"อ๊าก——"
จางยงกวงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ล้มลงไปนอนคว่ำหน้า หันกลับมามองหลู่เฉิงเฟิงด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ!
"แก……แกกล้าทำร้ายฉัน! แก……หาที่ตาย!"
ในเวลานี้ รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของหลู่เฉิงเฟิงกลายเป็นความดุร้ายป่าเถื่อนไปแล้ว!
"ไอ้สัส!"
"จะคุยดีๆ กับแกก็ไม่ยอมคุยใช่ไหม!"
"จะคุยได้ไหม!"
"คุยไม่ได้ฉันก็จะตีให้แกยอมคุย!"
หลู่เฉิงเฟิงทำไปแล้วไม่ยอมถอย คว้าที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าขึ้นมาคร่อมบนหลังของจางยงกวงโดยตรง!
ชูที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นฟาด!
ปัง——
ปัง——
ที่เขี่ยบุหรี่ในมือหลู่เฉิงเฟิงร่วงลงมาเหมือนฝนตก!
อ๊าก...
อ๊าก...
ฟาดไปกว่าสิบทีจนที่เขี่ยบุหรี่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ถึงได้หยุด...
จางยงกวงนอนอยู่บนพื้น ถูกฟาดจนแทบจะหมดลมหายใจ!
ให้ตายสิ...
ทางด้านข้าง วั่นหลานหลานมองจนตะลึงไปหมด!
เขาบ้าไปแล้วเหรอ!
ต้องบ้าไปถึงขนาดนี้เลยเหรอ!
เขากล้าบ้าระห่ำขนาดนี้โจมตีจางยงกวงได้ยังไง!
นอกจากความตกใจแล้ว วั่นหลานหลานกลับเกิดความรู้สึกปลอดภัยอย่างแรงกล้าจากการถูกปกป้อง...
ดูเหมือนสามีของเธอจะมีทีท่าว่าจะก้าวขึ้นมาจริงๆ!
หลู่เฉิงเฟิงหยิบผ้าขนหนูข้างๆ ขึ้นมาเช็ดเลือดที่มือ แล้วใช้เท้าเหยียบลงบนใบหน้าของจางยงกวง!
"ลู่ซ่งเหวิน!" จางยงกวงร้องลั่น "แก……แกกล้าแตะต้องฉัน! แกซวยแน่! ฉันรับรองว่าแกจะไม่มีทางออกจากคุกได้ทั้งชาติ!"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มเย็น ก้มลงตบแก้มที่เต็มไปด้วยเลือดของจางยงกวง
"จางยงกวง ฉันสั่งแกตอนนี้ ให้แกเดินลงไปฉีกหมายยึดออกด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้!"
จางยงกวงคำราม: "ใครให้ความมั่นใจแก! ลู่ซ่งเหวิน! มีวันนี้แกต้องจัดการฉันให้ตาย! ไม่งั้นฉันจะทำให้แกอยู่ทั้งเป็นยิ่งกว่าตาย!"
"แกกับเมียเตรียมตัวเข้าคุกได้เลย!"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มเย็น: "จัดการแก? ฉันกลัวไม่กล้าจริงๆ นั่นแหละ!"
จางยงกวงพูด: "ไม่กล้าเหรอ? งั้นก็รอตายได้เลย!"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มเย็น: "สารวัตรจาง นายคงจำอะไรคลาดเคลื่อนไปหน่อยนะ!"
"บ่ออาบน้ำใหญ่ร่ำรวยนี่ พ่อฉันเปิดดำเนินการมาตั้งสิบปีแล้ว"
"ตอนนั้นเขาดื่มกับนายอย่างมีความสุข ความสัมพันธ์ดีขนาดไหน!"
"เขาเซ่นให้ท่านปีละเท่าไหร่? ไหว้พระจันทร์ ปีใหม่ ไม่เคยขาดสักเทศกาลใช่ไหม? ท่านยังจำได้ไหม?"
จางยงกวงได้ยินประโยคนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกหัวสมอง "วูบ" หนึ่ง!
