดูนี่สิ”
เขาพูดพลางลากเมาส์อย่างรวดเร็ว ไล่ดูประวัติแชทให้หลินฮวนดู
หลินฮวนแค่กวาดตามองผ่าน ๆ สองสามครั้ง สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป
“เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องไปบอกพวกนั้นหรอก” หลินฮวนดึงแก้วน้ำข้าง ๆ มาจิบหนึ่ง “ผ่านปิดเทอมนี้ไป ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามทาง ยังไงต่อไปก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว”
“ไม่ได้นะ!” หลี่เทียนหมิงตาโต สีหน้าไม่ยอม “คนเรามันต้องรักษาหน้าไว้บ้าง ตอนนี้พวกนั้นมันยังไม่รู้ว่าแกเจ๋งแค่ไหน ฉันเห็นกับตามาหลายวันละ... เออ ว่าแต่นะ พี่ฮวน เทคนิคพวกนี้แกไปเรียนมาจากไหนวะ?”
“ก็ในเน็ตแหละ ถ้าอยากเรียน แกก็ทำได้” หลินฮวนตอบเรียบ ๆ
หลี่เทียนหมิงตาเป็นประกาย “เชี่ย ออนไลน์มันมีสอนเจ๋ง ๆ ขนาดนี้เลยเหรอ? แกรีบส่งลิงก์มาให้ฉันดูหน่อยดิ”
หลินฮวนมองเขาแล้วยิ้ม “ได้สิ แกสอบภาษาอังกฤษระดับสี่ให้ผ่านก่อน แล้วฉันจะสอน”
“มั่วละแก” หลี่เทียนหมิงเบ้ปาก “ภาษาอังกฤษ CET-4 น่ะ แกจะผ่านไหมล่ะ แกยังเอามาตั้งเงื่อนไขกูอีก”