ตูม!
ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าที่ใหญ่ราวกับหินโม่ ภายใต้การปะทะจากฝ่ามือเพียงครั้งเดียวของหลี่เสวียนฉี ส่วนลำต้นจนถึงพื้นล่างแหลกละเอียดเป็นผุยผงทันที
หลิงอวิ๋นหลบหลีกกระบวนฝ่ามือของหลี่เสวียนฉีได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ยังถูกสะเก็ดระเบิดของต้นไม้ยักษ์ที่แตกกระจายพุ่งเข้าใส่
โชคดีที่เขาสวมเกราะทองสัมฤทธิ์ระดับปฐพี มิฉะนั้นแม้ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
นี่คือความน่าสะพรึงของขั้นอู่หวงสิบ เพียงแค่โจมตีตามอำเภอใจ ก็สามารถสังหารขั้นจอมยุทธ์วิญญาณ และปราบขั้นอ๋องยุทธ์ได้
"ท่านปู่ นั่นมันเขา!"
หลี่เทียนหรงพบตัวหลิงอวิ๋นเป็นคนแรก และร้องตะโกนทันที "จับตัวเขาไว้ เอาตัวเป็น!"
"ตกลง!"
หลี่เสวียนฉีโบกมือตามอำเภอใจ ยอดไม้โบราณนั้นที่กำลังโค่นลงมา ก็ถูกซัดกระเด็นออกไป
ปรากฏเป็นลานว่างกว้างผืนหนึ่ง
แต่ในชั่วพริบตาต่อมา!
ลิงยักษ์โครงกระดูกตัวหนึ่งที่ใหญ่เท่าบ้านก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน
หลี่เทียนหรงที่กำลังจะเข้าไปล้อมจับหลิงอวิ๋น ถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงัน
"???"
หลี่เสวียนฉีมีสีหน้างุนงงเมื่อเห็นลิงยักษ์โครงกระดูกปรากฏตัวตรงหน้าเขา
ไร้ซึ่งปราณแท้ ไร้ซึ่งแรงกดดัน มีเพียงโครงกระดูกเปล่าๆ
นอกจากจะมีเปลวไฟดวงเล็กๆ ดวงหนึ่งอยู่ในหัวกะโหลกแล้ว ก็ไม่มีอะไรโดดเด่น
"อะไรกันเนี่ย?"
หลิงอวิ๋นเองก็ตะลึงไปชั่วขณะ หรือว่าทุกครั้งที่อัญเชิญสิ่งมีชีวิตแห่งความตายจะไม่เหมือนกัน?
"อะไรกัน ยุ่งเหยิงไปหมด ให้ข้าเขี่ยทิ้งไปซะ..."
หลี่เสวียนฉีไม่มีเวลาให้หลิงอวิ๋นได้ครุ่นคิด เงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบลิงยักษ์โครงกระดูกให้กระเด็นออกไป