“จะจับนายหญิงแขวนประจานไว้หน้าประตูตระกูลเย่งั้นรึ ลงทัณฑ์ด้วยการเฉือนเนื้อให้ตายทั้งเป็น แล้วทิ้งซากไว้กลางแดดสามวันเชียวนะ!!”
คำพูดสุดท้ายนี้ ทำให้ไอสังหารในร่างของหลิงอวิ๋นลุกโชนขึ้นมาฉับพลัน
คอขวดของขั้นนักรบขั้นสูงสุด ภายใต้แรงปะทะของไอสังหารอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดนี้ ถูกฉีกกระชากจนพังทลายในพริบตา!
ตูมม!!
พลังปราณที่แข็งแกร่งเหนือกว่าเดิมหลายเท่าทะลักออกจากร่างหลิงอวิ๋นพุ่งสู่ฟ้า!
เส้นลมปราณทั่วร่าง ทะลุเชื่อมถึงกันหมดสิ้น!
ทะเลปราณปั่นป่วน กลั่นหมอกกลายเป็นหยาดน้ำ!
ขั้นจอมยุทธ์! สำเร็จ!
การทะลวงขั้นในครั้งนี้ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย มีเพียงเปลวเพลิงโทสะสีเลือดที่พร้อมจะเผาผลาญแม้แต่ฟ้าดินให้มอดไหม้!
“นายน้อย...” ผู้อาวุโสใหญ่ถูกไออันน่าสะพรึงกลัวนี้เล่นงานจนถอยกรูด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ทว่าภายในชั่วพริบตา ร่างของหลิงอวิ๋นก็กลายเป็นสายฟ้าแลบสีเลือด หายลับไปจากที่ตรงนั้นแล้ว
ณ ตระกูลเย่
หน้าประตูใหญ่คฤหาสน์ ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วนครเทียนเหยียนแทบทั้งหมดต่างได้ข่าวรีบรุดมา ผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด
เหนือประตูใหญ่ ร่างบอบบางร่างหนึ่งถูกโซ่เหล็กเส้นใหญ่รัดตรึง ห้อยต่องแต่งอยู่เบื้องสูง
นั่นคือเซียวหลิวหลีนั่นเอง!
นางสวมชุดสีพื้น แต่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจากรอยแส้ ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงแข็งขืนจ้องมองไปเบื้องไกล ปราศจากซึ่งการอ้อนวอนหรือยอมจำนนแม้แต่น้อย
และใต้ประตูใหญ่นั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมชุดขาวเครื่องแบบสำนักเทียนเสวียนอู่ ใบหน้าฉาบด้วยความเย่อหยิ่ง ยืนกอดอกอยู่
เขามองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม กวาดตามองฝูงชนเบื้องล่างที่มืดฟ้ามัวดินราวกับมองฝูงมดปลวก มาดของศิษย์สำนักใหญ่ที่รู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นนั้น แสดงออกมาโดยไม่ปิดบัง