"น้องชาย หิวหรือไม่? น่าเสียดายที่ข้าทำอาหารไม่เป็น เอ้า รับไป..."
ลู่เสวียเหยาโบกมือเรียวงาม ป้านเหล้าที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสุราแรงลอยมาทางนี้
หลิงอวิ๋นรับป้านเหล้าไว้ สูดหายใจลึก กลิ่นสุราหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วปอดในพริบตา
"หอมนัก!"
หลิงอวิ๋นไม่รู้จักเหล้า และไม่ค่อยดื่มสุราเท่าใด
แต่บางทีอาจถูกท่าทีเปิดเผยไร้พันธนาการของลู่เสวียเหยาปลุกเร้า หรือในใจยังมีลมหายใจที่อัดอั้นอยู่
หลิงอวิ๋นยกป้านเหล้าขึ้นกรอกเข้าปากคำหนึ่ง
รสเผ็ดร้อนไหลลงคอ หลิงอวิ๋นรู้สึกราวกับปอดทั้งปอดกำลังจะลุกไหม้
เขาไม่คุ้นกับความรู้สึกเช่นนี้ จึงอดไอออกมาไม่ได้ "แค่ก ๆ..."
"ฮ่า ๆ... น้องชาย เจ้าชายชาตรีแท้ ๆ ฝีมือสุรายังไม่กระเตื้องขึ้นเลย..."
ลู่เสวียเหยาหัวเราะเบา โยนป้านเหล้าเปล่าทิ้งไปข้างหนึ่ง แล้วคว้าป้านเหล้าใหม่ขึ้นมากระดกต่อ
"ศิษย์พี่ลู่ เจ้าดูถูกข้ามากเกินไปแล้ว!"
เลือดลมหนุ่มน้อยเรียบง่าย หลิงอวิ๋นสองมือยกป้านเหล้าขึ้นดื่มเต็มที่!
สุราแรงกรีดลงคอราวกับคมมีด!
หลิงอวิ๋นกลั้นจนหน้าแดงก่ำ แต่จะยอมแพ้ไม่ได้!
"ฮ่า ๆ..."
ลู่เสวียเหยาหัวเราะจนกายโยกไหว
สุราแรงหมดไปครึ่งป้าน หลิงอวิ๋นเริ่มมีอาการเมาสามส่วน "ศิษย์พี่ ท่านช่างงดงามนัก..."
"จริงหรือ?"
ลู่เสวียเหยาลงจากโต๊ะหิน แต่เหมือนเพราะเริ่มเมา
เกือบล้มลงกระแทกพื้น
หลิงอวิ๋นคว้าตัวลู่เสวียเหยาไว้ทัน
สองหน้า แทบจะชิดกันในระยะหายใจ!
ลมหายใจที่พ่นสุราจากปากเล็กของลู่เสวียเหยากระทบใส่หน้า หลิงอวิ๋นให้เลือดในกายพลุ่งพล่านราวเดือด
ลู่เสวียเหยาสายตาพร่ามัว ใบหน้าแดงระเรื่อ "น้องชาย ข้าใกล้จะหมั้นหมายกับฉู่เทียนฉีแล้ว เจ้ากล้าหรือไม่..."