หลังจากปลอบโยนมารดาแล้ว หลิงอวิ๋นก็เข้าไปในมิติภายในของจุนติ่งอีกครั้ง
“ไม่เลว” หานเยว่เอนกายพิง ริมฝีปากแดงเรื่อโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชื่นชม
“สังหารเฉียบขาด จิตใจเหี้ยมเกรียม ดูมีวี่แววของผู้ฝึกตนแล้ว”
หลิงอวิ๋นไม่สนใจคำหยอกเย้าของนาง ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่คำว่า “ภายในสามวัน ต้องทะลวงสู่ขั้นจอมยุทธ์” เต็มไปหมด
“แม้ตระกูลเย่จะบอบช้ำหนัก แต่อูฐที่ผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ยังไงก็ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ ข้าต้องเพิ่มพลังให้เร็วที่สุด” หลิงอวิ๋นเปิดประเด็น
“นี่มันเรื่องยากที่ตรงไหนเล่า?” หานเยว่หัวเราะ รอยยิ้มนั้นงดงามเลอเลิศและแฝงความพิสดารน่าพิศวง
“แก่นแท้ของ ‘คัมภีร์เปิดฟ้าอลเวง’ เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
นางแลบลิ้นเล็กน้อย เลียริมฝีปากสีโลหิตของตนเบาๆ ท่วงท่าเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน
“ตำรา โอสถ และสมบัติเทพบนดินฟ้า ล้วนเป็นแค่ของนอกกาย พลังที่บริสุทธิ์ที่สุดคือสิ่งมีชีวิตเสมอ ดูดกลืนพลังฝึกตนของพวกเขา หลอมเลือดลมปราณ ต่างหากคือทางลัดที่เร็วที่สุด”
ดูดกลืนพลังฝึกตนของผู้อื่น...
ในหัวของหลิงอวิ๋น ฉากที่เกี่ยวกับวิชามารประดังเข้ามาทันที
ช่างคล้ายกับวิชาดูดดาวที่ฉาวโฉ่นัก!
“นี่มันต่างอะไรกับวิชาดูดดาวของลัทธิมาร?” หลิงอวิ๋นอดถามไม่ได้
“ต่างรึ?” หานเยว่เหมือนได้ยินเรื่องน่าขัน “วิชาชั้นต่ำพวกนั้น ดูดพลังคนอื่นได้ทั้งหยาบทั้งไม่บริสุทธิ์ ภัยไม่สิ้นสุด จะคู่ควรเทียบกับ ‘คัมภีร์เปิดฟ้าอลเวง’ ได้อย่างไร?”
น้ำเสียงของนางเปี่ยมความหยิ่งทะนง
“คัมภีร์เปิดฟ้าอลเวงนั้น สิ่งที่ดูดกลืนคือต้นกำเนิด มันจะหลอมพลังงานทั้งมวล ไม่ว่าปราณแท้ พลังวิญญาณ หรือสายโลหิต ให้กลายเป็นพลังแห่งความโกลาหลที่บริสุทธิ์ที่สุด หลอมเป็นของตน ไร้ผลข้างเคียงใดๆ เจ้ายิ่งดูดกลืนมาก รากฐานก็ยิ่งมั่นคง พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง!”