“หนี! รีบหนี!”
ช่วงเวลาที่เงียบงันราวความตายผ่านพ้นไป ก็เกิดเป็นความโกลาหลปานภูเขาถล่มและทะเลซัด!
ทุกคนในตระกูลเย่เหมือนเห็นผี พากันวิ่งหนีแตกกระเจิงไปทั่วทุกทิศ
แต่พวกเขาจะหนีพ้นหรือ?
ร่างของหลิงอวิ๋นกลายเป็นเทพมรณะที่แทรกกายไปในหมู่ฝูงชน
ทุกครั้งที่เขาวูบวาบ จะมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังตามมา
ทุกครั้งที่เขาหยุดนิ่ง จะมีซากศพเหี่ยวแห้งล้มลงหนึ่งร่าง
เขาไม่เหลือความปรานี ไม่มีเศษเสี้ยวของความเมตตา
ถอนหญ้า ก็ต้องถอนราก!
ภัยอันตราย ก็ต้องกำจัดเสียตั้งแต่ยังอ่อน!
เขาไม่มีทางยอมให้เรื่องที่แม่ต้องได้รับบาดเจ็บเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด!
ชั่วพริบตา เลือดนองดั่งธารน้ำ ซากศพเกลื่อนกลาดทั่วหล้า
จวนตระกูลเย่ทั้งหลังกลายเป็นแดนนรกอสูร
ภายในกระถางสูงสุด
หานเยว่เฝ้าดูการเข่นฆ่าฝ่ายเดียวที่เกิดขึ้นภายนอก ริมฝีปากสีแดงระเรื่อหยัดคลี่ยิ้มพึงพอใจ
“น่าสนใจดี”
“สังหารเด็ดขาด ถอนรากถอนโคน ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูพลิกสถานการณ์กลับมาได้เลย”
นางแลบปลายลิ้นสีแดงสด เลียริมฝีปากแผ่วเบา แววตาเปล่งประกายตื่นเต้น
“ความเหี้ยมโหดนี้ ทำให้ข้านึกถึงความเกรียงไกรของตัวเองในปีก่อนอยู่บ้าง”
“เมื่อเป็นเช่นนี้ การฝึกคู่ก็ให้ผ่อนผันออกไปอีกสักสองสามวันแล้วกัน”
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ภายในจวนตระกูลเย่ ไม่มีชีวิตหลงเหลืออยู่อีกเลย
หลิงอวิ๋นยืนนิ่งท่ามกลางกองเลือดและซากศพ ดวงตาสีแดงฉานนั้น หลังจากกลืนกินพลังเลือดลมของคนตระกูลเย่หลายร้อยคน ก็ค่อย ๆ กลับแจ่มใสเป็นปกติ
ขั้นจอมยุทธ์ระดับหนึ่ง ได้รับการเสริมจนมั่นคงแล้ว
ทว่าภายในใจเขากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย