ชายที่นอนอยู่บนเก้าอี้ไม้นั้น คล้ายกับเจ้าอ้วนหลิวมากเหลือเกิน
ถอดแบบกันมาไม่ผิดเพี้ยน!
วิชาแปลงโฉมนี่ ช่างเจ๋งเสียจริง!
อู๋เต๋อเบิกตาเล็กแป๋ว ยิ้มปริ่มมองไปที่หลิงอวิ๋น
"น้องน้อย เจ้านี่เองหรือที่ทำให้จานสีดำกลม ๆ ของข้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ?"
หลิงอวิ๋นประสานมือคารวะ เอ่ยอย่างจริงจัง "ผู้จัดการ ต้องขออภัยจริง ๆ โปรดชี้แนะว่าควรชดใช้อย่างไร โปรดเอ่ยมาตัวเลขหนึ่ง"
"หึหึ..."
อู๋เต๋อพลันเผยรอยยิ้มลึกลับคาดเดายาก "น้องน้อย เจ้าคิดว่าวิชาเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของข้าผู้จัดการเป็นเช่นไร?"
"อัศจรรย์ยิ่งนัก!" หลิงอวิ๋นอุทาน
วิชาแปลงโฉมนี้ ถือเป็นสุดยอดเคล็ดวิชาสำหรับการปล้นฆ่าเชือดเฉือนอย่างแท้จริง!
"เช่นนั้น เจ้าสนใจเรียนหรือไม่?" อู๋เต๋อถาม
หลิงอวิ๋นประหลาดใจเล็กน้อย แล้วรีบเอ่ย "ย่อมสนใจอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ทราบว่าเงื่อนไขของผู้อาวุโสคืออะไร?"
"อีกสิบวัน เจ้าจงตามข้าผู้จัดการไปแดนลี้ลับโบราณกาลสักครั้ง ไม่เพียงค่าชดใช้จานสีดำนั้นจะถูกยกให้ วิชาแปลงโฉมของข้าผู้จัดการนี้ก็จะถ่ายทอดให้เจ้าด้วย เป็นอย่างไร?"
อู๋เต๋อเอ่ยเงื่อนไขของตน
แล้วเสริมอีกว่า
"น้องน้อย แดนลี้ลับโบราณกาลสมบัติวิเศษนับไม่ถ้วน วิชาแปลงโฉมของข้าผู้จัดการนี้ ก็ขุดพบมาจากแดนลี้ลับโบราณกาลนั่นเอง"