ฝีมือของเฉินหยางยอดเยี่ยมมาก
เดิมทีเขาก็เป็นพรานอยู่แล้ว เมื่อก่อนยังเคยขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับคนในหมู่บ้านด้วย
หลังจากชีวิตก่อน เขาแต่งงานกับหลิวชุนฮวาแล้วก็หย่ากัน จากนั้นจึงออกจากหมู่บ้านไปเริ่มสร้างตัว
แม้จะไม่ได้รุ่งเรืองมากนัก แต่ก็ไม่ได้ย่ำแย่เลย
โดยเฉพาะเมื่อเขาอาศัยกระแสแห่งยุคสมัย จึงพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง
หลังจากนั้นเขาก็มักชอบไปล่าสัตว์ตามที่ต่าง ๆ
ถ้าในประเทศไม่อนุญาต เขาก็จะไปล่าสัตว์ที่ต่างประเทศ
ด้วยเหตุนี้ ฝีมือยิงปืนของเขาจึงยอดเยี่ยมมาก
โดยเฉพาะเรื่องยิงเป้า เขามีฝีมืออยู่ไม่น้อย
สาวน้อยที่เคยนอนกับเขาต่างบอกว่าเขาแม่นยำมาก
“แต่ยิงแม่นอย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร? ต้องเจอเหยื่อด้วยสิ เรื่องนี้ต้องอาศัยโชคเหมือนกัน” เขาจุ๊ปากเบา ๆ
ขณะที่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นแสงสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขางุนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าแสงสีแดงนั่นหมายถึงอะไร
“ตาฝาดไปหรือเปล่า?” เขาส่ายหัวอย่างมึนงง ก่อนขยี้ตาแล้วพยายามมองให้ชัด
ไม่ผิดแน่ แสงสีแดงตรงหน้ากลับยิ่งมองเห็นชัดขึ้น
“นี่มันอะไรกัน?” เขามองแสงสีแดงที่อยู่ไกลออกไปอย่างฉงน แต่แล้วก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นในใจ จึงเดินตามแสงสีแดงนั้นต่อไป
ทุกครั้งที่เขาเดินไปได้ระยะหนึ่ง แสงสีแดงก็จะเคลื่อนไปข้างหน้าอีกช่วงหนึ่งเช่นกัน พอเขาหยุด จุดแสงสีแดงก็หยุดตาม ราวกับกำลังรอเขาอยู่
“เจ้ากำลังนำทางข้าอยู่หรือ?” เฉินหยางฉุกคิดขึ้นมา ในใจก็พอจะคาดเดาได้แล้ว จึงทำเป็นไม่แสดงท่าทีอะไรแล้วเดินตามแสงสีแดงต่อไป
เดินไปได้ราวสิบกว่านาที แสงสีแดงก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว คล้ายกับว่าจะไม่ไปต่อแล้ว
เขากำลังจะพูดอะไรสักอย่าง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากเบื้องหน้า
เสียงทางด้านหน้าดังมาก แถมยังอึกทึกอยู่ไม่น้อย
พอเดินเข้าไปดู เขาก็พบหมูป่าตัวหนึ่งที่หนักอย่างน้อย 200 ชั่ง กำลังกินอาหารอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงนั้น
หมูป่า!
หัวใจเขาสั่นสะท้าน พลันพบว่าแสงสีแดงที่อยู่ตรงหน้าหายไปแล้ว
จริงด้วย เจ้านี่กำลังนำทางเขาอยู่
หมายความว่านี่คือแสงนำทางของเขา หรือก็คือพรพิเศษของเขานั่นเอง
ว่าแล้วเชียว!
กลับมาเกิดใหม่ทั้งที จะไม่มีพรพิเศษติดตัวมาได้ยังไง?
จะให้ข้ากลับมาเกิดใหม่เฉย ๆ แล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ?
เขาตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ค่อย ๆ ยกปืนขึ้นเล็งหมูป่าตรงหน้า
หมูป่าเป็นสัตว์ที่ฟังดูเหมือนไม่เป็นอันตราย เพราะทุกคนต่างมองว่าหมูบ้านมีนิสัยเชื่อง แม้จะเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ แต่หมูบ้านก็อ่อนโยนกว่ามาก หลายคนจึงเผลอคิดว่าหมูป่าก็คงไม่ต่างกันนัก
แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น
เวลาหมูป่าคลุ้มคลั่ง มันดุร้ายมาก ถึงขั้นเข้าจู่โจมคน โดยเฉพาะเมื่อมันบาดเจ็บก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น
ตอนนี้เฉินหยางต้องหาโอกาสเหมาะ ๆ ลงมือ และทางที่ดีที่สุดคือปลิดชีพมันในนัดเดียว
คิดได้ดังนั้น เฉินหยางก็ยกปืนขึ้นแล้วเล็งไปทางมัน
ตอนนี้โชคเข้าข้างเขา ฝีมือก็น่าจะเข้าข้างเขาด้วย
แทบจะในชั่วพริบตา
ปัง!
เขาฉวยโอกาสเหนี่ยวไก ปืนดังปังขึ้นนัดหนึ่ง
กระสุนพุ่งหวีดออกจากลำกล้อง กระแทกเข้าที่หัวหมูป่า
ตุ้บ!
หมูป่าล้มลงกับพื้นอย่างแรง เพียงพริบตาก็สิ้นลมหายใจ
“ตายแล้วหรือ?” เขาดีใจ รีบเข้าไปขยับตัวหมูป่าดู แล้วก็พบว่ามันตายแล้วจริง ๆ
“ฮ่า ๆ!” ไม่คิดว่าเพิ่งเริ่มก็ล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง เขาดีใจมากจนอดโบกแขนไม่ได้
“เพิ่งเริ่มก็ล่าหมูป่าได้แล้ว ดูท่าพรพิเศษนี้ยังช่วยนำทางข้าอยู่ ยังมีอีกไหมนะ?”
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น เขาก็พบว่าทางด้านนั้นมีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง จุดแสงสีแดงปรากฏขึ้นอีกหน ราวกับกำลังนำเขาไปยังอีกที่หนึ่ง
ในเมื่อเหยื่ออยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะหายไป เขาจึงรีบเดินตามจุดแสงไป
จุดแสงเคลื่อนหายไปจากตรงนี้ แล้วก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในอีกที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว
เดินตามจุดแสงไป ไม่นานเขาก็พบความเคลื่อนไหวตรงหน้า
ไก่ฟ้าตัวหนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้
ปัง!
เขาไม่ลังเลเลยสักนิด ยิงออกไปนัดหนึ่ง
ไก่ฟ้าร่วงตุ้บลงมาจากต้นไม้
นัดเดียวปลิดชีพ!
เขาถูมืออย่างดีใจ แล้วเดินหน้าต่อไป
จุดแสงสีแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เขามองไปข้างหน้า แล้วพบว่าเป็นกระต่ายตัวหนึ่ง
มีกระต่ายก็จัดการง่ายหน่อย
เขาเล็งหมายจะยิงกระต่ายให้ตายในนัดเดียว แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ยิงให้มันตาย เพียงยิงเข้าที่ขาของมันแทน
เสียงปังดังขึ้น กระต่ายป่าล้มลง
กระต่ายป่าที่บาดเจ็บเดินต่อไม่ไหว ตอนนี้มันหมอบอยู่ในพุ่มไม้ มองเฉินหยางด้วยแววตาน่าสงสาร
“อย่ามองข้าแบบนั้น มองไปก็ไม่มีประโยชน์ บ้านข้ามีเด็กสามคน ถ้ามีกระต่ายป่าสักตัวให้พวกเขาเล่นด้วย คงดีใจน่าดู ขอโทษจริง ๆ นะ” เฉินหยางอารมณ์ดี เพราะยิงนัดเดียวได้หนึ่งตัว พริบตาเดียวก็ล่าเหยื่อได้สามตัวแล้ว
เขาหิ้วกระต่ายป่าขึ้นมา แล้วหันไปมองข้างหน้าอย่างตั้งใจอีกครั้ง
“ยังมีเหยื่ออีกไหม?”
