เปิดเครื่องอีกครั้ง หลินฮวนจัดการทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว
เพราะก่อนหน้านี้เคยทำพาร์ตไทม์ที่นี่ นับว่าเป็นคนรู้จักกับเจ้าของร้านพอสมควร การจองเครื่องสี่เครื่องนี้จึงราบรื่นเป็นพิเศษ
บทเรียนจากการโดนแบนเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้สิ่งแรกที่หลินฮวนทำหลังจากนั่งลงคือ การติดตั้งพร็อกซีไอพีแบบไดนามิกให้กับเครื่องพวกนี้ เพื่อซ่อนตำแหน่งทางกายภาพที่แท้จริง
จากนั้นเขาก็เรียกโค้ดชั้นพื้นฐานขึ้นมา แก้ไขสคริปต์เป็นเวอร์ชันที่สอง
ตรรกะก่อนหน้านี้มันเชยเกินไป เวลาเข้าแผนที่ ออกจากแผนที่ ใช้สกิล ถูกกำหนดไว้เป็นวินาที ในสายตาของระบบตรวจสอบหลังบ้าน มันไม่ต่างอะไรกับการเปลือยกายตะโกนว่า "ผมใช้สคริปต์โกงเกม"
คราวนี้ หลินฮวนเพิ่มฟังก์ชันตัวแปรสุ่มเข้าไปในคำสั่งรัน — ตัวละครอาจจะหยุดชั่วขณะตอนเก็บของ หรือจงใจเดินเกินไปหนึ่งสองก้าวตอนวิ่งในแผนที่
สูญเสียประสิทธิภาพไปเล็กน้อย แต่ลดความเสี่ยงที่ระบบจะตัดสินว่าเป็น "สตูดิโอ" ลงได้อย่างมาก
จัดการทุกอย่างเสร็จก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว
มองดูเครื่องสี่เครื่องในห้องวีไอพีที่ทำงานเงียบเชียบไร้เสียง หลินฮวนพยักหน้าพอใจ เอนตัวลงบนเก้าอี้สองตัวที่เอามาวางต่อกัน แล้วหลับสนิท
เช้าวันถัดมา หลินฮวนไปที่บ้านของหลี่เทียนหมิง
พอเจอหน้ากัน หลี่เทียนหมิงก็ชกไหล่เขาหนึ่งหมัดทันที: "เฮ้ย! นายหายไปไหนมาสิบกว่าวันเนี่ย? ฉันไปร้านเน็ตเทียนเกอหานายสองสามหนก็ไม่เจอคน หรือนายเชิดเงินสามร้อยนั่นของฉันหนีไปแล้ว?"