โจวโกวหยิบลายมือของหลิงอวิ๋นแล้วเดินจากไป
“ผู้จัดการ ขอบคุณมาก!”
หลิงอวิ๋นประสานมือคารวะอู๋เต๋อ
“เฮ้!”
อู๋เต๋อโบกมือ “ต่อให้ข้าไม่ลงมือ เชื่อว่าน้องน้อยก็คงจัดการเองได้”
“แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน น้องน้อยพักอยู่ที่เรือนเล็กของข้าเถิด”
“รอการช่วงชิงทำเนียบขุนเขาสิ้นสุด แล้วตามข้าไปแดนลี้ลับโบราณกาลทันที เป็นอย่างไร?”
หลิงอวิ๋นครุ่นคิด ป่าไผ่ม่วงยังกลับไปไม่ได้ ที่อื่นก็ไม่มีที่จะไปจริง ๆ จึงพยักหน้าตอบตกลง
อู๋เต๋อพลิกฝ่ามือ มีผลึกสีแดงเพลิงขนาดเท่าหัวแม่มือปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
ทันทีที่ผลึกอัคคีแดงนี้ออกมา หลิงอวิ๋นรู้สึกถึงคลื่นความร้อนแผดเผาที่พวยพุ่งเข้าใส่ใบหน้า
“นี่ก็เป็นของที่ขุดมาจากแดนลี้ลับโบราณกาลเช่นกัน ชื่อว่าแก่นแท้เพลิงแดง บรรจุพลังอัคคีอันสูงสุด”
“แต่ว่าเพราะผ่านมานานนับปี พลังสูญสลายไปมาก และยังมีสิ่งเจือปนแทรกซึมเข้าไปมากมาย”
“ดูดซับได้เท่าใด ก็แล้วแต่วาสนาเจ้าเอง”
พูดจบ อู๋เต๋อก็สะบัดฝ่ามือ แก่นแท้เพลิงแดงชิ้นนั้นลอยละลิ่วมาหาหลิงอวิ๋น
“ขอบคุณผู้จัดการ!”
หลิงอวิ๋นรับแก่นแท้เพลิงแดงไว้ รู้สึกเหมือนกำลังถือท่อนเหล็กที่เผาจนแดงฉาน จึงรีบห่อหุ้มด้วยปราณแท้
“ไม่ต้องขอบใจ เจ้าพลังต่ำเกินไป ใช้เวลาสองสามวันนี้ยกระดับพลังขึ้นเสียบ้าง”
“ไม่อย่างนั้นเข้าไปในแดนลี้ลับโบราณกาลแล้ว ต้องให้ข้าคุ้มครองเจ้าเพียงผู้เดียว ข้าก็เหนื่อย”