“เหลือเชื่อจริง ๆ เหลือเชื่อจริง ๆ!”
เมื่อเห็นอู๋เต๋อฟื้นตัวสมบูรณ์ ท่านหมอเทวดามือปีศาจก็อุทานด้วยความทึ่ง
ส่วนฮุยถูถูก็กระโดดเข้ามา ใช้สองอุ้งเท้าหน้าประคองฝ่ามือของหลิงอวิ๋นดู
ก็เห็นกลางฝ่ามือของหลิงอวิ๋นมีลายโลหิตสีแดงเข้มกลุ่มหนึ่งที่บิดตัวไปมาอยู่ตลอดเวลา
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฮุยถูถู อู๋เต๋อก็รีบเข้ามาดูเช่นกัน เมื่อเห็นลายโลหิตในฝ่ามือของหลิงอวิ๋น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “เจ้าเด็กเหม็น เจ้า...เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”
หลิงอวิ๋นยิ้มมุมปาก “พิษโลหิตนี้ข้าควบคุมมันไว้ได้แล้ว ขอแค่ใช้เวลาสักหน่อยก็จะสามารถหลอมมันได้ ถึงตอนนั้น ข้าจะมีไพ่ตายเพิ่มอีกหนึ่งใบ”
“เพราะอย่างไรเสีย นี่ก็คือพิษโลหิตที่สามารถทำให้ผู้แข็งแกร่งขั้นอู่จุนสูญเสียกำลังรบได้นะ”
“โอ้?”
แววตาของอู๋เต๋อฉายแวบหนึ่งของความหวาดหวั่น
พิษโลหิตนี้ ทรมานเขาจนแทบขาดใจ ถ้าไม่ใช่เพราะหลิงอวิ๋น เขาคงตายไปแล้ว
“ของสิ่งนี้ยังสามารถหลอมมาใช้ประโยชน์ได้อีกหรือ?”
ท่านหมอเทวดามือปีศาจรู้สึกว่าวิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนมาหลายสิบปีนั้นเสียเปล่า
หลิงอวิ๋นคอยทำลายความเข้าใจในวิชาแพทย์ของเขาอยู่เรื่อย
“เฮอะ ไอ้เฒ่า ในเมื่อหลิงอวิ๋นบอกว่าได้ มันก็ต้องได้แน่”
อู๋เต๋ออารมณ์ดีมาก ตบบ่าหลิงอวิ๋นแล้วกล่าวว่า
“เจ้าเด็กเหม็น ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ต่อไปก็เรียกข้าว่าอาหวูเถอะ”