แต่หลี่เทียนหรงยังไม่ทันถึงพื้น ก็รู้สึกถึงวิกฤตถึงตายในทันที
สัญชาตญาณการต่อสู้ของขั้นอู่หวง ทำให้นางบิดร่างกายด้วยมุมที่ประหลาดอย่างยิ่ง
หลบหลีกกระบี่สังหารของว่านฮวาอวี่ได้
แต่กระบี่ยุทธ์แท้ยังคงแทงถูกท้องของหลี่เทียนหรง
“อีสารเลว!!!”
หลี่เทียนหรงไม่มีทางลืม
เพราะกระบี่นั้นของว่านฮวาอวี่ ที่สังหารท่านปู่หลี่เสวียนฉีของนาง
มิฉะนั้น นางคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
ความแค้นและเจตจำนงสังหารทั้งหมดในใจปะทุขึ้น
หลี่เทียนหรงทุ่มสุดกำลังฟาดฝ่ามือหนึ่ง ตรงถูกอกของว่านฮวาอวี่
ว่านฮวาอวี่ถูกตีกระเด็นลอยไป กระอักเลือดออกมากลางอากาศ
หลิงอวิ๋นไม่สนใจว่านฮวาอวี่ที่ถูกตีปลิว กระบี่อสนีบาตในมือซ้ำเติมอีกหนึ่งกระบี่อย่างเด็ดขาด แทงเข้ากลางอกของหลี่เทียนหรง
“ฟู่!”
หลี่เทียนหรงคว้ากระบี่อสนีบาตไว้แน่น อยากตอบโต้อีกครั้ง แต่กลับพบว่าปราณแท้ในกายเหลือน้อยเต็มที
ความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้าใส่ ทำให้ร่างของหลี่เทียนหรงอ่อนยวบ จากนั้นก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าหลิงอวิ๋นอย่างไม่ยินยอมอย่างยิ่ง
“ไอ้...ขโมย...”
หลี่เทียนหรงเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าเปื้อนคราบเลือด ไร้ซึ่งความงดงามในวันวาน
เครื่องประดับผมหรูหรา กระจัดกระจายเพราะการต่อสู้ อาภรณ์งดงามก็ขาดวิ่นเป็นรูพรุน