"หัวหน้า—"
ลูกน้องคนหนึ่งเอามือกุมหน้า มองหลู่เฉิงเฟิงด้วยความหวาดกลัว!
ห้าวันไม่เจอ ไอ้หัวหน้าที่ขี้ขลาดไร้ความสามารถนี่ ไปเรียนมารู้จักใช้หมัดเอากับคนได้ยังไง?
เมื่อก่อนใครจะรังแกยังไงมันก็ไม่เคยกล้าสู้เลยนะ!
"ฉันเข้าไปได้ไหม?" หลู่เฉิงเฟิงถามเสียงหม่น
"ได้...ได้ครับ"
ยังไงลู่ซ่งเหวินก็เป็นหัวหน้า ลูกน้องสองคนนั้นไม่กล้าล่วงเกินเกินขอบเขต ได้แต่หลีกทางให้
"ใครส่งเสียงดังอยู่ข้างนอกว่ะ"
ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเสน่ห์ก็ดังออกมาจากในบ้านพัก
ประตูบ้านถูกเปิดออก
เมื่อประตูบานนั้นเปิดออก ภารกิจสายลับกลางทะเลเลือดของหลู่เฉิงเฟิงก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตา คือนางพญาใหญ่แห่งวงการใต้ดิน วั่นหลานหลาน ใบหน้าเย็นชางดงามสะกดใจ
ผมดำยาวสยายลงบนบ่าเนียนขาวดั่งหิมะ
สวมชุดนอนผ้าไหมสีดำ
เนินอกยามหน้าตรงดูเด่นชัดเหลือเกิน
เรือนร่างสาวสวยเต็มวัยส่งกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่กำลังฮิต
เอวคอดกิ่วทรงงูเหลือเชื่อ เรียวยาวถึงขีดสุด!
ชั่วขณะที่สายตาประสานกัน ใบหน้าของหลู่เฉิงเฟิงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ จนดูหม่นหมอง
สีหน้าแบบนี้น่าจะเข้ากับคาแรกเตอร์ขี้ขลาดปมด้อยของลู่ซ่งเหวินเป็นอย่างมาก
"สาม...สามี?"
วั่นหลานหลานมองสามีผู้ไร้ความสามารถที่อยู่ดี ๆ ก็โผล่หน้ากลับมา ดวงตาสวยฉายแววตกใจก่อน จากนั้นก็กลายเป็นความเคลือบแคลง
เป็นไปตามที่หลู่เฉิงเฟิงคาดไว้ ในฐานะภรรยา เธอไวต่อรูปลักษณ์และความรู้สึกโดยรวมของสามีมากเป็นพิเศษ!
ในเวลานี้ เธอทั้งรู้สึกว่าคนคนนี้เหมือนสามีที่หายตัวไปห้าวัน และรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า!
ปฏิกิริยาต่อต้านที่เลี่ยงไม่ได้!
นี่คือจุดที่ยากที่สุดในช่วงเริ่มต้นของภารกิจสายลับ!
หลู่เฉิงเฟิงหลบสายตาของวั่นหลานหลาน มองไปที่แก้วไวน์แดงในมือของเธอ
อยู่บ้านคนเดียวดื่มไวน์แดง?
หลู่เฉิงเฟิงมองผ่านช่องประตูเข้าไปในห้องนั่งเล่น พบว่าอาเหวิน บอดี้การ์ดคนสนิทของวั่นหลานหลาน กำลังถือแก้วไวน์แดงอยู่ครึ่งแก้วเช่นกัน
ฮึ่ย
"รองเท้าแตะฉันล่ะ?" สีหน้าของหลู่เฉิงเฟิงยิ่งมืดมนลง น้ำเสียงก็ดังขึ้นอีกนิด
เขาต้องรีบดึงความสนใจของวั่นหลานหลานออกจากความรู้สึกแรกพบให้เร็วที่สุด แล้วหันไปทางอื่น
ไม่อย่างนั้นเธอยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าไม่เหมือน!
แล้วก็จะยิ่งยุ่งยากขึ้นเรื่อย ๆ!
วั่นหลานหลานตะลึงไปอีกครั้ง มองหลู่เฉิงเฟิงด้วยความฉงน
"ที่รัก เธอ...เธอเพิ่งพูดว่าอะไรนะ?" วั่นหลานหลานยิ่งสงสัยมากขึ้น
หลู่เฉิงเฟิงใจสะดุด แต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉย พูดว่า "เป็นอะไรไป? หรือว่าเสียงฉันฟังดูแหบไป?"
