"ซ่งเหวิน——"
วั่นหลานหลานตกใจจนร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
บุหรี่ในมือร่วงหล่น...
ดวงตางดงามเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!
ยอดเขากำลังสั่นสะเทือนไม่หยุด!
นางไม่คิดแม้แต่ในฝันว่าสามีที่ขี้ขลาดและขี้อายมาตลอด กล้าลงมือทำร้ายคน!
และยังฆ่าอาเหวิน!
ข้างๆ เถียนจีและเสี่ยวลิ่ว สองลูกน้องก็ดูจนตะลึงงัน!
ให้ตายเถอะ...
ทำไมความเร็วของหัวหน้าแกถึงได้เร็วขนาดนี้?!
ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้?!
ถึงกับทำให้อาเหวินที่เป็นมือระดับนี้ไม่มีทางสู้ได้เลย!
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มบางๆ หยิบกระดาษทิชชู่บนโซฟา ถอดแว่นตากรอบทองเช็ดเลือด แล้วก็เช็ดเลือดบนใบหน้า
ท่าทางสง่างามอย่างยิ่ง!
ไม่แคร์เลยว่าอาเหวินจะยังมีแรงโต้กลับ!
หลังจากใส่แว่นใหม่ หลู่เฉิงเฟิงมองอาเหวินที่ทรุดคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา ตบแก้มอาเหวินแล้วพูดเรียบๆ: "เล่าที่มาที่ไปให้ฟังหน่อยสิ"
"ถ้าพูดความจริง ฉันดูแก่ความเป็นพี่น้องกัน รักษาบาดแผลให้แกได้!"
"แกต้องเข้าใจนะ ตอนนี้แกเสียเลือดเร็วมาก เวลาของแกไม่มากนัก"
"ฟังเข้าใจไหม?"
อาเหวินคุกเข่าอยู่บนพื้น หายใจหอบถี่ๆ พยายามใช้สองมือกดรูเลือดทั้งสี่
แต่กดไม่หยุดเลย!
เลือดออกเร็วเกินไป!
เขารู้ดี ตามความเร็วเลือดที่ออกแบบนี้ ถ้าไม่ได้รับการห้ามเลือดทันเวลา ภายในห้านาทีต้องตายแน่!
ทางรอดเดียวคือขอชีวิต!
อาเหวินหันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่วั่นหลานหลานก่อน แล้วจึงมองไปที่หลู่เฉิงเฟิง
"หัวหน้า ผม...ผมผิดแล้ว ผมชอบพี่สะใภ้ใหญ่มากเกินไป"
"ผมเลยใส่ยาเคลิ้มฝันลงในเหล้าของหัวหน้า ทำให้หัวหน้าเกิดภาพหลอน แล้วตกลงทะเล ดูเหมือนจมน้ำตาย!"
"แบบนี้ผมก็จะได้...พี่สะใภ้ใหญ่ แล้วก็...ขึ้นแทนที่"
"หัวหน้า...ผมผิดแล้ว..."
"ผมไม่ควรคิดถึงพี่สะใภ้ใหญ่ ขอ...ช่วยผมด้วย"
"ต่อจากนี้ไป อาเหวิน...จะขอรับใช้หัวหน้า...อย่างสุดชีวิต...ช่วยผมเร็วๆ"
ข้างๆ วั่นหลานหลานและลูกน้องอีกสองคนตะลึงงัน!
ที่แท้ที่หัวหน้าหายไปห้าวันนี้ ก็เพราะอาเหวินมันทำไว้!
"อาเหวิน แกมันไอ้สารเลว!" วั่นหลานหลานโกรธทันที: "ห้าวันนี้แกยังแสร้งวิ่งหาหัวหน้าอยู่ อีกอย่างที่แท้ก็แกทำเอง!"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มแล้วพูด: "อาเหวิน ท่าทียอมรับผิดใช้ได้"
"หัวหน้า...ขอร้อง ช่วยผม...ห้ามเลือด..." เสียงของอาเหวินเริ่มอ่อนแอลงแล้ว
หลู่เฉิงเฟิงยิ้ม ตบไหล่อาเหวิน แล้วเดินไปลับหลังเขา จู่ๆ ก็จับคอเขาไว้ มีดสั้นที่แวววาวจ่อขึ้นมา!
"หัวหน้า—"
อาเหวินรู้สึกตัวว่าผิดปกติ พยายามจะลุกขึ้นสู้
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มแล้วพูด: "ให้ตาย! คิดถึงพี่สะใภ้ ฆ่าพี่ใหญ่ แล้วแกยังหวังให้พี่ใหญ่ส่งแกไปโรงพยาบาลอีกเหรอ?!"
หลู่เฉิงเฟิงพูดจบ มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นเส้นโหดร้าย!
อาเหวินล้มลงกับพื้นทันที!
