เครื่องบินสั่นไหวจากกระแสลมปั่นป่วนอยู่เพียงไม่กี่วินาที แรงดิ่งลงอย่างรุนแรงทำให้ผู้โดยสารทุกคนได้สัมผัสกับความทรมานจากภาวะไร้น้ำหนัก
ภายในห้องโดยสาร พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินกำลังพยายามปลอบขวัญผู้โดยสาร ส่วนในห้องนักบินกลับสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในหูฟังของนักบิน หน่วยบังคับการเข้าใกล้ตอบกลับมาว่า “จงหนาน 8861 นครเหอเข้าใกล้ ตรวจจับเรดาร์ได้แล้ว ลดระดับตามความดันมาตรฐาน 5,100 ใช้ทางวิ่ง 20R”
คำสั่งชัดเจนและรวดเร็ว น้ำเสียงนุ่มหวานเป็นธรรมชาติ แต่ไม่หวานเลี่ยน กลับไพเราะจนชวนให้คนฟังเคลิบเคลิ้ม
หลี่ฝู่เจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ทวนคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง “ลดระดับตามความดันมาตรฐาน 5,100 ทางวิ่ง 20R จงหนาน 8861”
จากนั้นเขาก็รายงานต่อ “จงหนาน 8861 บริเวณจุดเข้าใกล้มีอากาศปั่นป่วนระดับปานกลาง ช่วยแจ้งเตือนเครื่องบินลำอื่นด้วย”
“จงหนาน 8861 รับทราบ ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไร จงหนาน 8861”
มุมปากของหลี่ฝู่เจิงยกขึ้นเด่นชัดกว่าเดิม
อากาศยังคงปั่นป่วน เขาจับตาดูข้อมูลบนหน้าปัดอย่างใจเย็น ก่อนเหลือบมองผู้ช่วยนักบิน “ไหน ๆ นายก็ว่าง ไปประกาศปลอบผู้โดยสารหน่อยสิ”
“ให้ผมประกาศเหรอครับ?”
“ไม่อยากประกาศหรือไง?”
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ...”
ขณะที่ผู้ช่วยนักบินยังคิดไม่ตกว่าจะพูดอย่างไร ผู้สังเกตการณ์ที่นั่งอยู่แถวหลังก็หัวเราะขึ้นมา “พี่เจิงรับหน้าที่คุยกับสาวควบคุมการบินของเราก็พอแล้ว เสี่ยวหลัว รีบไปประกาศเร็ว อย่ามัวพูดมาก”
“อ๋อ ได้ครับ”
หลังประกาศเสร็จ เครื่องบินก็ค่อย ๆ บินออกห่างจากบริเวณที่มีกระแสลมปั่นป่วน
ในที่สุดเสี่ยวหลัวก็อดใจไม่ไหว หันมาถามว่า “พี่อวี้ พี่รู้อะไรอยู่หรือเปล่าครับ? เล่าให้ผมฟังบ้างสิ”