โลกคู่ขนาน
ปี 1998 สายลับเอกระดับตำนานที่ใช้รหัส "พินทูโก" หลู่เฉิงเฟิง นั่งเงียบ ๆ อยู่ในห้องขังเดี่ยว
"หัวหน้าองค์กรใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ ลู่ซ่งเหวิน ตกทะเลจมน้ำตายโดยไม่คาดคิด!"
"แต่ข่าวถูกปิดตายอย่างเข้มงวด ภรรยาของเขาและคนในพื้นที่ต่างไม่รู้ว่าเขาตายแล้ว!"
"หลู่เฉิงเฟิง ครั้งนี้ฉันต้องการให้แกปลอมตัวเป็นลู่ซ่งเหวิน!"
"แทรกซึมเข้าไปในกลุ่มเฉียงเซิ่งแห่งเมืองตงไห่ แล้วสืบสาวราวเรื่อง ทำลายกลุ่มเฉียงเซิ่งที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งมณฑลให้สิ้นซาก!"
เจ้าเหล่ากั๋ว จ้องมองสายลับระดับท็อปตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
ผิวขาวสะอาด สุภาพบุรุษ ดูเป็นผู้ดี มีกลิ่นอายของหนังสือเต็มตัว
แต่เจ้าสิ่งที่ดูเหมือนไร้พิษสงนี่แหละ กลับมีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งสุดขีด!
และที่บังเอิญสุด ๆ ก็คือ หลู่เฉิงเฟิงที่อยู่ตรงหน้านี้ กลับหน้ายาวเหมือนกับหัวหน้าองค์กรใต้ดินที่ตายไป ลู่ซ่งเหวิน แทบจะเหมือนกันทุกอย่าง!
ฟ้าลิขิต!
"นี่คือรูปแต่งงานเมื่อห้าปีที่แล้วของหัวหน้าองค์กรใต้ดิน ลู่ซ่งเหวิน กับภรรยาของเขา"
เจ้าเหล่ากั๋ว หยิบรูปถ่ายออกมาวางไว้ตรงหน้าหลู่เฉิงเฟิง
ในรูป ลู่ซ่งเหวิน ดูเหมือนอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ
ผิวขาวเย็น ตาเรียวเล็ก แว่นกรอบทอง ริมฝีปากคมชัด เสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ นิ้วยาวเรียว
ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของความสุภาพอ่อนโยน
ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็นหลู่เฉิงเฟิง เอง!
เจ้าสาว วั่นหลานหลาน เป็นสาวงามเซ็กซี่ในมาตรฐานสุด ๆ!
ใบหน้าสวยเย็นชาแต่มีเสน่ห์
บุคลิกสูงส่งสง่างาม
เอวคอดกิ่วเซ็กซี่สุดขีด!
"เว้ยเฮ้ย!!" หลู่เฉิงเฟิง มองรูปแล้วอึ้งไปเลย!
"หมายความว่า... ให้ผมปลอมตัวเป็นลู่ซ่งเหวินที่ตายไป แล้วไปใช้ชีวิตร่วมกับภรรยาเขาเหรอ?" หลู่เฉิงเฟิง มุมปากเริ่มเก็บไม่อยู่แล้ว
"การใช้ชีวิตร่วมกันเป็นเพียงการอำพราง ที่สำคัญคือการแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มศัตรู ภารกิจอาจจะอันตรายพอสมควร ถ้าแกไม่เห็นด้วยก็—" เจ้าเหล่ากั๋ว พูดขึ้น
"ไม่ไม่ไม่ ผมไม่กลัวอันตรายอยู่แล้ว ที่จริงผมอยากรับภารกิจยาก ๆ ระดับสูงมานานแล้ว เผื่อได้ทดสอบจุดอ่อนของตัวเอง ท้าทายขีดจำกัดของตัวเองด้วย"
หลู่เฉิงเฟิง จ้องมองคุณนายใหญ่ใต้ดินเซ็กซี่ในรูปด้วยสายตาอยากได้
"แต่... พวกคุณจะปล่อยผมออกไปได้จริงเหรอ?"
