J“หลิงอวิ๋น แท้จริงแล้ว พูดกันตามตรง ความรู้สึกของเรานั้น เป็นเพียงความชื่นชมซึ่งกันและกัน”
“เราสามารถเป็นมิตรสหายที่รู้ใจกันได้ แต่หากจะกล่าวถึงความรัก ก็ยังห่างไกลจากระดับนั้นนัก”
“แม้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น ก็เป็นเพียงเรื่องที่เกิดจากฤทธิ์สุรา”
“ดังนั้น หลิงอวิ๋น เจ้าไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดเพื่อข้าอีก”
“พรสวรรค์ของเจ้าเป็นดั่งที่ข้าเห็นเมื่อแรกพบ ไร้ขีดจำกัด จงมีชีวิตต่อไปให้ดี”
“ข้าเองก็ไม่ต้องการให้ผู้ใดมาทำลายพิธีหมั้นของข้าในอีกสามวัน”
ทุกถ้อยคำของลู่เสวียเหยา ราวกับค้อนหนักที่กระแทกเข้าใส่กลางอกของหลิงอวิ๋น
จิตใจของหลิงอวิ๋นค่อยๆ ถูกฉีกทึ้ง เขาจ้องดวงตาของลู่เสวียเหยาแล้วถามว่า
“เช่นนั้น ที่เจ้ามาในคืนนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อตัดสัมพันธ์กับข้าอย่างชัดเจนงั้นหรือ?”
เมื่อสบสายตาอันร้อนแรงของหลิงอวิ๋น ลู่เสวียเหยาก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“หลิงอวิ๋น อย่าบอกข้านะว่าเจ้าตกหลุมรักข้าเข้าแล้ว”
สีหน้าของหลิงอวิ๋นชะงักค้าง
ใช่แล้ว เขารักลู่เสวียเหยางั้นหรือ?
เวลาที่ทั้งสองได้ใช้ร่วมกันอย่างแท้จริงนั้นสั้นเกินไปนัก ยังเทียบไม่ได้กับว่านฮวาอวี่ที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาด้วยซ้ำ
“เห็นหรือไม่ เป็นเพียงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ทำให้จิตใจบุรุษเพศของเจ้าพลุ่งพล่านขึ้นมาเท่านั้น”