วั่นหลานหลานสงสัย "ไม่ใช่อย่างนั้น เธอ...เธอเมื่อก่อนกลับบ้านไม่เคยยอมเปลี่ยนรองเท้าแตะเลย วันนี้ทำไมจู่ ๆ—"
หลู่เฉิงเฟิงกระแอมไอหนึ่งที พูดว่า "ฉันอยากอาบน้ำทันทีเลยไง! จะให้ใส่รองเท้าหนังคู่นี้เข้าห้องน้ำไปอาบได้ไง?"
วั่นหลานหลานก้มลงมอง ก็เห็นรองเท้าหนังของหลู่เฉิงเฟิงเก่าคร่ำคร่า เลอะคราบเกลือขาว ๆ เต็มไปหมด แถมยังมีเปลือกหอยแตกครึ่งซีกติดอยู่ด้วย
"แกไปไหนมาห้าวันนี้ ถึงได้เปื้อนขนาดนี้!" วั่นหลานหลานก้มลงหารองเท้าแตะผู้ชายให้
"เดี๋ยวค่อยพูดกัน"
"นายสองคนเข้ามาข้างในด้วย อย่าไปยืนอยู่ที่หน้าประตู" หลู่เฉิงเฟิงพูดกับลูกน้องสองคนที่หน้าประตู
"ครับ"
หลู่เฉิงเฟิงเปลี่ยนรองเท้าแตะเสร็จ ก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
"หัวหน้า พี่...พี่กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย พวกเราหาพี่มาหลายวันแล้ว—"
อาเหวินวางแก้วไวน์แดงลง สายตาแวบผ่านความตกใจ ความซับซ้อน และความกระสับกระส่าย
อารมณ์ที่วาบผ่านเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ไม่รอดพ้นสายตาคมกริบของหลู่เฉิงเฟิงไปได้
"ที่รัก ช่วยเปิดน้ำอุ่นให้หน่อย ฉันเหนื่อยมาก ขออาบน้ำก่อนนะ" หลู่เฉิงเฟิงทำเหมือนอาเหวินเป็นแค่อากาศ ปล่อยให้เขายืนค้างอยู่ตรงนั้น
"ได้สิ" วั่นหลานหลานมองหลู่เฉิงเฟิงด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็สะโพกส่ายระหงเดินขึ้นไปชั้นสอง
ระหว่างที่วั่นหลานหลานหันหลัง หลู่เฉิงเฟิงรีบเงี่ยหูฟัง เพื่อหาว่าห้องน้ำชั้นสองอยู่ตรงไหน
สำหรับการจัดวางภายในบ้านหลังนี้ หลู่เฉิงเฟิงทั้งไม่เคยมาดู และไม่เคยเตรียมข้อมูลมาก่อนเลย ดังนั้นทุกอย่างต้องใช้ไหวพริบเอา
ส่วนอาเหวินตอนนี้ทำได้แค่ลูบคางอย่างเก้อเขิน ยืนแข็งทื่อตรงนั้น จะนั่งก็ไม่ใช่ จะยืนก็ไม่ใช่
ลูกน้องอีกสองคนคือเถียนจีกับเสี่ยวลิ่ว ยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไร
พอกะตำแหน่งห้องน้ำได้แล้ว หลู่เฉิงเฟิงก็ลุกขึ้นเดินช้า ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
แต่จริง ๆ แล้วคือแสร้งทำเป็นเดินสำรวจบ้านแปลกหน้าอย่างไม่สนใจ
บนผนังมีรูปถ่ายอาร์ตของลู่ซ่งเหวินกับวั่นหลานหลานเต็มไปหมด
บนราวแขวนเสื้อก็ยังมีเสื้อผ้าที่ลู่ซ่งเหวินเคยใส่ก่อนตายแขวนอยู่
ที่ระเบียงยังตากรองเท้าผ้าใบที่ลู่ซ่งเหวินเคยใส่ตอนยังมีชีวิตอยู่
ทั่วทั้งบ้านพักยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตของเจ้าใหญ่ใต้ดินคนนี้
เพียงแต่...เจ้าของเปลี่ยนเป็นตัวเองแล้ว!
ไม่นานนัก น้ำอุ่นในห้องน้ำชั้นสองก็เต็ม
"ซ่งเหวิน ขึ้นมาอาบน้ำได้แล้ว" วั่นหลานหลานเรียกจากชั้นบน
"อ้อ" หลู่เฉิงเฟิงขึ้นไปชั้นสอง เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเป็นธรรมชาติ
"เธอช่วยเอาชุดเปลี่ยนมาให้ฉันหน่อยสิ" หลู่เฉิงเฟิงพูดพลางถอดเสื้อผ้าในห้องน้ำ
"ได้" วั่นหลานหลานทำตามคำพูด ออกจากห้องน้ำเดินไปที่ห้องนอน
หลู่เฉิงเฟิงฟังเสียงฝีเท้าของวั่นหลานหลานเงียบ ๆ ประเมินทิศทาง ก็พอจะรู้ว่าชุดของตัวเองปกติวางไว้ตรงไหน
กำลังจะอาบน้ำ ก็บังเอิญเห็นชุดชั้นในลูกไม้สีม่วงที่วั่นหลานหลานถอดเปลี่ยนวางอยู่บนเครื่องซักผ้า
ลายเซ็กซี่โคตรทันสมัย!