"สายลับนะเว้ย! ให้ตายเถอะ! นอนก็ต้องลืมตาข้างหนึ่ง ต้องระวังตัวตลอดเวลา กันโดนจับได้แล้วถูกแล่เป็นชิ้น ๆ จะไปเคร่งครัดกับกฎเกณฑ์พวกนั้นได้ยังไง!"
"ดูสิ มัดฉันไว้ขนาดนี้! ไม่รู้ยังคิดว่าฉันทำผิดกติกาสวรรค์ซะอีก!"
หลู่เฉิงเฟิง มองโซ่เหล็ก ตรวนเท้า กุญแจมือที่อยู่บนตัวอย่างไม่พอใจ
"จากพฤติกรรมการเป็นสายลับของแก ต่างจากการทำผิดกติกาสวรรค์นิดเดียวเท่านั้นแหละ" เจ้าเหล่ากั๋ว พูดขึ้น
"แต่ครั้งนี้แกถือว่าได้เจอพระถังซำจั๋งที่ปลดผนึกให้แล้ว"
"ฉันจัดการเอกสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอุปสรรคแน่นอน"
"รอแค่ท่าทีของแกเท่านั้น"
"ได้ได้ได้ ผมยืนยันที่จะเข้าหาทางราชการอย่างแข็งขัน—" หลู่เฉิงเฟิง ตอบโดยไม่ลังเล
"หืม?" หัวของ เจ้าเหล่ากั๋ว "อื้อ" ไปหนึ่งที มอง หลู่เฉิงเฟิง ด้วยสีหน้าค่อนข้างตื่นตระหนก
"แฮ่ก ๆ... ท่านกรรมการการเมืองเจ้า แกว่าผมยังมีทางเลือกอีกเหรอ?"
"พวกเขาบอกว่าตอนที่ผมนอนฝังตัวอยู่ในแก๊งค้ายา ผมมีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดกว่ายี่สิบข้อ ยังไงก็จบไม่สวยแน่"
"การฝังตัวอย่างต่อเนื่องเป็นทางรอดทางเดียวของผม"
"ไม่พูดพล่ามแล้ว! มาคุยเรื่องคดีกันตรง ๆ เลย!"
"ผมแทบรอไม่ไหวที่จะต่อสู้กับพวกอาชญากรชั่วช้าแล้ว!"
เจ้าเหล่ากั๋ว พึงพอใจแล้วพูดว่า "ดี งั้นฉันจะแนะนำคร่าว ๆ ก่อน"
"กลุ่มเฉียงเซิ่งแห่งมณฑลเจียงตง เป็นองค์กรอาชญากรรมใต้ดินขนาดใหญ่ โหดร้ายทารุณ ทำชั่วทุกอย่าง"
"เบื้องหลังลึกซึ้งสุดหยั่งถึง ขนาดมีความสัมพันธ์กับต่างประเทศ"
"ที่น่ากลัวที่สุดคือ พวกเขาก็ส่งสายลับมาที่พวกเราเหมือนกัน"
"สายลับคนก่อนถูกเปิดเผยตัว... แล้วก็จบเลย ไม่เห็นพวกเราตำรวจไว้ในสายตาเลยสักนิด"
เจ้าเหล่ากั๋ว พูดจบ ก็มอง หลู่เฉิงเฟิง อย่างระมัดระวัง กลัวเขาจะกลัวยาก
แต่ทว่า หลู่เฉิงเฟิง ไม่ได้มองพวกนักเลงพวกนั้นในสายตาเลยสักนิด
