"เอา!"
หนิงเสี่ยวตงแววตาแน่วแน่ไม่สั่นคลอน
เขาไม่ใช่คนโง่ เมื่อรับขวดหยกนี่มา การแก้แค้นของฉู่เฉินจะต้องมีเขาเป็นหนึ่งในเป้าหมายแน่นอน
"ดี ข้าคืนให้เจ้า!"
หลิงอวิ๋นโยนขวดหยกให้หนิงเสี่ยวตง แล้วหันหลังเดินจากไป
หนิงเสี่ยวตงรับขวดหยกไว้ เดินกะเผลกตามไปติด ๆ
"พี่อวิ๋น เจ้าคงมาโถงสมบัติร้อยเลิศเป็นครั้งแรกกระมัง ข้าเองก็ถือเป็นคนเก่าของสำนักนอก เจ้าอยากได้สิ่งใด ข้าพาเจ้าไปได้"
หลิงอวิ๋นผ่อนฝีเท้าลงบ้าง "พี่หนิง อีกไม่นานคนตระกูลฉู่คงมา การที่เจ้าอยู่กับข้า ไม่กลัวอันตรายหรือ"
"พี่อวิ๋น เอาเข้าจริง ข้าทนไอ้พวกสารเลวนี่มานานแล้ว"
"ก็เพราะข้าในการช่วงชิงทำเนียบขุนเขาครั้งก่อน กดเจ้าฉู่เทียนหยางเอาไว้หนึ่งขั้น ติดอันดับที่สิบเอ็ด"
"บัดนี้พวกตระกูลฉู่เห็นว่าวรยุทธ์ข้าตกต่ำ เจอข้าคราใดก็รังแกข้าคราหนึ่ง"
"ข้าเองก็หาได้ไม่ขัดขืน เพียงแต่ถูกพวกมันเล่นงานยับเยินทุกครั้งไป"
"แต่มาวันนี้ ข้าไม่อยากทนอีกแล้ว!"
"อย่างมากก็แค่ตาย!"
พูดถึงตอนท้าย ในแววตาของหนิงเสี่ยวตงก็ฉายแวบแห่งความเหี้ยมเกรียมและเด็ดเดี่ยว
หลิงอวิ๋นกล่าว "พี่หนิง ความจริงอาจจะต่างจากที่เจ้าคิด ข้าเป็นเพียงจอมยุทธ์บ้านนอกมาจากเมืองเทียนเหยียน ไร้ภูมิหลังใด ๆ"
หนิงเสี่ยวตงได้ฟัง สีหน้าก็ปรากฏร่องรอยประหลาดใจอยู่หลายส่วน
เมื่อครู่เขาเห็นหลิงอวิ๋นแผ่กลิ่นอายเกรียงไกร เหยียบฉู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง ก็เชื่อว่าหลิงอวิ๋นต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