ร่างกายสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว
"ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าแกพูดอะไร!" จางยงกวงเบือนหน้าไปทางอื่น "ฉันไม่สนิทกับตระกูลลู่ของแกหรอก!"
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มพูด: "ท่านอาจจะคนสำคัญมักลืมเรื่องเล็กน้อย แต่พวกเราตระกูลลู่ไม่กล้าลืมง่ายๆ หรอก"
"หลังจากพ่อฉันตาย ตอนที่ฉันเก็บข้าวของเขา ฉันเจอสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง"
"ชื่อของท่านกับยอดเงินอยู่ในนั้นชัดเจน!"
"หรือว่า...ตอนนี้ให้ฉันช่วยท่านย้อนความทรงจำดี? หรือจะเอาไปให้หน่วยปราบปรามการทุจริตช่วยท่านย้อนความทรงจำ?"
อะไรนะ!
จางยงกวงตะลึง!
"พ่อแกไม่เข้าท่าเอาซะเลย!" จางยงกวงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
หลู่เฉิงเฟิงยิ้มเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ
ที่จริงเรื่องสมุดบัญชีน่ะมันไม่มีอยู่จริงหรอก
แต่หลู่เฉิงเฟิงรู้ดีว่าบ่อนแบบนี้เปิดมาได้สิบปี ไม่มีใครหนุนหลังมันเป็นไปไม่ได้แน่นอน
ดังนั้นแค่ลองบลัฟดูก็พอ!
"ลู่ซ่งเหวิน! แกเอาสมุดบัญชีออกมาให้ฉัน!" จางยงกวงเริ่มร้อนใจ!
หลู่เฉิงเฟิงยิ้ม: "วันที่สมุดบัญชีออกมา คือวันที่นายกับฉันจะตายพร้อมกัน!"
"นายจางยงกวงจะทำให้ฉันลู่ซ่งเหวินไม่มีทางอยู่ ก็อย่าหวังว่าจะอยู่งั้นแหละ!"
"ยังไงฉันก็เป็นแค่ลูกกระจ๊อก ขังคุกหรือถูกยิงมันก็เรื่องของเวลา ฉันเตรียมใจไว้แล้ว! แต่ก่อนตาย ฉันต้องลากใครสักคนลงไปเป็นเพื่อน!"
"ไม่รู้ว่าสารวัตรจางนายมีใจเตรียมพร้อมจะตายไปกับฉันไหมล่ะ?"
จางยงกวงยอมอ่อนข้อลงอย่างสิ้นเชิง พูดว่า: "แกมันหมาบ้า! ไม่ใช่ฉันจางยงกวงจะเล่นงานแก! แกอย่ามาเห่าใส่ผิดคน!"
"งั้นใครเล่นงานฉัน!" หลู่เฉิงเฟิงถามทันที
"พี่สี่ของกลุ่มแก กลุ่มแก็งเมืองเก่าทางใต้!"
"พวกเขาเห็นว่าบ่อของแกทำเลดี อิจฉา อยากยึดครอง"
หลู่เฉิงเฟิงถึงได้ยืดตัวตรงขึ้นมา
แก็งเมืองเก่าทางใต้ เป็นอาณาเขตที่จางเปียว เสือตีนสั้น หนึ่งในห้าเสือของกลุ่มเฉียงเซิ่งเมืองตงไห่ปกครองอยู่
เศรษฐกิจของเมืองตงไห่มีจุดเด่นที่ชัดเจน——ของเถื่อน!
อุตสาหกรรมของแคว้นเซี่ยในยุคนี้ยังไม่เจริญมากนัก
เครื่องปรับอากาศ เครื่องซักผ้า ตู้เย็น รถมอเตอร์ไซค์ สินค้าอุตสาหกรรมเหล่านี้กำลังการผลิตต่ำมาก แถมราคาแพงหูฉี่ คุณภาพก็ไม่ดี
แต่ช่วงนี้พวกญี่ปุ่นน่ะพัฒนาไปจนถึงขั้นน่าหดหู่แล้ว!