แต่น่าเสียดาย จุดแสงสีแดงดูเหมือนจะไม่ปรากฏขึ้นอีกแล้ว หายไปจากตรงนี้อย่างสิ้นเชิง
“ยังไงก็ล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง หนักตั้ง 200 กว่าชั่ง ขนกลับไปก็คงต้องออกแรงอยู่เหมือนกัน ช่างเถอะ ข้าเอาของพวกนี้ลงไปก่อน ยังเช้าอยู่ เอาหมูป่าไปขายดีกว่า”
ตัดสินใจได้แล้ว เขาก็เก็บของ ก่อนจะนำไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าลงไปก่อน
หมูป่าหนัก 200 กว่าชั่ง เขาคงขนลงไปเองไม่ไหว ถึงตอนนั้นต้องไปเรียกคนในหมู่บ้านสักสองสามคนให้มาช่วยกันหามลงไป
แล้วจะแบ่งเนื้อให้คนละ 2 ชั่งเป็นการขอบคุณ ทุกคนคงซาบซึ้งในน้ำใจของเขาไม่น้อย
ที่จริงตอนเขาลงจากเขาก็ประมาณเที่ยงคืนแล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าจะเอาของกลับมาโดยไม่ให้เหล่าอดีตภรรยากับแม่ตื่น แต่ไม่คิดว่าพอเพิ่งเข้าไป ก็เห็นประตูห้องหนึ่งเปิดออก มีหลี่ซวงเยว่โผล่หน้าออกมาพอดี
“กลับมาแล้วเหรอ?” เห็นได้ชัดว่าหลี่ซวงเยว่โล่งอกขึ้นมาก
“เหนื่อยไหม? ถ้าล่าไม่ได้ก็ช่างเถอะ ไม่ใช่มีแค่เธอคนเดียวหรอก พวกเขาขึ้นเขาไปก็ล่าไม่ได้เหมือนกัน” หลี่ซวงเยว่พูดออกมาแทบจะโดยไม่รู้ตัว เธอไม่เชื่อเลยว่าเขาจะขึ้นเขาไปแล้วล่าเหยื่อกลับมาได้
แต่พอพูดถึงตรงนี้แล้วเห็นไก่ฟ้าตัวหนึ่งกับกระต่ายที่แทบไม่เหลือแรงอยู่ในมือเขา เธอก็กรีดร้องออกมา
“นี่...”
“เอานี่ ไก่ฟ้าตัวนี้ข้ายิงตายแล้ว ส่วนกระต่ายตัวนี้ยังพอมีลมหายใจ ไม่รู้ว่าจะช่วยให้มันรอดได้ไหม ถึงตอนนั้นจะได้ให้เด็ก ๆ เล่น ข้าฝากของพวกนี้ไว้กับเจ้า! ตอนนี้บนเขายังมีหมูป่าหนัก 200 กว่าชั่งอีกตัว ข้าต้องไปเรียกคนในหมู่บ้านมาช่วยกันหามลงมา เดี๋ยวข้าจะเอาเนื้อหมูป่าไปขาย แค่นี้ก่อนนะ”
เฉินหยางมองสีหน้าตกใจและไม่อยากเชื่อของหลี่ซวงเยว่ด้วยความภาคภูมิใจอยู่บ้าง หลังส่งของให้เธอแล้วก็หันหลังเดินออกไป
ทันทีที่เขาออกจากลานบ้าน คนในห้องอื่น ๆ ก็ดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่น
ในบรรดาพวกเธอ จ้าวจิ้งจู๋ดูร้อนใจเป็นพิเศษ ประตูเปิดผางออกมา เธอถามอย่างกระวนกระวายว่า
“เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? บาดเจ็บไหม?”
ที่จริงเติ้งโหย่วเฟิงก็เปิดประตูออกมาพร้อมกับเธอ เพียงแต่ดูไม่ร้อนรนเท่าไร ทว่าความกังวลระหว่างคิ้วกลับปิดไม่มิด
เมื่อพวกเธอมองเห็นหลี่ซวงเยว่ยืนอยู่ข้างนอกเพียงคนเดียว ก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
“เขาอยู่ไหน?”
“ไม่เป็นไร ๆ เขาบอกว่าจะไปเรียกพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านให้ขึ้นเขาไปช่วยกันหามหมูป่าลงมา นี่คือกระต่ายป่ากับไก่ฟ้าที่เขาล่ามา ดูสิ กระต่ายยังมีชีวิตอยู่ ส่วนไก่ฟ้าตายแล้ว ทั้งหมดเขาล่ามาเอง”
จ้าวจิ้งจู๋กับเติ้งโหย่วเฟิงชะงักไป ทั้งคู่จ้องของในมือเธออย่างตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อสายตา
นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ เขาล่าเหยื่อได้จริง ๆ ด้วย
แถมยังมีหมูป่าอยู่บนเขาอีกตัว