เมิ่งลี้เยว่เอ่ยเสียงเบา “ผู้อำนวยการหมู่คะ ยังเป็นคนหนุ่มอยู่เลย ให้เวลาเขาอีกหน่อยเถอะค่ะ”
“ฉันให้เวลาเขามามากพอแล้ว เด็กใหม่สมัยนี้ไม่ขยันกันเลย เหมือนตอนที่เธอ…”
หมู่เฉิงเล่าถึงความพยายามมากมายที่เมิ่งลี้เยว่ทุ่มเทเพื่อให้ได้เป็นผู้ควบคุมการบินหน่วยบังคับการเข้าใกล้ที่ยอดเยี่ยม
เธอมาถึงวันนี้ได้เพราะความมุ่งมั่นอดทน และความรักที่มีต่ออาชีพนี้อย่างลึกซึ้ง
หมู่เฉิงทำงานในหน่วยควบคุมการบินมานานกว่าสิบปี เขาเห็นคนหนุ่มสาวที่เต็มเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น แต่ทนต่อไปไม่ไหวกลางคันแล้วเลือกยอมแพ้มามากมาย
หรือไม่ก็ผู้ควบคุมการบินอาวุโสที่ถูกแรงกดดันจากสายงานบดขยี้จนหมดแรงยืนหยัด
หลังปล่อยบินเดี่ยวได้ห้าปี เขาก็เริ่มเป็นอาจารย์ฝึกสอนคอยดูแลคนใหม่ เมิ่งลี้เยว่เป็นรุ่นน้องที่เขาเคยพบ ตอนเริ่มต้นเธอเป็นคนที่ไร้พรสวรรค์ที่สุด มีจุดอ่อนชัดเจนที่สุด แต่ก็พัฒนาเร็วที่สุดและทุ่มเทที่สุดเช่นกัน
เมื่อพูดถึงเธอ เขามักภาคภูมิใจเสมอ
“ผู้อำนวยการหมู่…อย่าชมฉันขนาดนั้นเลยค่ะ”
เมิ่งลี้เยว่แตะจมูกตัวเองอย่างเขิน ๆ
ในจังหวะนั้นเอง แหวนเพชรที่เปล่งประกายบนนิ้วนางข้างขวาของเธอก็สะท้อนเข้าตาเขา
ฝีเท้าของเขาชะงัก
“อาจารย์ครับ ทำไมถึงหยุดเดินล่ะครับ…ให้เวลาผมอีกหน่อยนะครับ ผมรับรองว่าจะพยายามให้มากกว่านี้!”
ชายหนุ่มยังคิดว่าเขากำลังโกรธ
หมู่เฉิงไม่ได้ตอบ รอจนกลับถึงห้องพักจึงหาโอกาสเดินไปหาเมิ่งลี้เยว่ แล้วถามเสียงเข้ม “เธอจดทะเบียนสมรสแล้วเหรอ”
“ค่ะ”
เมิ่งลี้เยว่รู้ตัวว่าเขาเห็นแหวนบนนิ้ว จึงเม้มปากยิ้มอย่างเขินอาย แววตาเปี่ยมด้วยความสุขที่ปิดไม่มิด “จดมาสักพักแล้วค่ะ”