เครื่องใช้ไฟฟ้ารุ่นแรกๆ รุ่นที่สองของพวกเขาถูกเลิกผลิตทิ้งไปแล้ว เรียกกันติดปากว่าขยะฝรั่ง!
ถึงจะเป็นของมือสอง แต่คุณภาพยังเชื่อถือได้กว่าของใหม่ในประเทศอีก!
แถมยังซื้อมาในราคาถูกๆ เท่ากับขยะอุตสาหกรรม
แค่รีโนเวท ดูแลรักษาเล็กน้อย ก็ขายได้กำไรเป็นสิบเท่า!
เขตเมืองเก่าของเมืองตงไห่เดิมทีจนมาก แต่ตั้งแต่ได้จางเปียวเสือตีนสั้นพาพวกเขารู้จักการลักลอบเอาขยะฝรั่งกลับมาจากญี่ปุ่น ชาวเขตเมืองเก่าก็เริ่มมีเงินใช้
เพียงแต่ธุรกิจของเถื่อนจะทำกำไรแค่ไหน ก็สู้ธุรกิจบ่ออาบน้ำไม่ได้
นั่งๆ นอนๆ เป่าห้องแอร์ อุ้มสาวน้อยผิวขาวๆ ใส่กระโปรงรัดติ้ว น้ำเข้าวันละเป็นแสน ไม่ต้องมาคลุกคลีกับกลิ่นน้ำมันเครื่องของเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ ให้แสบจมูกทุกวัน!
ดังนั้นชาวเขตเมืองเก่าทางใต้ตลอดสามปีที่ผ่านมามีความฝันเดียว——เข้ากรุง!
เป็นคนชั้นสูงที่แต่งตัวโก้หรู!
เขตเมืองที่ตระกูลลู่ควบคุมอยู่เป็นเขตที่อ่อนแอที่สุดและโจมตีง่ายที่สุด!
ดังนั้นสามปีมานี้ แก็งเมืองเก่าทางใต้เปิดบ่ออาบน้ำไปแล้วสี่แห่งภายในศูนย์อาบน้ำใหญ่ร่ำรวยของตระกูลลู่!
ตอนนี้ พวกเขายังจะดับธุรกิจสุดท้ายของตระกูลลู่ให้มอดอีก!
ใจดำร้ายถึงเพียงนี้!
หลู่เฉิงเฟิงพูด: "สารวัตรจาง นายกินสองทางฉันไม่ว่าอะไร"
"แต่เส้นตายของฉันคือบ่อต้องไม่ถูกยึด!"
"ไป! เอามือตัวเองฉีกหมายยึดทิ้งซะ!"
"ไม่งั้นฉันจะไปฟ้องนาย!"
จางยงกวงมองหลู่เฉิงเฟิงอย่างไม่ยอมแพ้
"อย่ามองฉัน ตั้งแต่วันนี้ไป ใครคิดแตะต้องบ่อของฉัน คนนั้นตาย!" สายตาอำมหิตของหลู่เฉิงเฟิงมองผ่านเลนส์แว่นตากรอบทองไปยังจางยงกวง!
วินาทีนั้น จางยงกวงถึงกับตัวสั่นสะท้านเมื่อถูกจ้อง!
...
ไม่นาน หลู่เฉิงเฟิงก็เดินลงมาข้างล่างกับจางยงกวง
เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายและลูกน้องบ่อข้างล่างเห็นแล้วถึงกับตะลึง!
สารวัตรจางหัวเป็นอะไรไป?
พันผ้าพันแผลหนาขนาดนั้น!
"สารวัตรจาง ไงท่านถึงได้ไม่ระวังแบบนี้ เดินชนกระจกไปได้ยังไง"
"ดูสิดูสิ ยังเลือดไหลอยู่เลย มาฉันช่วยเช็ดให้!"
