หลู่เฉิงเฟิงรู้สึกเหมือนมีเสียง “ครืน” ดังขึ้นในหัว
ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าตอนมีชีวิตอยู่ลู่ซ่งเหวินชอบชุดชั้นในแบบไหน?
วั่นหลานหลานกำลังลองเชิงเขาอยู่หรือเปล่า?
หรือว่าเธอลืมหยิบชุดชั้นในมาจริง ๆ?
แต่หลู่เฉิงเฟิงก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่กัดฟันเดินไปยังห้องนอนใหญ่ชั้นสอง แล้วเปิดตู้เสื้อผ้า
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก
ชุดชั้นในมีให้เลือกสารพัดแบบ
สีสันละลานตา!
ให้ตายสิ...
ไม่รู้เลยว่าจะเลือกตัวไหนดี!
หลู่เฉิงเฟิงยื่นมือไปหยิบตัวนี้ลองดู แล้วก็หยิบตัวนั้นขึ้นมาดู จนปวดหัวไปหมด!
“ซ่งเหวิน นายทำอะไรอยู่? หาเจอหรือยัง รีบหน่อยสิ” เสียงเร่งของวั่นหลานหลานดังมาจากห้องน้ำ
“เดี๋ยวนี้แหละ เดี๋ยวนี้” หลู่เฉิงเฟิงตอบพลางคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
สุดท้ายหลู่เฉิงเฟิงก็เลือกชุดชั้นในผ้าฝ้ายสีชมพูตัวหนึ่ง
“มาแล้วครับ”
หลู่เฉิงเฟิงผลักประตูห้องน้ำเข้าไปโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
เป็นสามีภรรยากันมานานแล้ว จะทำท่าหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ไม่ถูก!
แต่ในฐานะผู้ชายที่นกเขาไม่ขัน จะจ้องวั่นหลานหลานตาเป็นมันก็ไม่ถูกเหมือนกัน!
ดังนั้นสายตาของหลู่เฉิงเฟิงจึงสงบนิ่ง เขามองเรือนร่างงดงามเย้ายวนของวั่นหลานหลานราวกับกำลังมองผู้ชายคนหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร
แต่ในใจกลับมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาแล้ว!
วั่นหลานหลานหันกลับมา ดวงตาคู่สวยมองชุดชั้นในในมือของหลู่เฉิงเฟิง
“นายหยิบผิดแล้ว” แววสงสัยเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตางดงามของวั่นหลานหลาน เธอเสยผมดำขลับที่เปียกชุ่ม ก่อนจะมองหลู่เฉิงเฟิงเงียบ ๆ
“ที่รัก เมื่อก่อนนายไม่ชอบให้ฉันใส่ตัวนี้ที่สุด นายบอกตลอดว่ามันเรียบร้อยเกินไป ธรรมดาเกินไป”