"ศิษย์พี่จาง สวัสดี"
หลิงอวิ๋นยื่นมือออกไป จับมือกับจางอันเยวี่ยเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
จางอันเยวี่ยยิ้มพลางชักมือกลับ แล้วเอ่ยถาม "ศิษย์น้องหลิง ได้ยินเสี่ยวตงบอกว่า ระดับพลังเจ้าอยู่ขั้นจอมยุทธ์ระดับสี่หรือ"
"ไม่ผิด แน่นอนว่าเป็นขั้นจอมยุทธ์ระดับสี่"
"พวกเจ้าคงสงสัยว่าข้ามีพลังเพียงเท่านี้ เหตุใดจึงได้แต้มสะสมมากมายถึงปานนี้"
นี่คือข้อกังขาที่หลิงอวิ๋นต้องเผชิญจากผู้คนต่อจากนี้
เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ไม่ปิดบังหรอก ข้าได้ฆ่าฉู่เทียนหยางไปหนึ่งครั้ง จึงได้รับแต้มสะสมมากมายขนาดนี้"
"อวิ๋น...ท่านพี่อวิ๋น เจ้าฆ่าไอ้สารเลวฉู่เทียนหยางจริง ๆ หรือ"
แม้ก่อนมาจะคาดเดาอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินหลิงอวิ๋นเอ่ยปากด้วยตัวเอง หนิงเสี่ยวตงก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
จางอันเยวี่ยก็แสดงสีหน้าดังที่คาดไว้ จากนั้นยิ้มพลางกล่าว
"โชคของศิษย์น้องหลิงช่างดีเสียนี่กระไร"
"แต่การประลองบนเวทีต่อจากนี้ ศิษย์น้องหลิงต้องระวังตัวด้วย"
"ผู้เข้าแข่งขันที่ติดหนึ่งร้อยอันดับแรกของกระดานรวม อย่างน้อยก็สิบกว่าคนล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลฉู่"
"ฉู่เทียนหยางใจคอคับแคบที่สุด ผู้นั้นต้องล้างแค้นที่ถูกฆ่าครั้งนี้แน่นอน!"
หนิงเสี่ยวตงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ท่านพี่อวิ๋น การประลองบนเวทีเป็นการต่อสู้ซึ่งหน้าตรง ๆ"
"แม้จะห้ามเจตนาฆ่าฟัน แต่สุดท้ายคมดาบไร้ตา ทุกครั้งย่อมมีคนตายหรือบาดเจ็บ"
"ข้าดูรายชื่อหนึ่งร้อยอันดับแรกของกระดานรวมแล้ว ต่อให้เป็นว่านอวี้ซูอันดับที่หนึ่งร้อย ก็ยังเป็นขั้นจอมยุทธ์ระดับสิบ"