ไม่มีความเมตตาหรือลังเลแม้แต่น้อย!
เถียนจีและเสี่ยวลิ่วดูจนตะลึงไปเลย!
ให้ตายเถอะ!
เขา...ยังเป็นหัวหน้าที่เงียบขรึม ขี้ขลาดและขี้อายคนนั้นอีกเหรอ?
เหมือนเปลี่ยนเป็นคนอื่นไปเลย!
วั่นหลานหลานเบิกตากว้างทันที!
ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นศพอาเหวินบนพื้น!
หลู่เฉิงเฟิงหัวเราะเย็นๆ อย่างมืดมน มองไปที่เถียนจีและเสี่ยวลิ่ว แล้วยื่นมีดสั้นในมือออกไป
ทั้งคู่ชะงัก!
"เสี่ยวลิ่ว เถียนจี มาช่วยกันแทงอีกสองสามที ส่งอาเหวินเป็นครั้งสุดท้าย" หลู่เฉิงเฟิงพูดเรียบๆ
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีตกใจจนขาอ่อน!
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นพวกแก๊ง แต่ปกติก็แค่ตีกัน เก็บค่าคุ้มครองอะไรแบบนั้น!
ถึงถูกจับก็แค่ติดคุกสองสามปี
แต่ฆ่าคนน่ะไม่เหมือนกัน!
โดนยิงเอานะ!
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง!
"พวกแกไม่กล้าลงมือเหรอ?" หลู่เฉิงเฟิงถือมีด ยิ้มมองทั้งคู่
"จะให้พี่ใหญ่คนเดียวรับผิดคดีฆ่าคนทั้งหมดเหรอ?"
"วันหน้าพวกแกขายพี่ใหญ่ ให้พี่ใหญ่คนเดียวโดนกระสุนเหรอ?"
"ถ้าแบบนั้น...พี่ใหญ่ต้องบริหารความเสี่ยงหน่อยแล้ว!"
ในดวงตาของหลู่เฉิงเฟิง ค่อยๆ แผ่ความเยือกเย็น...
มีดในมือก็ยิ่งยื่นออกไปข้างหน้า...
ไอ้สัส!
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีเข้าใจแล้ว!
ถ้าไม่ขึ้นเรือโจรลำนี้ ตัวเองคงโดนปิดปาก!
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีจำใจ ต้องรับมีดสั้นจากหลู่เฉิงเฟิง ขึ้นไปแทงซ้ำอีกหลายที จนกว่าอาเหวินจะหมดลมหายใจ
ที่เกิดเหตุเงียบอย่างยิ่ง!
กลิ่นคาวเลือดรุนแรงจนแสบจมูก!
วั่นหลานหลานมองศพอาเหวินนิ่งๆ ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นเบาๆ...
"เป็นอะไร? เสียใจเหรอ?" หลู่เฉิงเฟิงเดินมาข้างวั่นหลานหลาน จ้องมองนาง
วั่นหลานหลานรีบเก็บสายตากลับ พร้อมกับเก็บอารมณ์ของตัวเองด้วย
"คุณ...คุณลงมือเร็วขนาดนี้ได้ยังไง! ถึง...ถึงแม้อาเหวินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ!" วั่นหลานหลานมองหลู่เฉิงเฟิงอย่างไม่เชื่อ
"ถ้าฉันลงมือไม่ไว คนที่ตายก็คงเป็นฉัน" หลู่เฉิงเฟิงเลี่ยงสายตาของวั่นหลานหลาน มองไปที่เถียนจีและเสี่ยวลิ่ว
"อย่าทำตัวแข็งทื่อสิ! ทำแล้วก็อย่าคิดมาก!"
"เอาพรมเปื้อนเลือดออกไปเผาซะ!"
"แล้วเอาศพไปโยนทะเล! จำไว้ว่าใส่กระสอบสองชั้น ข้างในใส่หินด้วย!"
"ครับ!"
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีเตรียมยกพรมและศพอาเหวินออกไป
"เดี๋ยว!" จู่ๆ วั่นหลานหลานก็พูดขึ้น
เสี่ยวลิ่วและเถียนจีหันกลับมามองวั่นหลานหลาน
วั่นหลานหลานเดินตัวสั่นเทามาหาพวกเขาทั้งสอง มองไปที่ศพอาเหวิน
ข้างหลัง หลู่เฉิงเฟิงมองวั่นหลานหลานนิ่งๆ
ผ่านไปนาน วั่นหลานหลานถึงพูด: "ตายสนิทแล้ว ยกออกไป...โยนทะเลเถอะ"
"ครับ!"
เถียนจีและเสี่ยวลิ่วถึงได้ยกศพออกจากวิลล่าไป
ในวิลล่า เงียบสนิท!
