“ฉู่สาม ในเมื่อพวกเจ้าอยากเล่นจริง เช่นนั้นพ่อค้าคนนี้จะสั่งสอนให้จำไปชั่วชีวิต!”
อู๋เต๋อโกรธแล้ว!
พัดใบลานในมือปาเปรี้ยงลงพื้น!
ฉัวะ!
อู๋เต๋อเหมือนแสดงกล เสกหอหินสีเทาครึ่งท่อนขึ้นในมือ
จากนั้น
เห็นอู๋เต๋อส่งพลังที่แท้จริงเข้าไปในหอหิน
ทันใดนั้น หอหินครึ่งท่อนก็ระเบิดแสงรัศมีทมิฬพวยพุ่งเข้าใส่กระบี่เลือดที่ฟาดฟันลงมา
ตูม!
“แหวะ!”
เก้าผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลฉู่ต่างกระอักเลือดคำโต
ร่างของอู๋เต๋อเซถลา มือที่ถือหอหินครึ่งท่อนยิ่งปรากฏรอยร้าวเพิ่มขึ้นหลายสาย
“พ่อค้าอู๋!”
หลิงอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน รีบเข้าไปประคองอู๋เต๋อ
“เฮอะ! พวกอวดดี อย่าตื่นไป พ่อค้าคนนี้เรื่องเล็กน้อยไม่เป็นไร! ยังสู้ได้อีกสามร้อยกระบวนท่า!”
อู๋เต๋อส่งสัญญาณให้หลิงอวิ๋นถอยไป แล้วกำหอหินครึ่งท่อนในมือ หันกลับไปมองชายชราคลุมม่วงบนรถม้าศึกทองคำอีกครา
“อู๋เต๋อ!”
ฉู่สาม ฉู่เวิ่นเต้า เสียงทุ้มต่ำ “วันนี้สู้รบ ความแค้นระหว่างเราสองฝ่ายขอพักไว้ก่อน แต่...”
“ไอ้โจรกระจอกที่สังหารฉู่เทียนหยางอัจฉริยะของตระกูลเราผู้นั้น ต้องตาย!!!”
หลิงอวิ๋นได้ยินดังนั้น สองมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ส่วนลึกในดวงตาระเบิดประกายสังหารอันเยือกเย็น
ตระกูลฉู่!
อู๋เต๋อหัวเราะเย็นชา “ฉู่สาม อู๋เต๋อข้าไร้เกียรติหรืออย่างไร!”
“อู๋เต๋อ เจ้าจะต่อจนปลาแหลกแหขาดเรอะ!”
ฉู่เวิ่นเต้าทั่วร่างเปล่งแสงม่วงมิดชิดอีกครั้ง!
“มาก็มาเถิด ข้าคนเดียวดึงพวกเจ้าเก้าคนลงโลงเป็นเพื่อน ไม่เสียเปล่า!”