แค่จ้องมองคุณนายใหญ่ใต้ดินสุดเซ็กซี่ วั่นหลานหลาน ในรูปด้วยตาเรียวเล็กอย่างเงียบ ๆ
เจ้าเหล่ากั๋ว ไอหนึ่งที พูดว่า "เอ่อ... ดูไว้ก่อนได้ไหม? รอแฝงตัวเข้าไปแล้วค่อยดูก็ได้"
"โอ้โอ้ แฮ่ก ๆ ขอโทษที" หลู่เฉิงเฟิง ไอหนึ่งที "ผมแค่ทุ่มเทกับภารกิจมากเกินไป ท่านก็คงเห็นได้ว่าผมเป็นคนที่จริงจังกับงานมาก"
"ช่วยเล่าเรื่องเมืองตงไห่ให้ฟังอีกหน่อยสิ"
เจ้าเหล่ากั๋ว พยักหน้า พูดว่า "กลุ่มเฉียงเซิ่งแห่งเมืองตงไห่ มีสาขาทั้งหมดห้าแห่ง"
"ห้าสาขาตั้งอยู่ในห้าพื้นที่ที่แตกต่างกัน หัวหน้าสาขาแต่ละคนก็คุมอาณาเขตของตัวเอง เรียกว่า เสือห้าแห่งเมืองตงไห่"
"ลู่ซ่งเหวิน ได้รับตำแหน่งต่อจากพ่อถึงได้เป็นหัวหน้าและเลื่อนขั้นเป็นหนึ่งในห้าเสือ ฉายาในวงการ—เสือน้อยว่านอนสอนง่าย"
"เพราะไม่เคยมีผลงานอะไร กลุ่มทั้งบนและล่างต่างดูถูกเขา อาณาเขตก็เล็กลงเรื่อย ๆ"
"และเมื่อสามปีก่อน ขี่ม้าตกแล้วเจ็บที่จุดซ่อนเร้น หมดความสามารถในการมีลูก"
"หยุดก่อน!" หลู่เฉิงเฟิง ตกใจมองคุณนายใหญ่สุดเซ็กซี่ในรูป
"แปลว่า... คุณนายใหญ่เซ็กซี่คนนี้อยู่เป็นม่ายสามปีเหรอ?"
"อืม" เจ้าเหล่ากั๋ว พยักหน้าอย่างเขิน ๆ
"ให้ตายสิ... เสียของเปล่า ๆ!" หลู่เฉิงเฟิง อ้าปากค้าง
"แต่... ปัญหานี้น่าจะมีทางแก้สักทาง ท่านพูดต่อเถอะ"
มุมปากของ หลู่เฉิงเฟิง เก็บไม่อยู่ยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
เจ้าเหล่ากั๋ว พูดว่า "จากประวัติแล้ว ลักษณะนิสัยของหัวหน้าองค์กรใต้ดิน ลู่ซ่งเหวิน คือ—ขี้ขลาด ปมด้อย ไร้ความสามารถ"
"สามวันก่อน เขานั่งดื่มเหล้าแก้เซ็งคนเดียวที่ชายทะเล เมาจนหัวโด่ดลงทะเล จมน้ำตาย..."
พอได้ยินรายละเอียดสำคัญ หลู่เฉิงเฟิง ก็รีบดึงสายตาออกจากรูปทันที ถามว่า "ใครออกที่เกิดเหตุ? จัดการศพยังไง?"
เจ้าเหล่ากั๋ว มอง หลู่เฉิงเฟิง อย่างพอใจ
นี่แหละคือชื่อเสียงของสายลับระดับตำนาน!
จับประเด็นเก่ง!
"หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาเมืองตงไห่ ออกที่เกิดเหตุการตายของลู่ซ่งเหวินด้วยตัวเอง"
"เขาเป็นลูกศิษย์ฉัน ไว้ใจได้ จะไม่แพร่งพรายข่าวการตายของลู่ซ่งเหวินแน่นอน ศพของลู่ซ่งเหวินก็จัดการทำลายเรียบร้อยแล้ว"
หลู่เฉิงเฟิง พูดว่า "ได้ ขอข้อมูลเบื้องหลังทั้งหมดของลู่ซ่งเหวินให้ผมด้วย"
"รวมถึงข้อมูลการตรวจสอบที่เกิดเหตุการตาย ของใช้ส่วนตัว คนสำคัญแบบนี้ตายตกน้ำอย่างกะทันหัน ผมรู้สึกว่ามีพิรุธ"
เจ้าเหล่ากั๋ว มอง หลู่เฉิงเฟิง อย่างพอใจอีกครั้ง พูดว่า "ครั้งนี้ที่มาฝังตัวในมณฑลเจียงตง ฉันให้อำนาจแกมากขึ้นหน่อย อย่ามีความกังวลมากเกินไป ปล่อยมือปล่อยเท้าได้เต็มที่—"
"ท่านกรรมการการเมืองเจ้า บางเรื่องไม่ต้องพูดให้ชัดเจนก็ได้" หลู่เฉิงเฟิง ขัดจังหวะ เจ้าเหล่ากั๋ว
"ท่านรู้อยู่แก่ใจว่าชื่อเสียงผมในวงการแย่ขนาดไหน ยังมาหาผม นั่นแสดงว่าในใจท่านลึก ๆ ก็อยากใช้คนชั่วปราบคนชั่ว"
"เรื่องแบบนี้ เราทำกันเฉย ๆ ไม่ต้องพูด แล้วท่านก็จะมีทางถอยในอนาคตด้วย ไม่ต้องรับผิดชอบในฐานะผู้บังคับบัญชา!"
ให้ตายสิ!
เจ้าเหล่ากั๋ว เบิกตากว้าง!
ความเข้าใจโลกและผู้คนนี่!
ทะลุปรุโปร่ง!
"ได้! งั้นตกลงตามนี้! ฉันจะแจ้งตำรวจที่นี่ให้ปล่อยแกเดี๋ยวนี้" เจ้าเหล่ากั๋ว ลุกขึ้นยืนพูดอย่างพอใจ
"ไม่ต้องแล้ว! เสียเวลามากเกินไป!"
ในตอนนี้ จู่ ๆ ก็มีเข็มเหล็กเส้นหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของ หลู่เฉิงเฟิง
แคร่ก—
แคร่ก—
หลู่เฉิงเฟิง ถือเข็มเหล็ก จิ้มไปจิ้มมา เปิดกุญแจมือ โซ่เหล็ก ตรวนเท้าของตัวเองได้โดยตรง แล้วโยนลงพื้นเสียงดังลั่น
"ไปเถอะ! ฉันรอไม่ไหวแล้ว!"
หลู่เฉิงเฟิง พุ่งทะยานออกไปเหมือนสุนัขบ้า...
เจ้าเหล่ากั๋ว: "..."
...
การปลอมตัวเป็น ลู่ซ่งเหวิน อุปสรรคใหญ่ที่สุดคือภรรยาของเขา วั่นหลานหลาน คนนี้
ถึงแม้ หลู่เฉิงเฟิง จะหน้าตาคล้ายกับ ลู่ซ่งเหวิน แต่ยังไงก็เป็นคนละคนกัน
ผู้หญิงมีสัญชาตญาณไวต่อทุกการเปลี่ยนแปลง
ยิ่งอยู่ด้วยกันมานาน วั่นหลานหลาน ยิ่งรู้รายละเอียดทุกอย่างของ ลู่ซ่งเหวิน เกือบหมด!
การเปลี่ยนคนใหม่มาอยู่ข้างกายแล้วอ้างว่าเป็นสามีเธอ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือรู้สึกผิดปกติ!
ความรู้สึกนี้เหมือนการปลูกถ่ายอวัยวะ ปฏิกิริยาต่อต้านเป็นเรื่องธรรมชาติ!