หัวใจร้อนวูบวาบ...
ไม่นานนัก หลู่เฉิงเฟิงอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ลู่ซ่งเหวินเคยใส่
โชคดีที่สองคนส่วนสูงและรูปร่างใกล้เคียงกันมาก ใส่แล้วก็พอดีตัวดี
ลงมาข้างล่าง หลู่เฉิงเฟิงเห็นวั่นหลานหลานยืนพิงขอบเคาน์เตอร์ครัวอย่างสง่างาม
นิ้วเรียวขาวเนียนคีบบุหรี่ผู้หญิงยี่ห้อแพง ดวงตาสวยจ้องมองเขามาอย่างเคลือบแคลง
หลู่เฉิงเฟิงรู้ดีว่า ตอนนี้ในใจวั่นหลานหลานยังเต็มไปด้วยความสงสัย กำลังกลุ้มใจว่าคนตรงหน้าจะใช่สามีตัวเองจริงหรือไม่
หลู่เฉิงเฟิงไม่กล้าสบตาวั่นหลานหลาน แต่หันไปมองอาเหวินที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
"อาเหวิน นั่งสิ ไม่ต้องเกร็ง" หลู่เฉิงเฟิงพูดเสียงเรียบ
"ครับ หัวหน้า" อาเหวินเตรียมวางก้นลงบนโซฟา
"อาเหวิน แกชอบพี่สะใภ้เหรอ?"
"วันที่ฉันไม่อยู่ แกคงไม่ได้จัดการกับพี่สะใภ้ไปแล้วใช่ไหม?"
หลู่เฉิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ใส่ใจนัก
คำพูดนี้เหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ ทำให้ร่างของอาเหวินแข็งทื่อไปทั้งตัว!
บรรยากาศในบ้านพักตึงเครียดจนถึงขีดสุด!
วั่นหลานหลานรีบยืดตัวตรง ความคิดถูกดึงออกไปทันที
"ลู่ซ่งเหวิน!" วั่นหลานหลานรีบร้อนทันที "แกพูดบ้าอะไรของแก!"
"แกหายไปห้าวัน อาเหวินตามหาแกตลอด ลำบากมาก วันนี้ข้าวเย็นยังไม่ได้กินเลย ฉันแค่ให้เขาอยู่กินข้าวดื่มเหล้าด้วยเท่านั้นเอง"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มบาง ๆ พูดว่า "งั้นแกกล้าพูดไหมว่าอาเหวินไม่เคยคิดจะจีบแก?"
หลู่เฉิงเฟิงจ้องตาวั่นหลานหลาน
วั่นหลานหลานหน้านวลขึ้นทันที!
ความคิดยิ่งวุ่นวายขึ้นไปใหญ่!
อาเหวินเป็นหนุ่มหล่อมีชื่อเสียงในกลุ่ม ทั้งเก่งทั้งมีน้ำใจ
ตั้งแต่รับตำแหน่งบอดี้การ์ดคนสนิทและคนขับรถมา เธอเองก็รู้สึกดีกับเขามากจริง ๆ
อาเหวินก็ไม่เคยปิดบังความชื่นชมที่เขามีต่อเธอ
เพียงแต่ยังไม่ทันได้ก้าวข้ามเส้นนั้นไปเท่านั้นเอง!
ดังนั้นวั่นหลานหลานตอนนี้ถูกทักท้วงเข้าให้ จู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดอย่างใหญ่หลวง ดวงตาก็เผลอหลบไปมองนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว...
ในเวลานี้ ดวงตาของอาเหวินแวบผ่านความเย็นเยียบที่ยากจะสังเกตเห็น
วันนี้หัวหน้าพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ คงจะเตรียมมาเปิดไพ่แล้วสินะ!
อาเหวินท้าทายมองหลู่เฉิงเฟิง พูดว่า "หัวหน้า ถ้าผมบอกว่าผมอยากจีบพี่สะใภ้ล่ะ? พี่จะยอมสละให้ไหม?"