หลู่เฉิงเฟิงปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ยิ้มและเช็ดเลือดให้จางยงกวงไม่หยุด ต่อหน้าคนนอกยังคงให้เกียรติจางยงกวงอย่างเต็มที่!
แม่งเอ๊ย!
จางยงกวงสบถอยู่ในใจ แล้วฉีกหมายยึดออกมาทันที!
ทั้งที่ฮือฮา!
ในฝูงชนที่มามุง ชายหัวล้านร่างกำยำใส่สร้อยทองเส้นใหญ่จ้องมองบ่ออาบน้ำใหญ่ร่ำรวยอย่างอาฆาต แล้วจากไปอย่างไม่พอใจ
คนผู้นี้ คือหนึ่งในสี่จตุรเทพใต้บังคับบัญชาของจางเปียวเสือตีนสั้นแห่งแก็งเมืองเก่าทางใต้——ต้าเนา!
...
ยุ่งวุ่นวายจนถึงเที่ยงคืน หลู่เฉิงเฟิงกับวั่นหลานหลานถึงได้นั่งรถกลับบ้าน
ระหว่างทาง วั่นหลานหลานเหล่มองหลู่เฉิงเฟิงเป็นระยะ
ในแววตาทั้งอยากรู้ ทั้งดีใจ และทั้งสงสัย
ผู้หญิงคนไหนล่ะไม่อยากได้รับการปกป้องจากสามี!
ผู้หญิงคนไหนล่ะไม่อยากให้สามีเข้มแข็ง!
คืนนี้สิ่งที่สามีแสดงออกมา ทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่จริงๆ!
แต่จะก้าวขึ้นมาได้จริงๆ ในสังคมป่าเถื่อนแบบเมืองตงไห่หรือเปล่า วั่นหลานหลานก็ยังไม่แน่ใจ!
หลู่เฉิงเฟิงรับรู้ถึงสายตาของวั่นหลานหลานได้จากหางตา
ฮึฮึ!
จัดการคนกระจอกอย่างจางยงกวงน่ะ ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเสียอีก!
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยังอยู่ข้างหลังอีกเยอะ!
กลับถึงบ้าน วั่นหลานหลานรีบถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและรูปร่างอวบอั๋น
"ร้อนจะตาย เหงื่อออกเยอะไปหมด ฉันขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ" วั่นหลานหลานทิ้งหลู่เฉิงเฟิงไว้ ขึ้นไปห้องน้ำชั้นสอง
"ได้ เธออาบเสร็จฉันอาบบ้าง"
ถือโอกาสนี้ หลู่เฉิงเฟิงรีบตรวจสอบอย่างละเอียดในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
การเป็นสายสืบฝังตัวมานานจนติดเป็นนิสัย พอถึงที่ไหนต้องเช็กก่อนว่ามีเครื่องดักฟังไหม
ตรวจสอบอย่างละเอียดจนมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว หลู่เฉิงเฟิงก็รื้อค้นข้าวของไปทั่วอย่างละเอียดอีกครั้ง
หนึ่งคือเพื่อทำความคุ้นเคยกับการวางตำแหน่งของสิ่งของต่างๆ ในบ้าน
สองคือหาเส้นผมของลู่ซ่งเหวินตอนที่ยังมีชีวิตอยู่มาทำลายทิ้ง
แม้แต่ขี้ไคลก็ไม่เว้น
ในยุคนี้ เทคโนโลยีตรวจดีเอ็นเอแพร่หลายไปแล้ว
เลือด เส้นผม และเนื้อเยื่ออื่นๆ ล้วนถูกใช้ตรวจดีเอ็นเอได้
"ซ่งเหวิน" เสียงหวานเซ็กซี่ของวั่นหลานหลานดังลงมาจากข้างบน
"ว่าไง?" หลู่เฉิงเฟิงถาม
"ช่วยไปหยิบชุดชั้นในในตู้เสื้อผ้าให้หน่อยสิ ลืมหยิบ" วั่นหลานหลานพูด
"หยิบตัวไหน?"
"หยิบตัวที่เธอเคยชอบที่สุดสิ"