“ดี! ไอ้โจรน้อย เจ้ามียันต์ระเบิด เช่นนั้นพวกเราก็มาเล่นกันช้า ๆ!”
ฉู่เวิ่นเต้าออกคำสั่งลอบสังหารหลิงอวิ๋นแก่ผู้ที่อยู่ใต้ขั้นอู่หวง โดยเลือกที่จะถอนกำลังชั่วคราว
“ฮ่า ๆ ตระกูลฉู่ไร้ไข่ทั้งนั้น! ไร้ไข่ทั้งนั้น!”
หลิงอวิ๋นตะโกนใส่ฉู่เวิ่นเต้าและพรรคพวกที่กำลังจากไป
ฉู่เวิ่นเต้าโกรธจนแทบกระอักเลือด ตวาดด้วยความเดือดดาล “ส่งคนตามพวกมันเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าด้วยวิธีใด ต้องฆ่าไอ้โจรน้อยนั่นให้ได้!!!”
“รับบัญชา!”
ผู้แข็งแกร่งขั้นอู่หวงตระกูลฉู่คนหนึ่งรีบรวบรวมคน และเริ่มติดตามหลิงอวิ๋นทั้งสามไปแต่ไกล
“เฮ้! เจ้าหนู เจ้ามียันต์ระเบิดระดับหกมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? เจ้าไม่ใช่นักหลิงฝู่หรอกนะ?”
อู๋เต๋อเหมือนค้นพบสมบัติล้ำค่า กระตือรือร้นโอบกอดหลิงอวิ๋นไว้
ว่านฮวาอวี่กลั้นหายใจ ดวงตากลมโตจับจ้องที่หลิงอวิ๋น ดูเหมือนก็รอคอยคำตอบของคำถามนี้เช่นกัน
หลิงอวิ๋นงุนงงสงสัย ถามอย่างใคร่รู้ “พ่อค้าอู๋ ทำอย่างไรจึงจะเป็นนักหลิงฝู่ได้หรือ?”
“อ้า นี่มัน...”
อู๋เต๋ออ้าปากค้าง
ว่านฮวาอวี่ “!!!”
หลิงอวิ๋นเกาปลายจมูกอย่างขัดเขิน เมื่อได้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของยันต์แล้ว เขาคิดว่าหากสามารถทำยันต์ขึ้นเองได้
ถึงเวลานั้น ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร เพียงมียันต์เต็มกำมือ ก็ย่อมจะอหังการยิ่งนัก