อาเหวินรู้ดีว่าหัวหน้าคนนี้ขี้ขลาดไร้ความสามารถ ดังนั้นพูดคำล่วงเกินแบบนี้ออกไปก็ไม่รู้สึกว่ากระทบกระเทือนอะไร
หลู่เฉิงเฟิงแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย พูดว่า "อาเหวินเอ๊ย ฉันเป็นหัวหน้าแกนะโว้ย แกจะเขียวหัวฉันถึงขนาดไม่แคร์สายตาใครแล้วเหรอ?"
อาเหวินหัวเราะเย็นเยาะอย่างดูถูก พูดว่า "หัวหน้า? ฮึ...ไอ้ตำแหน่งหัวหน้าแบบนี้แกไม่ต้องเป็นก็ได้!"
"จะเอาบุญก็ไม่มี จะเอาฝีมือก็ไม่มี แดนก็เล็กลงเรื่อย ๆ ขี้ขลาดจนหมาไม่ทัก!"
"ที่สำคัญที่สุด เมื่อสามปีก่อนแกบาดเจ็บ จนแม้แต่ความสามารถมีลูกผู้ชายก็เสียไป!"
"แกจะให้พี่สะใภ้มาเสียเวลาอยู่กับแกทั้งชีวิตแบบนี้มันมีความหมายอะไร?"
"ผมว่าแกควรปล่อยมือได้แล้ว! ผมสามารถให้ความสุขกับพี่สะใภ้ได้อีกมากมาย! ความสุขที่แกไม่มีวันให้ได้!"
อาเหวินจ้องหน้าหัวหน้าที่ "ขี้ขลาด" คนนี้อย่างมีเหตุมีผล จู่ ๆ ก็เปิดฉากโจมตีด้วยวาจา!
"อาเหวิน! หุบปาก! แกบ้าไปแล้วเหรอ!"
วั่นหลานหลานไม่คิดว่าอาเหวินจะกล้าเอ่ยปากทิ่มแทงบาดแผลของสามีต่อหน้า ถึงกับตกใจมองอาเหวิน
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มบาง ๆ
เขาหยิบกระเป๋าหนังที่พกกลับมาด้วย
นี่คือของที่เหลือจากลู่ซ่งเหวินหลังความตาย ถูกตำรวจเก็บรักษาไว้
เปิดกระเป๋า หลู่เฉิงเฟิงหยิบเหล้าต่างประเทศออกมาครึ่งขวด
พออาเหวินเห็นเหล้าต่างประเทศครึ่งขวดนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
เปิดเผยแล้ว!
หลู่เฉิงเฟิงพูดเสียงเรียบ "ห้าวันก่อน ฉันอารมณ์ไม่ดี ขับรถคนเดียวไปเที่ยวทะเลระบายอารมณ์"
"ตอนนั้นฉันอยากดื่มเหล้าคลายทุกข์ เลยให้แกไปซื้อเหล้าให้"
"เหล้าขวดนี้...เป็นแกซื้อมาให้ฉันใช่ไหม?"
พูดจบ หลู่เฉิงเฟิงก็จ้องตาอาเหวินนิ่ง!
อาเหวินไม่ได้แสดงความกลัวออกมา!
ตรงกันข้าม ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับฉายรอยยิ้มชั่วร้ายที่ดูผ่อนคลายออกมาเล็กน้อย!
เมื่อเปิดไพ่กันแล้ว ก็พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์!
ทำได้แค่ฆ่าหัวหน้า แล้วยึดพี่สะใภ้มาเป็นของตัวเองเท่านั้น!
ด้วยฝีมือตัวเอง ฆ่าไอ้หัวหน้าขยะคนนี้คงง่ายกว่าฆ่าไก่เสียอีก!
และนอกจากพี่สะใภ้วั่นหลานหลานแล้ว คืนนี้ใครในห้องนี้ก็อย่าได้รอด!
อาเหวินคิดเสร็จ ก็รีบยื่นมือไปที่เอวเพื่อจะชักมีดสั้นออกมา!
แต่ทันใดนั้น หลู่เฉิงเฟิงพุ่งตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างเคลื่อนมาถึงหน้าอาเหวินราวกับเงาผี!
อาเหวินยังไม่ทันได้ชักมีดออกมา คอของเขาก็เหมือนถูกเหล็กเส้นรัดแน่น ขยับไม่ได้เลย!
จากนั้น ก็รู้สึกหน้าท้องเย็นวาบ!
เจ็บแปลบติดต่อกัน!
เลือดสีแดงสี่สายกระเซ็นใส่แว่นตากรอบทองของหลู่เฉิงเฟิงโดยตรง!
เลนส์แว่นถูกเลือดบังมัวหมด...