วั่นหลานหลานหันกลับมา มองหลู่เฉิงเฟิงนิ่งๆ
เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ทรงผมเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลา แว่นตากรอบทองดูสุภาพ...
เคยคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง...
แต่ตอนนี้กลับดูแปลกหน้าอย่างยิ่ง...
"คุณ...คุณแน่ใจนะว่าคุณเป็นสามีฉัน?" วั่นหลานหลานพูดเสียงสั่น
"ก่อนหน้านี้คุณแม้แต่ไก่ยังไม่กล้าฆ่า!"
"คุณยังบอกอีกว่าอยากออกจากแก๊ง!"
"แต่ที่คุณลงมือวันนี้ โหดเหี้ยมกว่านายใหญ่คนไหนในกลุ่มอีก!"
"คุณ...คุณเป็นอะไรไปแน่?!"
"ตอบฉันมา!"
วั่นหลานหลานจ้องหลู่เฉิงเฟิง ถามต่อเนื่อง
หลู่เฉิงเฟิงนั่งนิ่งๆ ที่นั่น ไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับดีใจเงียบๆ
ดูเหมือนวั่นหลานหลานจะเริ่มคลายข้อสงสัยเรื่องรูปลักษณ์ของเขาแล้ว!
ตอนแรกที่หลู่เฉิงเฟิงเข้าบ้านก็รีบไปอาบน้ำก่อน หลบวั่นหลานหลานชั่วครู่ เพื่อให้วั่นหลานหลานรู้สึกคลุมเครือว่าสามีกลับมาจริงๆ
แล้วค่อยหยิบเรื่องชู้สาวมาพูด เบี่ยงเบนความสนใจของนางเป็นขั้นแรก
แล้วก็จัดการอาเหวิน สร้างความแตกต่างในบุคลิกอย่างน่าตกตะลึง
เป็นไปตามคาด ตอนนี้ความสนใจของวั่นหลานหลานทั้งหมดอยู่ที่ความแตกต่างในบุคลิกของหลู่เฉิงเฟิง!
และมองข้ามรูปลักษณ์และความรู้สึก
สำเร็จมาก!
"ตอบฉันมา! แกเป็นใครกันแน่! ฉันรู้สึกว่าแกไม่ใช่ลู่ซ่งเหวินที่ฉันรู้จักอีกแล้ว!"
วั่นหลานหลานไม่กล้าเข้าใกล้หลู่เฉิงเฟิงเลย ยืนถามอยู่ห่างๆ สามเมตร
ในที่สุดหลู่เฉิงเฟิงก็เงยหน้ามองวั่นหลานหลาน
"ที่รัก เธอรู้หลักการของสปริงไหม?"
"เมื่อสปริงถูกกดจนสุด แรงดีดกลับของมันก็จะแรงที่สุด"
วั่นหลานหลานมองหลู่เฉิงเฟิงอย่างงงๆ แต่รู้สึกว่าเขาดูมีเลศนัย
หลู่เฉิงเฟิงพูด: "ฉันลอยอยู่ในทะเลสองวันสองคืน! อยู่ตรงประตูผีมานาน!"
"ในสองวันสองคืนนั้น ฉันคิดอะไรหลายอย่างมาก!"
"คนก่อนหน้าของฉัน ก็เป็นแค่คนไร้ค่า!"
"นายใหญ่ในกลุ่มกลั่นแกล้งฉัน พื้นที่ก็รักษาไม่ได้ ลูกน้องก็ไม่เห็นฉันในสายตา อาเหวินถึงกับคิดจะฆ่าฉันเพื่อแทนที่!"
"ผู้ชายเกิดมาในโลกนี้ ส่วนใหญ่ไม่รู้ความหมายของการมีชีวิต แต่พอจะตายก็ต้องรู้! รู้อย่างถ่องแท้!"
"ฉันตัดสินใจ...เริ่มต้นใหม่!"
หลู่เฉิงเฟิงเงยหน้าขึ้น มองวั่นหลานหลานอย่างร้อนแรง
ชั่วขณะนั้น วั่นหลานหลานสัมผัสได้ถึงออร่าของผู้แข็งแกร่งที่ไม่เคยเจอมาก่อน!
น่าสะเทือนใจอย่างยิ่ง!
"ก่อนหน้านี้ฉันเหมือนหมาไม่เห่า!"
"แต่ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะกลายเป็นหมาดุ! หมาดุที่พร้อมจะกัดคนตายได้ทุกเมื่อ!"
พูดมาถึงตรงนี้ หลู่เฉิงเฟิงเดินไปข้างหน้าวั่นหลานหลาน
"ที่รัก เราควรพักผ่อนได้แล้ว"
"เริ่มจากคืนนี้ ฉันจะให้เธอได้เห็นสามีคนใหม่"
หลู่เฉิงเฟิงพูดจบ ก็โอบเอวบางของวั่นหลานหลาน...