ใช้เวลาสองวัน หลู่เฉิงเฟิง ทำความคุ้นเคยกับข้อมูลของ ลู่ซ่งเหวิน และกลุ่มเฉียงเซิ่งแห่งเมืองตงไห่ เพิ่มเติม
เทียบกับรูปของ ลู่ซ่งเหวิน หลู่เฉิงเฟิง จัดทรงผมให้เหมือนกันทุกอย่าง
แต่สำหรับเสียงพูด ท่าเดิน กิริยาที่เคยชินของ ลู่ซ่งเหวิน หลู่เฉิงเฟิง ไม่มีทางเลียนแบบได้
เพราะยุคนี้ขาดข้อมูลภาพและเสียงจริง ๆ
และสำหรับรายละเอียดอย่าง ลู่ซ่งเหวิน ชอบอ่านหนังสืออะไร ชอบกินอะไร ตอนกลางคืนนอนควรเอามือวางบนตัวภรรยาหรือวางไว้ที่กางเกงตัวเอง หลู่เฉิงเฟิง ก็ไม่มีทางรู้ได้
ทุกอย่างต้องแก้ไขเฉพาะหน้า!
คืนวันที่สาม หลู่เฉิงเฟิง ที่เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย ถือกระเป๋าหนังของ ลู่ซ่งเหวิน สมัยยังมีชีวิตอยู่ เดินทางมาที่บ้านของ ลู่ซ่งเหวิน ในเขตกลางเมืองตงไห่
บ้านเดี่ยวสามชั้น
ผนังด้านนอกปูกระเบื้องสีขาวแผ่นเล็กทรงยาวตามแฟชั่นยุคนี้
ใต้ชายคามีลูกน้องใส่เสื้อลายดอกสองคนยืนอยู่ คอยปกป้องความปลอดภัยของ สองสามีภรรยา ลู่ซ่งเหวิน
"เจ้านาย... ท่าน... ท่านกลับมาทำไมกะทันหันแบบนี้"
ลูกน้องสองคนพอเห็น "ลู่ซ่งเหวิน" ที่ถือกระเป๋าหนังกลับมาอย่างกะทันหัน ก็เบิกตากว้างทันที...
หัวใจของ หลู่เฉิงเฟิง ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม...
ให้ตายเถอะ ฉันเพิ่งจะออกโรงโดนจับได้แล้วเหรอ?
เป็นไปไม่ได้!
ตอนนี้ ลูกน้องคนหนึ่งมองไปที่ประตูบ้านด้วยท่าทีมีพิรุธ
อีกลูกน้องหนึ่งยกมือขวาง หลู่เฉิงเฟิง ไว้ตรง ๆ
"เจ้านาย... ท่านเข้าไปตอนนี้ไม่ได้"
ลูกน้องมือสั่นด้วยความตื่นเต้น
สายตาก็ฉายแววระแวง
หลู่เฉิงเฟิง เห็นแบบนี้ก็เริ่มเข้าใจ!
เฮ้อ...
ให้ตายเถอะ!
ไม่ได้ถูกจับได้!
แค่ในบ้านต้องมีเรื่องชู้สาวแน่ ๆ!
คุณนายใหญ่อยู่เป็นม่ายสามปี คงทนไม่ไหวแล้ว!
ไม่ ลู่ซ่งเหวิน โดนเขาสวมเขาแล้ว ก็กำลังจะโดนสวมเขา
"เมียฉันอยู่ในบ้านเหรอ?" หลู่เฉิงเฟิง จ้องลูกน้องสองคนด้วยสีหน้าหมองคล้ำ
"คุณนายใหญ่... กำลังพบแขกอยู่ ขอ... เจ้านายออกไปเดินเล่นก่อนสักชั่วโมงแล้วค่อยกลับมาได้ไหม?" ลูกน้องพูดอย่างกล้าหาญ
"ไปให้พ้นๆ ชั่วโมง"
ปัด—
หลู่เฉิงเฟิง ฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าลูกน้องคนนั้นอย่างแรง!
ปัง—
หัวของลูกน้องกระแทกเข้ากับประตูบ้านอย่างจัง
ทันใดนั้นก็เลือดอาบหน้า ฟันก็หลุดไปสองซี่!
"ทีนี้ฉันเข้าไปได้ยัง?"